Μόνον οι βλάκες κάνουν τα ίδια λάθη

Από μικρός ο Δημήτρης Παπανικολάου είχε αποδείξει ότι το έλεγε η ψυχούλα του. Τότε, κλασική περίπτωση οργισμένου νιάτου, παρασυρόταν από την ορμή που τον κυρίευε και μάλλον δεν τη διαχειριζόταν με τον ορθότερο τρόπο. Έστω κι έτσι όμως, το θέμα είναι πως “κραύγαζε” ότι διαθέτει μεγάλα ψυχικά αποθέματα. Τα χρόνια πέρασαν και με τα 30 (χρόνια) πατημένα, με σύζυγο και παιδί, οικογενειάρχης κανονικός δηλαδή, έχει περάσει από πλήρη διαδικασία ωρίμασης. Η ψυχή όμως εξακολουθεί να του περισσεύει και, όπως έδειξε το βράδυ της Τετάρτης, ξέρει πλέον να τη χρησιμοποιεί όπως πρέπει.

Ύστερα από μια δύσκολη σεζόν, ίσως τη δυσκολότερη της πολυτάραχης καριέρας του, είχε τα κότσια να μπει στον πέμπτο τελικό και να βοηθήσει τα μέγιστα τον Παναθηναϊκό στη νίκη επί του Ολυμπιακού. Έγινε το πρόσωπο των φετινών τελικών με μόλις 12 λεπτά συμμετοχής.

Πόσο άλλαξε την εικόνα της φετινής σεζόν αυτό το 12λεπτο; «Ήταν ευχαρίστηση το γεγονός ότι συμμετείχα ενεργά στον πιο σημαντικό αγώνα για το πρωτάθλημα. Η σεζόν δεν ήταν καθόλου εύκολη για εμένα. Είτε είσαι 15 χρονών, είτε 35, όταν φοράς σορτσάκι θέλεις να παίζεις. Είχαμε κάνει μια συζήτηση στην αρχή της σεζόν, αλλά δεν είχε τεθεί θέμα συμμετοχής στην 12άδα. Άλλαξαν όμως οι συσχετισμοί μετά τη φυγή των Λάκοβιτς- Σπανούλη και βρέθηκα εκτός. Κάποια στιγμή έσπασα. Τα παράτησα, στο μυαλό όμως. Γιατί στις προπονήσεις θεωρώ ότι δούλευα σκληρά κάθε ημέρα. Ποτέ δεν ένιωσα δημόσιος υπάλληλος. Ωστόσο μιλούσα εκείνες τις στιγμές απογοήτευσης στον εαυτό μου, του έλεγα πως πρέπει να συνεχίσει να το παλεύει και αυτές οι στιγμές αδυναμίες γρήγορα περνούσαν. Συνέχιζα με υπομονή και επιμονή τη δουλειά μου», απαντά ο Δημήτρης Παπανικολάου λίγες ώρες μετά το δεύτερο triple crown της καριέρας του. Κάτι που δεν έχει πετύχει άλλος Έλληνας.

«Καλά αυτά, δεν μετράνε. Δεν τους δίνω σημασία, γιατί το άθλημα είναι ομαδικό. Θεωρώ πως είναι θέμα συγκυριών οι τίτλοι. Ο μεγαλύτερος Έλληνας αθλητής, ο Νίκος Γκάλης, δεν έχει πάρει ευρωπαϊκό τίτλο», σπεύδει σεμνά να διευκρινίσει για να μη στραφεί η συζήτηση επί προσωπικού και τους τίτλους του 1997 και του 2007.

Σύγκριση μεταξύ των δύο “τρεμπλ” δεν γίνεται: «Άλλο το μπάσκετ τότε, άλλο τώρα. Δεν μπορούν να μπαίνουν στην ίδια ζυγαριά. Το 1987 αν έπαιζε ο Σπανούλης

«Μιλούσα τις στιγμές της απογοήτευσης στον εαυτό μου, τού έλεγα πως πρέπει να συνεχίσει να το παλεύει, και αυτές οι στιγμές αδυναμίες γρήγορα περνούσαν. Συνέχιζα με υπομονή και επιμονή τη δουλειά μου»

θα έβαζε σε κάθε ματς 50-60 πόντους. Είχε ωστόσο και τότε τις δυσκολίες του, τις έχει και τώρα».

