Οι εραστές του Σκαραβαίου
«Ο Σκαραβαίος είναι όλη μου η ζωή», λέει στα «ΝΕΑ», ο 22χρονος Αχιλλέας Τρακάκης, «αφεντικό» εδώ και 4 χρόνια σ΄ ένα από τα 15.000.000 θρυλικά «σκαθάρια» που κυκλοφορούν σε όλο τον κόσμο (δεξιά). Η μηχανή στη θέση του πορτ-μπαγκάζ. Σήμα κατατεθέν του Σκαραβαίου (αριστερά)
«Κάποια στιγμή, στα τέλη της δεκαετίας του ΄80, οδήγησα τον Σκαραβαίο ενός φίλου. Αυτό ήταν. Δάγκωσα τη “λαμαρίνα”, έρωτας μεγάλος! Έψαξα αμέσως να βρω έναν δικό μου, μου πήρε έναν ολόκληρο χρόνο να διαλέξω ποιος απ΄ όλους μ΄ αρέσει. Σήμερα έχω τέσσερα τετράτροχα σκαθάρια, τα κυκλοφορώ εναλλάξ!».
Μ οντέλα του 1956 έως και του 1972 τον συνοδεύουν καθημερινά. Ιδρυτής και πρόεδρος από το 1992 τού Σκαραβαίος Αthens Club, ο Στέφανος Σαμακάς χρησιμοποιεί το κατσαριδάκι στις μετακινήσεις, τις βόλτες και τις εκδρομές του. Με ένα από αυτά έφτασε ώς το Βερολίνο!
«Είναι κλασικό, αξεπέραστο! Ένα αυτοκίνητο-μέλος της οικογένειας για 40- 45 χρόνια, που δεν βγάζει… κιχ ακόμα και στις βλάβες ή τα τρακαρίσματά του, δεν το παρατάς εύκολα. Και να τ΄ αφήσουν οι μεγαλύτεροι, κάποιος νεώτερος το παίρνει. Μέλη της Λέσχης μας, που αριθμεί σήμερα 1.100 μέλη, έχουν τα αυτοκίνητα του παππού ή και της γιαγιάς τους- τρεις γενιές ολόκληρες!».
Είναι ένας από τους εραστές του θρυλικού μοντέλου της Φολκσβάγκεν που σήμερα γιορτάζουν σε όλο τον κόσμο τα 70 χρόνια του Σκαραβαίου (η 22α Ιουνίου έχει καθιερωθεί ως Παγκόσμια Ημέρα Σκαραβαίου).
Αυτοκίνητο-γητευτής!
Με τον κάμπριο Σκαραβαίο του, σε χρώμα άσπρο πέρλα, μοντέλο του 1979, ο 26χρονος Χρήστος Μαντζούκης κλέβει, όπως λέει, τα βλέμματα όλων. Ήταν να μη δει Σκαραβαίο κάμπριο από μικρός, εκεί γεννήθηκε η… στενή σχέση του μαζί του. «Όταν πια έκλεισα τα 18, μετά τις Πανελλήνιες, ο πατέρας μου μού πήρε έναν δώρο, κλειστό αυτοκίνητο. Εδώ και 3 χρόνια, τον άλλαξα, πήρα τον δικό μου, έναν γνήσιο κάμπριο. Του έχω κάνει βελτιώσεις, τον έχω φτιάξει ακριβώς όπως εγώ θέλω: με ζάντες “Πόρσε”, κινητήρα με διπλά καρμπιρατέρ, εξατμίσεις και κεφαλές καινούργιες, αλλαγή εκκεντροφόρων και αναρτήσεων, δερμάτινα μπορντό καθίσματα».
