[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Η γιαγιά της διπλανής πόρτας…

«Να ζήσετε 100 χρόνια», είπα στην κ. Πέτρα όταν την πρωτογνώρισα. Ήρθε να εγκατασταθεί πριν από λίγους μήνες στο διπλανό διαμέρισμα. «Μα καλά, τέσσερα χρόνια ζωής μού δίνεις μόνο; Είμαι 96 ετών», μου απάντησε. Από τις ιστορίες που μου διηγείται αυτή η αριστοκρατική γυναίκα, μία από τις λίγες αληθινές Αθηναίες, μόνο κουράγιο μπορώ να πάρω για τις δυσκολίες της ζωής ή γι΄ αυτές που νομίζουμε ως δυσκολίες.

Και τι δεν είδαν τα μάτια της. Γεννημένη το 1911, γνώρισε σε πολύ μικρή ηλικία τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και λίγα χρόνια αργότερα τη Μικρασιατική Καταστροφή. Εκείνο όμως που έχει αποτυπωθεί ανεξίτηλα στη μνήμη της είναι ο Β΄ Παγκόσμιος.

Ήταν παντρεμένη με δύο παιδιά και ο άντρας της στον πόλεμο. Δεν ήξερε τι να κάνει. Ξεπέρασε όμως τις δυσκολίες και τώρα είναι εδώ και παίζει με τα εγγόνια και τα δισέγγονά της.

Κι εγώ όλο παράπονα: για τη δουλειά, την πίεση, το άγχος. «Δεν είναι προβλήματα αυτά που έχετε τώρα. Και τι είναι αυτό το άγχος που λέτε δεξιά κι αριστερά; Τότε είχαμε μόνο φόβο για το αν θα ξημερώσουμε την άλλη μέρα, αν θα βρούμε ζωντανούς τους φίλους και τους συγγενείς μας», μου λέει όποτε με βλέπει αργοπορημένη να τρέχω σαν την τρελή για να προλάβω το λεωφορείο. Γι΄ αυτήν τώρα είναι παράδεισος! Μπορεί η σύνταξη να είναι μικρή, μπορεί να μη ζει σε μια κλασική γειτονιά όπου όλοι γνωρίζονται με όλους, αλλά τουλάχιστον δεν σκάνε βόμβες δίπλα από το σπίτι της.

Έζησε πολλά και παρόλο που είναι πια μιας κάποιας ηλικίας, δεν το βάζει κάτω. Πριν από ένα μήνα, έσπασε το πόδι της. Πέρασε πραγματικά δύσκολα. «Αλίμονο, αν έμενα στο κρεβάτι καθηλωμένη σαν τις κλασικές γιαγιάδες που συνεχώς παραπονιούνται».