Εκείνος όμως δυσκολίες αντιμετώπισε και τότε και τώρα. Η αντίδραση του ήταν εντελώς διαφορετική. Εφέτος υπόμενε και επέμεινε, με αποτέλεσμα την ύστατη στιγμή να δικαιούται να νιώθει δικαιωμένος.

«Οι έξυπνοι άνθρωποι κάνουν καινούργια λάθη. Οι βλάκες κάνουν τα ίδια. Αλλιώς αντιδράς στα 18 σου, αλλιώς στα 30 σου. Από τη στιγμή που είχα αποφασίσει να αποδεχτώ την πρόταση του ΠΑΟ και παραμένοντας στην ομάδα για τέταρτη σεζόν, ένιωθα ότι κάτι εμπιστευόταν ο προπονητής σε μένα», εξηγεί ο παγκόσμιος πρωταθλητής το 1995 με την Εθνική Εφήβων, Δημήτρης Παπανικολάου. Γαλουχημένος από όταν ήταν αμούστακος στις συνθήκες αγώνων υψίστης σημασίας, έχει ενδιαφέρον η άποψη του για τους λόγους της κυριαρχίας του Παναθηναϊκού. «Η ομάδα έχει όλα τα εχέγγυα και τις προϋποθέσεις για να είναι πρώτη. Διοίκηση που επενδύει. Προπονητή, τον καλύτερο της Ευρώπης. Παίκτες υψηλού επιπέδου. Κόσμο που την αγαπά και τη στηρίζει. Και άριστο κλίμα στα αποδυτήρια, εκεί όπου τις ημέρες πριν από τους τελικούς η ατμόσφαιρα γίνεται πολεμική!».

Μήπως γι΄ αυτό ο Παναθηναϊκός κατέκτησε και αυτό το πρωτάθλημα; Μήπως τον πήραν από το χεράκι και τον οδήγησαν στον τίτλο οι παίκτες που έχουν την εμπειρία να αγωνίζονται υπό τον ήχο που βγάζουν τα… τύμπανα του πολέμου και γνωρίζουν τι σημαίνει η απώλεια του μέσα στο “σπίτι” τους από τον “αιώνιο” αντίπαλο; «Αυτό μάλλον πρέπει να το απαντήσει ο κόουτς. Έχει δείξει πως έχει τον τρόπο να βγάζει άσους από το μανίκι. Ο Ολυμπιακός έχει παιδιά που απέκτησαν πρώτη φορά τέτοια εμπειρία και του χρόνου θα είναι ως ομάδα πιο έμπειρος».

Η απορία εύλογη. Το άγχος, εν προκειμένω, το είχε ο Ολυμπιακός που δεν είχε τίποτα να χάσει ή ο Παναθηναϊκός που δέχθηκε μεγάλη πίεση. Ακόμη και ο Γκέρσον το χρησιμοποιούσε επικοινωνιακά με κάθε ευκαιρία. «Ε, κι εμείς δεν έχουμε χαζό προπονητή. Ξέρει άριστα πώς θα μας “φτιάξει” κατάλληλα. Το πιο σημαντικό σε τέτοια τα ματς είναι να παίζεις μπάσκετ και να σκέφτεσαι μόνο αυτό. Δεν υπάρχει λόγος να ασχολείσαι με τα ΜΑΤ, τις φωτοβολίδες, τα υβριστικά συνθήματα. Θυμάμαι πέρυσι στα τάιμ-άουτ στο ΣΕΦ, κάτι που συμβαίνει και στο ΟΑΚΑ και σε όλα τα γήπεδα της Ελλάδας, όταν έπεφταν πέτρες και ο Ομπράντοβιτς, για να δώσει εντολές, μας πήγε στο κέντρο του γηπέδου. Κι όμως τον ακούσαμε δίχως τίποτα να σταθεί ικανό να αποσπάσει την προσοχή μας».