Με τα χρήματα που έως τώρα έχει διαθέσει για το λίφτινγκ του αγαπημένου αυτοκινήτου του, θα μπορούσε κάλλιστα, όπως λέει, να είχε αγοράσει ένα άλλο, σύγχρονο, αμάξι. Δεν το κάνει ωστόσο και έχει τους λόγους του. «Είναι ένα πολύ ιδιαίτερο αυτοκίνητο, μ΄ αρέσει εξωτερικά πάρα πολύ, το ίδιο και στην οδήγηση. Με βγάζει ασπροπρόσωπο στα ταξίδια μου Αθήνα-Θεσσαλονίκη άνετα. Έχω βάλει σ΄ αυτό και το προσωπικό μου στυλ, είναι πια συλλεκτικό κομμάτι. Είναι
[ ΙΝFΟ ]
Σκαραβαίος Αthens Volkswagen Club, Τσάμη Καρατάσου 46, Ακρόπολη, Αθήνα, τηλ. 210-9238.808, τηλ. & φαξ 210-9241.847, http://www.beetle.gr, email:skaraveos@yahoo.com
Λέσχη Σκαραβαίου Βορείου Ελλάδος (ΛΕΣΚΑΒΕ), http://www.skaravaios.com, e-mail:info@skaravaios.com
για μένα κόσμημα, δεν το πουλάω με τίποτα!», ξεκαθαρίζει.
Ο ίδιος παρέα με φίλους του οργάνωσαν από το 2004, στη Θεσσαλονίκη, τη Λέσχη Σκαραβαίου Βορείου Ελλάδος, μη κερδοσκοπικό σωματείο που αριθμεί σήμερα περίπου 150 μέλη, ηλικίας 18 έως 80 (!) ετών, από διάφορα μέρη της Ελλάδας, ακόμα και από το Λονδίνο και την Αυστραλία. Στις τακτικές συναντήσεις τους φροντίζουν να ανταλλάσσουν συνήθως γνώσεις και ιδέες πάνω σε τεχνικά θέματα. «Είναι πολλοί αυτοί που ενδιαφέρονται, μέσω της Λέσχης μας, να πουλήσουν ή να αγοράσουν έναν Σκαραβαίο- η τιμή του σήμερα μπορεί να φτάσει έως και 11.000
ευρώ. Ανάλογα με τις βελτιώσεις που έχει κάνει ο καθένας, τα ποσά ξεφεύγουν», σημειώνει ο κ. Μαντζούκης.
6-8 Ιουλίου στο Πήλιο
Στο μεταξύ σε συνεργασία με το VW Club Βόλου, η Λέσχη Σκαραβαίου Βορείου Ελλάδος διοργανώνει την ετήσια πανελλήνια συνάντηση Σκαραβαίων, από 6 έως 8 Ιουλίου, στο δημοτικό κάμπινγκ Χορευτού, στο Πήλιο.
Επίσημη ιστοσελίδα της διοργάνωσης: http: //www.skaravaios.com/event2007 (πληροφορίες στο τηλ.6944 470815, Δ.Τσιάνος).
«Του μιλάω, τον χαιρετάω, τον… νταχτιρντίζω» «Ο ΣΚΑΡΑΒΑΙΟΣ μου είναι ο κούκλος μου! Του μιλάω, τον χαιρετάω, τον… νταχτιρντίζω, τον φωνάζω ντάντι!», λέει με χαμόγελο και νάζι η Μαρία Μενδρινού (εδώ σε ένα φωτομοντάζ με το κατσαριδάκι της). Εδώ και 13 χρόνια είναι αυτή στο τιμόνι του…
σαραντάχρονου αυτοκινήτου της οικογένειας. «Από παιδάκι, όταν το οδηγούσε ο πατέρας μου, ήμουν πάντα πολύ υπερήφανη και χαρούμενη με το κατσαριδάκι μας.
Περίμενα πώς και πώς να έρθει στα χέρια μου!». Να αλλάξει ή να παρέμβει με μετατροπές στο κλασικό αυτοκίνητό της, ούτε κατά διάνοια, όπως λέει.
«Θεωρώ ότι είναι πανέμορφος, δεν τον αποχωρίζομαι ούτε για ένα τζιπ. Δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς αυτόν».














