[ Πρόσωπα ] Καλημέρα με μια εφημερίδα

Συντάκτης του «Νιου Γιόρκερ» από το 1992 και διευθυντής του από το 1998, ο Ντέηβιντ Ρέμνικ χρειάζεται «όχι μέρες, αλλά εβδομάδες δουλειάς για κάθε κομμάτι» του που δημοσιεύεται στο περιοδικό.

«Το σίγουρο είναι πως για να κάνεις καλή δημοσιογραφία δεν χρειάζεται ανώτερη ευφυΐα, τουλάχιστον εγώ δεν την έχω», λέει ο 48χρονος Ρέμνικ. «Το πρώτο που χρειάζεται είναι η επιμονή, το πείσμα. Πρέπει να καταλάβεις ότι το καλό ρεπορτάζ είναι και πλήξη: πρέπει να είσαι εκεί, να περιμένεις, να μένεις συγκεντρωμένος, να κοιτάζεις τα πάντα με μεγάλη επιμέλεια, να ακούς προσεκτικά και να αναζητάς πάντα το νόημα αυτού που βλέπεις. Και να χτυπάς, να χτυπάς συνεχώς πόρτες. Ίσως το μότο μου να μπορεί να συνοψιστεί ως εξής: ΄΄τοκτοκ΄΄». Για τον Ρέμνικ, υπόδειγμα επιμονής είναι ο σημαντικότερος ερευνητής δημοσιογράφος του περιοδικού του, ο Σίμουρ Χερς, ο οποίος «περνάει δώδεκα ώρες μπροστά σ΄ ένα τηλέφωνο, από τις οκτώ το πρωί ώς τις οκτώ το βράδυ, σχηματίζοντας κάθε δέκα λεπτά τον ίδιο τηλεφωνικό αριθμό για να καταφέρει να μιλήσει με μια πηγή. Δεν είναι πολύ γκλάμουρ, όμως δεν ξέρω άλλο τρόπο να κάνεις καλή δημοσιογραφία».

Ο ιταλικός εκδοτικός οίκος Feltrinelli εξέδωσε μια ανθολογία των άρθρων του Ρέμνικ και με την ευκαιρία αυτή ο δημοσιογράφος έδωσε συνέντευξη στον ανταποκριτή της «Ρεπούμπλικα» στη Νέα Υόρκη. Έχει εβραϊκές ρίζες, αποφοίτησε το 1981 από το Πρίνστον με δίπλωμα στη συγκριτική λογοτεχνία, είναι παντρεμένος με τη δημοσιογράφο των «Νιου Γιορκ Τάιμς» Έστερ Φάιν και έχουν τρία παιδιά. Τα κλασικά θέματα των άρθρων του είναι η Μέση Ανατολή, η Ρωσία, η πυγμαχία και η λογοτεχνία. Ήταν ανταποκριτής της «Ουάσιγκτον Ποστ» στη Μόσχα και το 1994 κέρδισε Πούλιτζερ για το βιβλίο του «Ο τάφος του Λένιν: Οι τελευταίες ημέρες της Σοβιετικής Αυτοκρατορίας».

Για το μέλλον των εντύπων, ο Ρέμνικ πιστεύει πως «τα πράγματα αλλάζουν με απίστευτη ταχύτητα και δεν θα ήταν τραγικό αν μια μέρα οι εφημερίδες διαβάζονταν μόνο σε βίντεο- από οικολογικής απόψεως θα ήταν θετικό». Από την άλλη, η διαφήμιση στο δίκτυο δεν είναι τόσο προσοδοφόρα όσο στα έντυπα: «Το γραφείο των ΄΄Νιου Γιορκ Τάιμς΄΄» στη Βαγδάτη κοστίζει εκατομμύρια δολάρια τον χρόνο και, αν δεν μπορέσουν να το διατηρήσουν, θα ξέρουμε πολύ λιγότερα γι΄ αυτόν τον πόλεμο, θα είμαστε όλοι λιγότερο ενημερωμένοι». Ο ίδιος, κάθε πρωί, παίρνει «με το ένα χέρι τους ΄΄Νιου Γιορκ Τάιμς΄΄ και με το άλλο τον καφέ. Έτσι ξεκινάω, μετά ανάβω το κομπιούτερ για να δω τα μέιλ της νύκτας και τις ρωσικές και ισραηλινές εφημερίδες. Μετά βλέπω το Αλ Τζαζίρα για να καταλάβω τι συμβαίνει στον αραβικό κόσμο. Όμως, την καλημέρα, μου τη λέει ακόμη η εφημερίδα».