[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Κι εγώ κάπως έτσι δεν ήμουν τότε;

Ενδυματολογικά, κάτι δεν μου πάει καλά. Βλέπεις κάτι κατεβασμένα τζιν, τέσσερα νούμερα μεγαλύτερα από το ενδεδειγμένο μέγεθος, κάτι μαλλιά «τριχιά», (τάχα μου ράστα), κάτι σκουλαρίκια στη γλώσσα…

Μου πέφτει λόγος; Δεν μου πέφτει. Κι εδώ που τα λέμε, αν κοιτάξουμε παλιές φωτογραφίες και δούμε και τα δικά μας χάλια τότε (ταγάρι, τσεμπέρι, αμπέχονο και θύσανο στη μασχάλη) αμέσως ερχόμαστε στα ίσια μας, γιατί οι αναλογίες (για να μην πούμε οι ομοιότητες) κάνουν μπαμ. Μου έλεγε η μάνα μου. Βάφτα τα νυχάκια σου παιδί μου- έστω των ποδιών. Να είναι περιποιημένα, να φαίνονται γυναικεία… Εγώ μειδιούσα και φούσκωνα σαν γάλος, με ένα αίσθημα απίστευτης ανωτερότητας, λες και η «κατηγορία» των βαμμένων νυχιών απείχε μίλια από εκείνο τον ιδεατό κόσμο που ήθελα να ανήκω. (Ταγάρι και βαμμένο νύχι, ρε μάνα, σου πήγαινε);

Ευτυχώς έχω καλή μνήμη κι όταν βρίσκομαι σήμερα ανάμεσα σε 17άρηδες δεν μου φαίνεται τίποτα ξένο. Και μνήμη διαθέτω και διάθεση να αφεθώ να με ποτίσει η (καλώς εννοούμενη) αλαζονεία της ηλικίας τους. Πάει πακέτο αυτό με το ντύσιμο. Είναι μέρος του εσωτερικού κώδικα της φυλής τους. Της φυλής των 16άρηδων, που τα θέλει όλα εδώ και τώρα. Όταν τους δεις δε όλους μαζί (μου έχει τύχει σε πανηγύρι σχολείου και στο «Schoolwave» στο Γκάζι) αποκλείεται να μη ζαλιστείς από όλη αυτήν την αδρεναλίνη που βγαίνει στην ατμόσφαιρα, ένα τσουνάμι ζωντάνιας που μπορεί να σου προκαλέσει πονοκέφαλο. Αλλά όσο και να σου τη σπάσει το «δήθεν» του στάιλιν και η βαβούρα του χέβι μέταλ- πολύ ροκ βρε αδελφέ σ΄ αυτές τις ηλικίες- λες: «Δεν βαριέσαι, κι εγώ κάπως έτσι δεν ήμουν τότε; Βούλωσέ το και νιώσε τη χαρά τους. Νιώσε πόσο ωραία είναι να έχεις την αυταπάτη ότι ο κόσμος είναι μια μεγάλη παρέα που ανεβαίνει στη σκηνή, παίζει τις μουσικές του και «καμώνεται» μπροστά στον καθρέφτη. Και δεν συμφωνώ ότι είναι μια αυταπάτη που πάει χαμένη. Όλη η δημιουργικότητα, η φαντασία, το κέφι, τα πάθη, ακόμη και το θράσος εκείνης της ηλικίας κάτι αφήνουν για αργότερα, όταν θα κάθονται πίσω από κανένα γραφείο και το… έδαφος θα χρειάζεται πότισμα εκ των έσω…