«Η ζωγραφική πρέπει να δείχνει τη στιγμή που δεν έχει έρθει»

«Δεν είμαι ρεαλιστής. Η ζωγραφική που κάνω δείχνει κάτι άλλο από την εικόνα. Οι εικόνες είναι πάντοτε διπλές και διφορούμενες», λέει ο Σαράντης Καραβούζης. Γιατί πιστεύει ότι «η ζωγραφική δεν μπορεί να διαβαστεί με τη λογική, ανήκει σ΄ έναν άλλο κόσμο». Μια μεγάλη αναδρομική έκθεσή του στην Ελευσίνα έρχεται να επισφραγίσει σχεδόν μισό αιώνα δουλειάς.

Απλά αντικείμενα, όπως ένα καλοσχεδιασμένο μπουκάλι, μια πόρτα ανοιχτή στον χώρο του αγνώστου, μια μάσκα, αρχαία αγάλματα μαστορικά ζωγραφισμένα μέσα στα τελάρα του, αφήνουν χώρο για ν΄ αναδιπλωθούν ερωτήματα για τη φύση των πραγμάτων, καθώς ο πίνακας προκαλεί τη διάθεση να αναζητήσεις το νόημα πρώτα πρώτα στα χρώματα, που μεταμορφώνουν τα κοινότοπα αντικείμενα σε κάτι μοναδικό.

Ο Καραβούζης έζησε σαν αποδημητικό πτηνό. Κανόνιζε να περνά τον μισό χρόνο στη Γαλλία, τη χώρα της επαγγελματικής του καθιέρωσης , και τον άλλο μισό στην Ελλάδα.

Λέγεται ότι η ζωγραφική σας είναι ζωγραφική σιωπής, σουρεαλιστική…

Νομίζω ότι είναι όπως τα λένε. Θέλω πάντα η ζωγραφική να δείχνει τη στιγμή. Τη στιγμή που δεν έχει έλθει. Θέλω να είναι ο προάγγελός της. Να υπάρχει ο ήχος του ανθρώπου που πέρασε και ακόμα δεν έσβησε. Έτσι γίνεται πιο ενδιαφέρον το γεγονός: όταν δείξεις το λίγο πριν ή το μετά.

Από το 1959 αφιερώσατε τη ζωή σας στην τέχνη. Είστε ικανοποιημένος;

Δεν θα μπορούσα ποτέ να κάνω τίποτα άλλο. Αυτό που έκανα είναι αυτό που ήθελα και λυπάμαι που λόγοι υγείας με υποχρέωσαν να περιορίσω

ΙΝFΟ

Σαράντης Καραβούζης, «Ίχνη σιωπής» στο Πολιτιστικό Κέντρο «Λ. Κανελλόπουλος» της Ελευσίνας (Ι. Δραγούμη, τηλ.: 210-5537.302). Διάρκεια: 5 Ιουλίου- 30 Αυγούστου.

τη ζωγραφική μου την ώρα που είχα καινούργια πράγματα να κάνω. Όμως ακόμα σχεδιάζω. Αυτό που μου άρεσε πάντα ήταν η γλυπτική. Εδώ και χρόνια φτιάχνω μικρογλυπτά. Επίσης , μου αρέσει η χαρακτική. Πόσο μακριά πιστεύετε ότι φτάσατε ως ζωγράφος;

Ποτέ δεν αρκεί αυτό που κάνεις. Βρίσκομαι σε σημείο που αναπολώ. Πιστεύω ότι τώρα πολλά πράγματα θα τα έκανα καλύτερα. Δεν υπάρχει κάποιο τέρμα. Στη Σχολή Καλών Τεχνών ήμουν μαθητής στο εργαστήριο του Μόραλη. Κάναμε πορτρέτα και όμως δεν μάθαμε ποτέ να κάνουμε ένα πορτρέτο. Συνεχώς, σε όλη τη ζωή, δεν υπάρχει τίποτα τελειωμένο.