[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Έχει κι εδώ Πάρνηθα…

H Ξενούλα μάς είχε τρελάνει στη βουτιά. Κοίτα μπαμπά τη «στριφογυριστή», κοίτα μαμά με τα χέρια ψηλά, με τα χέρια στο πλάι, την «μπόμπα», τη «σανίδα» κ.ά. Και να ήταν μόνο η Ξενούλα. Από πίσω και η δικιά μας, μισό κεφάλι πιο κοντή και καμιά δεκαριά τόνους πιο ανήσυχη (μπας και δεν τα καταφέρει), ακολουθούσε κατά γράμμα τα βήματα της μεγαλύτερης, τις εκφράσεις της, τα λόγια της, τον ενθουσιασμό της. Τίγκα τα αυτιά μας στη φωνή και την αντάρα. Τίγκα και το χαμόγελο (κάτω από τα μουστάκια μας) που, επιτέλους, τα παιδία παίζει – και παίζει φυσιολογικά, φασαριόζικα, όπως έκαναν πάντα τα παιδιά που είναι έξω, ελεύθερα, με όλο το θράσος, τη χαρά, την επιθετικότητα, τη σιγουριά των παιδιών που το μόνο που τους νοιάζει είναι το παιχνίδι τους. Έξω ελεύθερα. Στη φύση. Και η φύση, όντως, από το σημείο που βρισκόμασταν έμοιαζε παραδεισένια, ένας φυσικός κόλπος απάνεμος, τα σκάφη του Σαββατοκύριακου δεμένα στο μικρό λιμανάκι, πέρα μακριά, τα σπίτια χαμηλά, συμπαθητικά, μικρές άσπρες πινελιές σε θαλασσινό τοπίο. Και η θάλασσα; Η θάλασσα!

Μέρος β΄: Και τώρα τα μακροβούτια. Μάσκες και βατραχοπέδηλα. Να δούμε τα ψάρια. Να μαζέψουμε αχινούς. Να ξεκολλήσουμε πεταλίδες. Να βρούμε αστερίες. Να βρούμε τι; Αστερίες; Κούνια που μας κούναγε. (Και η σκούνα που μας κούναγε). Χωματερή ο βυθός. Περίπτερο άνοιγα, αν μάζευα από τον βυθό τα κουτάκια μπίρας, αναψυκτικών, κρασιών και λοιπών αντικειμένων, που οι «σκαφάτοι οικολόγοι» είχαν πετάξει λίγο πριν από μας. Σαμπρέλες, ομπρέλες, σαγιονάρες, κονσέρβες… Τα κορίτσια πλατσούριζαν με τη μάσκα και κάθε φορά που έβλεπαν πρώτες κάτι, έλεγαν «εγώ» και σημείωναν βαθμούς. Για πότε μετατράπηκε το «ειδυλλιακό τοπίο» σε twilight zone- όπου τα πάντα φαίνονταν έτσι, αλλά ήταν αλλιώς- για πότε τα σπιτάκια θόλωσαν, η θάλασσα θόλωσε, τα γέλια των παιδιών έγιναν εκνευριστικά, τα κυδώνια στο πιάτο μας σιχαμένα. Σιχαμένα νερά! Ο παράδεισος ανάποδα εν ριπή οφθαλμού. Και το κινητό να βαράει στο κατάστρωμα: «Εσείς κάνετε τα μπανάκια σας, πουλάκια μου. Εμείς έχουμε ραντεβού με τα παιδιά, θα πάμε στην πορεία για την αναδάσωση της Πάρνηθας». Να ετοιμαστούμε να πάτε (της λέω)… Μετά φέρε και την πορεία να διαμαρτυρηθεί και για τον βυθό εδώ. Γιατί έχει κι εδώ Πάρνηθα. Κι έχει κάθε μέρα. Δυστυχώς!