[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Να ποια είναι η πόλη μας…

Ά γνωστοι μεταξύ αγνώστων. Αυτή είναι με τρεις λέξεις η σχέση μεταξύ των Αθηναίων. Μεγάλο ατού για εκείνους που θέλουν να ενεργούν, να διασκεδάζουν, να κυκλοφορούν χωρίς την ασφυκτική παρουσία «κολλημένων» βλεμμάτων πάνω τους. Πλεονέκτημα και για όσους επιθυμούν να μένουν απαρατήρητοι, ακόμη και όταν συμπεριφέρονται με τρόπο ακραίο ή έστω διαφορετικό.

Ιδιαίτερα δελεαστική όμως (φαντάζομαι πως) είναι η κατάσταση και για όλους αυτούς που αναζητούν το μερίδιό τους από την «πίτα» της δημοσιότητας. Μεγάλη ικανοποίηση να τραβάς την προσοχή των… αγνώστων.

Κάπου εδώ όμως, τελειώνει η λίστα των «υπέρ». Γιατί η αλήθεια είναι πως το να νιώθεις «ανύπαρκτος» έχει και την άσχημη πλευρά του. Αν και πάλι η ανυπαρξία είναι σαφώς ευνοϊκότερη συνθήκη από αυτή της μοναξιάς που νιώθεις όταν είσαι σε κίνδυνο, γνωρίζοντας πως για τον θύτη είσαι το θύμα και για τους υπόλοιπους δυνάμει σωτήρες… ανύπαρκτος.

Η σειρήνα του ασθενοφόρου είναι ίσως ο μοναδικός ήχος- απόδειξη που ανατρέπει ή τουλάχιστον αμφισβητεί την παγιωμένη εικόνα της Αθήνας ως απρόσωπης. Η αγωνία των οδηγών και η αυτόματη- χωρίς ίχνος δεύτερης σκέψης- συνεργασία τους ώστε να ανοίξουν τον δρόμο για να φτάσει ο ασθενής στο νοσοκομείο εγκαίρως, είναι μια εντελώς διαφορετική, για την πόλη, διαδικασία. Ακόμη- ακόμη, και η γνωστή κουτοπόνηρη σκέψη μερικών, που ευτυχώς αποτελούν την εξαίρεση στον κανόνα, να εκμεταλλεύονται την κατάσταση παριστάνοντας τους «ακόλουθους» τους ασθενοφόρου επίσης παρηγορεί. Πώς; Παρακολουθώντας τις εκφράσεις των υπολοίπων, οι οποίοι εκδηλώνουν έκπληξη και δυσαρέσκεια για τα όσα διαδραματίζονται μπροστά τους!

Και μετά πάλι η απόλυτη αδιαφορία και ο «σώζων εαυτόν σωθήτω».