«Χρειάζεται να γίνεις και λίγο γαϊδούρι»

Ο Γιάννης Κότσιρας έχει τα καλλιτεχνικά του γενέθλια (10 χρόνια λάιβ) και μαζεύει τους φίλους του να τραγουδήσουν στον Λυκαβηττό. Κι ας έγινε ο τελευταίος του δίσκος («Ταξίδια Φιλιά») πηγή δεινών…
Το κοντό μαλλί τού πάει καλύτερα. Και του το λέω. Μόνο που τρόμαξα να τον αναγνωρίσω στην αφίσα. Αν δεν έβλεπα το όνομα- Γιάννης Κότσιρας, 10 χρόνια λάιβ- ούτε που θα μου πήγαινε το μυαλό ότι ήταν εκείνος. Εντελώς κόντρα σε εκείνο το «new age» στυλ, με το μακρύ ίσιο μαλλί και το διάφανο βλέμμα.

Δεν είναι τυχαία η κουβέντα μας περί εικόνας. Ούτε οι ζυγισμένες (καλά δουλεμένες) απαντήσεις του σχετικά με την «κακόβουλη» (κατά την γνώμη του)

κριτική που δέχτηκε για τον τελευταίο του δίσκο «Ταξίδια Φιλιά».

«Από τους ανθρώπους που κάνουν κριτική, στα έντυπα» λέει. «Γιατί ο κόσμος δεν είχε κανένα πρόβλημα».

Και το χειρότερο; Όλα τα σχόλια εστιάστηκαν στη φωτογράφιση, στο εξώφυλλο. Λες και κανείς δεν άκουσε τον δίσκο.

Αυτό σημαίνει ότι και τα έντυπα έως ένα σημείο μπορούν να επηρεάσουν.

Μόνον εκείνους που δεν έχουν δική τους άποψη.

Γιατί το έκαναν; Γιατί μου έδωσαν τραγούδια άνθρωποι που δεν είναι κατοχυρωμένοι στο μυαλό τους ως έντεχνοι. Αλλά την άλλη πλευρά, την πλευρά των σταρ της πίστας, δεν την αγγίζουμε. Εκεί, άπαπαπα.

Θα μπορούσε πάντως να ισχυριστεί κάποιος ότι μέσα από αυτό τον δίσκο διαφαίνεται μια τά ση να κλέψεις κάτι από τη λάμψη του Ρέμου.

Μα όποιος με έχει παρακολουθήσει, θα δει ότι σε όλους μου τους δίσκους έχω ανάλογα τραγούδια. Άσε που δεν θεωρώ ότι αυτοί οι τραγουδιστές είναι το μίασμα της ελληνικής κοινωνίας. Έπειτα, αν ήθελα να το κάνω, γιατί δεν πήγα σε μεγάλο χώρο να πάρω πιο πολλά λεφτά; Δεν θα ήταν απλό;

Είναι; Ε βέβαια. Για τι άλλο να θέλω να κλέψω; Μόνο για οικονομικούς λόγους. Και για τη δόξα. Αλλά πόση παραπάνω δόξα να έχω; Να γίνω ποιος; Είμαι πολύ ευχαριστημένος από αυτό που έχω.

Νηφάλιος ο λόγος του, καθόλου φορτισμένες οι εκφράσεις του, το «λογικό», «συμπαθές», «καλό παιδί» είναι πάντα εκεί- μόνο που αυτή τη φορά διακρίνεις τη σπίθα ενός θιγμένου ανθρώπου.

«Ναι, στενοχωρήθηκα» λέει. «Στενοχωρήθηκα και προσπάθησα να βρω κάτι να πιαστώ. Και αυτό που παρατήρησα είναι ότι κανείς δεν ασχολήθηκε με το περιεχόμενο του δίσκου. Καλά, έλεγα, κανείς δεν κάθησε να τον ακούσει; Τόσο πολύ θέλουν να γράψουν για μένα; Και έχω αποδείξει μέχρι στιγμής ότι δεν ασχολούμαι με την εικόνα αλλά με το περιεχόμενο. Δεκαεπτά χρόνια στην πλάτη μου και ασχολούνται με το εξώφυλλο».

Είναι αλήθεια πάντως ότι σε πολλές φωτογραφίσεις σου, δίνεις μια υπέρμετρα ρομαντική εικόνα.

