Θέατρο

Η ξυπόλητη «Μήδεια» και ο γάτος

Μια εντυπωσιακή, υψηλής αισθητικής παράσταση της «Μήδειας» του Κερουμπίνι πρόσφερε στο κοινό της Επιδαύρου (κάπου 7.500
θεατές) ο Γιάννης Κόκκος
Έ να γιγάντιο σκηνικό. Ακουμπημένο πάνω στην ορχήστρα και στα ερείπια της σκηνής.

Που το ύψος του ξεπερνούσε ίσως το ύψος του κοίλου. Εντυπωσιακό. «Ερήμην», βέβαια, του τοπίου. Και της αρχιτεκτονικής του αρχαίου θεάτρου της Επιδαύρου. Αποκλειστικά σε μαύρο και κόκκινο.

Μία πρώτη πλατφόρμα, μαύρη, όπου κυρίως εκτυλισσόταν η… μη δράση του έργου. Πάνω της τέσσερις κηροστάτες και στο κέντρο το κρανίο ενός κριαριού με χρυσωμένα κέρατα- το κριάρι του Χρυσόμαλλου Δέρατος. Ένα δεύτερο επίπεδο, λίγο ψηλότερο, πίσω από το πρώτο, κόκκινο, που φιλοξενούσε και την τάφρο για την ορχήστρα «Καπέλα Κολονιένσις»- οι τραγουδιστές έπαιρναν τα σήματα του μαέστρου Λουκά Καρυτινού από μεγάλα μόνιτορ τοποθετημένα στο κοίλον. Ένα μαύρο «τείχος» που υψωνόταν πίσω από την τάφρο και πάνω του ένα τρίτο επίπεδο, κόκκινο, με σκαλιά- κυρίως για τη χορωδία της ΕΡΤ που συχνά έμενε ακινητοποιημένη. Κι ακόμα πιο ψηλά μια μαύρη σκάλα υψωμένη προς το πουθενά. Ήταν το σκηνικό που έστησε ο Γιάννης Κόκκος για τη «Μήδεια» του Κερουμπίνι, την οποία ανέβασε στην Επίδαυρο, ενώπιον περίπου 7.500 θεατών, για το Ελληνικό Φεστιβάλ.

Η παράσταση του Γιάννη Κόκκου άνοιξε με τέσσερις άνδρες, τελετουργικά, υπό τους ήχους της εισαγωγής, να σκεπάζουν το κρανίο του κριαριού με ένα μαύρο πέπλο και να το απομακρύνουν, και με την εγκαταλειμμένη, προδομένη Μήδεια (Άννα Κατερίνα Αντονάτσι) απεγνωσμένα ριγμένη στα σκαλιά της πιο ψηλής σκάλας, βουβή. Η τελετουργία κυριάρχησε στην παράσταση. Τελετουργικά εισήλθαν οι γυναίκες της χορωδίας στην ορχήστρα, τελετουργικά σκόρπισαν ρόδα στην κεντρική σκηνή λόγω του επικείμενου γάμου Ιάσονα (ο τενόρος Τζον Κέτιλσον)Γλαύκης (Άννα Μαρία ντελ Όστε), κόρης του βασιλιά της Κορίνθου Κρέοντα (Έντζο Καπουάνο), τελετουργικά εμφανίστηκε ο Ιάσων με «άγημα» Αργοναυτών- με χρυσούς θώρακες όλοι…

Χωρίς «κατάχρηση» στα χρώματα- μια μπλε σαξ ταινία στο στήθος του Κρέοντα ήταν το πιο έντονο, πινελιά καταπληκτική στις μονοχρωμίες των κοστουμιών του όπου το μαύρο κυριαρχούσε-, με περούκες και μακριές ρεντινγκότες που παρέπεμπαν χωρίς να υποδουλώνονται στο μακρινό γαλλικό 1797 της πρεμιέρας της «Μήδειας», ο Γιάννης Κόκκος, χωρίς να καινοτομεί στείρα, έδωσε το έργο κλασικιστικά, άλλοτε με πολύ καλά οργανωμένη κίνηση και άλλοτε με ακινησία, με διάχυτο έναν έκπαγλο αισθητισμό.

Το φινάλε με τη Μήδεια στα μαύρα, ξυπόλητη, με τα ματωμένα λευκά πουκαμισάκια των δύο παιδιών της, που σκότωσε, στα χέρια, εκεί, πάνω στην πανύψηλη σκάλα που άγγιζε τον ουρανό, να προσπαθεί εις μάτην να «αναληφθεί», σερνάμενη, στα τέσσερα, σπαράζοντας και με τη χορωδία, κομπάρσους και Ιάσονα, όλους στα κατάμαυρα, αλαφιασμένους στην ορχήστρα, ήταν μια εικόνα που χαραζόταν στη μνήμη.

«Ατραξιόν» της παράστασης ένα γατάκι που ενεφανίσθη στην ορχήστρα λίγο πριν από την έναρξη και δεν έλεγε να ξεκουνήσει πριν το απομακρύνει στη στιβαρή πλην όμως τρυφερή αγκαλιά του, ο εκ των υπευθύνων του Φεστιβάλ Σταύρος Σταυρόπουλος- για να επανεμφανισθεί πάντως άλλες δύο φορές.


«Πετάξτε τον έξω τον βλάκα…»

Το χειροκρότημα στο τέλος, έπειτα από δύο ώρες και σαράντα λεπτά χωρίς διάλειμμα πλην δύο παύσεων, ήταν δυνατό και διαρκείας. Τη μερίδα του λέοντος με θριαμβικά «μπράβο» πήραν η Μήδεια και η εκπληκτική- μεγάλη φωνή, καλή κίνηση και ερμηνεία που παλλόταν από συναίσθημαΑλβανή μέτζο Ενκελέιντα Σκόσα, η οποία «έκλεψε» την παράσταση ως Νέρις, ειδικά στη μεγάλη της άρια που άρχισε να την τραγουδάει ξαπλωμένη στο πλάι, πίσω και παράλληλα προς την επίσης ξαπλωμένη στο δάπεδο Μήδεια, αγκαλιάζοντάς την, σε μια στιγμή απέραντης τρυφερότητας, από τις ωραιότερες της βραδιάς. Μερικά «ου» εισέπραξαν- δεν έλειψαν οι αντιρρήσεις- ο Ιάσων και ο μαέστρος στον οποίο, επιπλέον, επιφυλάχθηκε από τα ψηλά, στην αρχή της τρίτης πράξης, ένα στεντόρειο «Αίσχος Καρυτινέ», στο οποίο δόθηκε απάντηση από το υπόλοιπο κοινό με χειροκρότημα υποστήριξης και με ένα εξίσου στεντόρειο «Πετάξτε τον έξω τον βλάκα που το ΄πε!».