[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Κάηκε η ανάσα μας

Κατακλυσμός στο email. Πανικός από μηνύματα στο κινητό. Μοναδικό σχεδόν θέμα συζήτησης σε καφενεία, στάσεις λεωφορείων, διαδρόμους νοσοκομείων, σαλόνια κομμωτηρίων. Η πυρκαγιά στην Πάρνηθα.

Παράλογο που οι τρέντι νεαροί, οι οποίοι μέχρι χθες δεν ήξεραν τι πάει να πει Εθνικός Δρυμός κι έψαχναν την Πάρνηθα στον χάρτη, σήμερα ξέρουν με μαθηματική ακρίβεια πόσα κόκκινα ελάφια έγιναν στάχτη; Παράλογο που οι πιο ηλικιωμένοι μεταξύ ρετσίνας και πρέφας νιώθουν να απειλούνται από τις αλλεργίες και τα αναπνευστικά προβλήματα να τους επιτίθενται; Παράλογο που οι κυρίες οι οποίες μέχρι χθες προσπερνούσαν βιαστικά τους εθελοντές της Greenpeace με τα πορτοκαλί μπλουζάκια τώρα σκέφτονται να αντικαταστήσουν το κυριακάτικο κοκτέιλ με μια βόλτα έξω από τη Βουλή για να απαιτήσουν κι εκείνες αναδάσωση των καμένων; Παράλογο που οι πολιτικοί βρήκαν μία ακόμη αφορμή για να βγουν στα τηλεοπτικά παράθυρα και να δειχτούν προεκλογικά, αναζητώντας ευθύνες για την καμένη γη; Τίποτα δεν είναι παράλογο μπροστά σε αυτήν την τραγική καταστροφή. Κάθε φωνή είναι πολύτιμη, έστω και καθυστερημένα, έστω και πάνω από τα αποκαΐδια. Μόνο που δεν μετρά απλώς η ένταση, αλλά και η διάρκεια της φωνής. Διότι αν η πρώτη βουτιά στη Μύκονο σβήσει από τη μνήμη τις εικόνες της Πάρνηθας, η καταστροφή θα αναδειχθεί σε μία ακόμη καλοκαιρινή μόδα. Δεν είναι must να ξέρουμε απέξω την πανίδα που χάθηκε, όπως πριν από δύο καλοκαίρια ήταν must να ξέρουμε πόσα γκολ είχε βάλει ο Ζαγοράκης, ακόμη και αν μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχαμε ξαναδεί ποτέ ποδόσφαιρο. Δεν έχουμε ανάγκη από μία διαμαρτυρία που θα σκεπάσει τις οικολογικές μας τύψεις και θα μας επιτρέψει να επιστρέψουμε στη νιρβάνα μας. Έχουμε ανάγκη να αναπνέουμε.