Μα έτσι είμαι εγώ.

ΙΝFΟ

Γιάννης Κότσιρας στον Λυκαβηττό, την Τετάρτη 27 Ιουνίου, στις 21.30. Εισιτήριο:
20 ευρώ.

Θεωρείς τον εαυτό σου ρομαντικό;

Ναι. Και γι΄ αυτό στενοχωριέμαι με όλα αυτά. Αν ήμουν κανένας αναίσθητος που δεν υπολογίζει συναισθήματα- γιατί αυτό σημαίνει ρομαντικός- δεν θα με ενοχλούσε τίποτα. Βοηθάνε βέβαια όλα αυτά, γιατί χρειάζεται να γίνεις και λίγο γαϊδούρι.

Τόσα χρόνια στον χώρο, δεν θα έπρεπε να ξέρεις ότι όλα αυτά είναι μέρος του παιχνιδιού;

Μα, δεν είμαι στο παιχνίδι. Αρνούμαι να μπω σ΄ αυτό το παιχνίδι.

Είσαι μέσα στο παιχνίδι. Μα αν ήμουν, θα είχα πιάσει μια μανιέρα και θα πήγαινα. Γι΄ αυτό έχεις ακούσει από μένα από το «Έλα και κόψε με στα δυο» μέχρι το «Έτσι κι αλλιώς». Και από τα «Μαύρα μάτια σου» μέχρι «Τάλι μι Μπανάνα». Μπορεί να μην είμαι ο underground τραγουδιστής, κάποιος που έχουμε συνηθίσει να τον θεωρούμε αιρετικό, αλλά όσον αφορά την αντιμετώπιση του σταρ σύστεμ σήμερα στην Ελλάδα, θεωρούμαι αιρετικός. Από το σταρ σύστεμ θεωρείσαι αιρετικός, αλλά η εικόνα που φτάνει στο κοινό για σένα, μπορεί να είναι λίγο θολή. Δεν ξέρει ακριβώς πού να σε εντάξει…

Μα δεν θέλω να με εντάξουν πουθενά. Ξέρεις τι θέλω; Να είμαι ένας άνθρωπος που πέρασε από τη μουσική και άφησε κάποια καλά τραγούδια. Τίποτα άλλο δεν με ενδιαφέρει.

Κι αν αυτό γίνει όταν δεν θα μπορείς να το δεις;

Ας γίνει όποτε θέλει. Και δεν με ενδιαφέρει να με πουν τον καλύτερο. Με ενδιαφέρει αυτό που θα ακούν τα παιδιά μου μεθαύριο να μη με προσβάλλει. Γι΄ αυτό έχω τη δύναμη ακόμα να βγαίνω άνετα με τους κολλητούς μου και να πίνω καφέ στο πλατειάκι. Να πηγαίνω στην ταβέρνα και να τραγουδάω.


«Είναι κλειστές οι πόρτες για τους νέους»

Δεν είναι ανεδαφικό να λες ότι δεν είσαι μέσα στο σταρ σύστεμ; Γιατί, με βλέπεις πουθενά; Τόσο κόσμο ξέρω από τα έντυπα, με κάποιους έχω κάνει και παρέα, έχω ποτέ σηκώσει το τηλέφωνο να τους ζητήσω κάτι;

Μπορεί όντως να είχες μια δυναμική από την αρχή, που τη στήριξαν και τα Μέσα. Σήμερα όμως, δεν είναι πιο άγρια τα πράγματα; Κρατιέται κανείς από μόνος του; Ότι ο χώρος έχει αγριέψει το νιώθω εδώ και καιρό. Και το νιώθω κυρίως γιατί ασχολούμαι με νέους ανθρώπους το τελευταίο διάστημα και βλέπω πόσο δύσκολο είναι να προτείνεις ένα νέο άνθρωπο που δεν έχει σχέση με την τηλεόραση. Έχω κάνει μια παραγωγή σε ένα νέο τραγουδοποιό και ενώ η εταιρεία δέχτηκε να βγάλει τον δίσκο, είναι σαν να μην ήθελε τελικά να τον κάνει. Σαν να μου έκαναν εμένα το χατίρι. Μπαστούνια για τους νέους ανθρώπους. Πόρτες κλειστές. Εδώ έχουν δυσκολέψει τα πράγματα για μένα.