ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Περί θανάτου

O λόγος στους αναγνώστες.

Ο Κ.Παπανδρέου, Φαραί Πατρών, γράφει:

«Ο άνθρωπος φοβάται περισσότερο τη δοκιμασία του θανάτου, παρά τον θάνατο αυτόν καθαυτόν. Θεωρώ παρανόηση το να φοβάται, γιατί όταν πεθαίνει κανείς δεν έχει συνείδηση της διαδικασίας, αλλά και του αποτελέσματος. Θα βρεθεί σε μια κατάσταση όπου δεν θα αισθάνεται τίποτα, όπως δεν αισθανόταν και πριν γεννηθεί. Θα έλεγα όμως ότι εύλογη είναι η ανησυχία του για την απουσία του από τη ζωή και το άγνωστο. Για να μπορέσει να μετριάσει την ανησυχία του αυτή, ακόμα και τον αρχέγονο φόβο για τον θάνατο, δεν έχει παρά να σκεφθεί ότι η ζωή με τον θάνατοόπου το ένα προϋποθέτει το άλλοαποτελούν σχέση αναδημιουργίας μεταξύ τους. Είναι το “συν” και το “πλην” μέσα σ΄ ένα Ον συν-πλην. Το ίδιο όπως συμβαίνει και με του σιταριού τον σπόρο στο χωράφι, που πεθαίνει για να έλθει νέο σιτάρι. Άρα, δεν χάνεται τίποτα βάσει του νόμου της αέναης ανακύκλησης.

Συμπέρασμα: η ζωή και ο θάνατος είναι μεταβατικές καταστάσεις με προορισμό να συμπίπτουν αναπληρώνοντας η μία την άλλη και θεμελιώνουν το φαινόμενο Ον, μέσα στο οποίο ενυπάρχουν αυτές οι δύο αδελφές καταστάσεις: Ζωή, Θάνατος. Άλλωστε μέχρι στιγμής δεν γνωρίζουμε με απόλυτη βεβαιότητα τι σημαίνει θάνατος. Παρά ταύτα όμως έχουμε την ελπίδα να βρεθεί μια απάντηση, αν αυτό καταστεί ποτέ δυνατόν, αν όχι με τη γνώση, έστω με τη βοήθεια των αισθήσεων, αφού οι λέξεις δεν σημασιοδοτούν επακριβώς τη νοηματική του σύλληψη. Όμως, με επιφύλαξη θα ΄λεγα, παρά με θετικότητα, πολύ δε περισσότερο με ισχυρογνωμοσύνη, πως θεωρείται επικίνδυνο να επιχειρήσει κανείς με τη φαντασία του να πλησιάσει το φαινόμενο “θάνατος”, γιατί πιθανόν αυτομάτως να υποστεί ανακοπή που θα του προκαλέσει το δέος αυτού του τρομερού φαινομένου. Η περίπτωση αυτή θυμίζει εκείνη της γυναίκας του Λωτ.

Και κάτι άλλο ακόμα, παρεμφερές με το προηγούμενο. Ας υποθέσουμε ότι κάποιος είναι ετοιμοθάνατος και πεθαίνει ύστερα από λίγο. Κατά τη διαδικασία μετάβασής του σε μιαν άλλη κατάσταση, γεννάται η απορία για το τι συμβαίνει σε κάποιο σημείο και συγκεκριμένα αναφέρω: στη χωροχρόνο απόσταση που μεσολαβεί μεταξύ των δύο καταστάσεων, σε ποια κατάσταση βρισκόταν άραγε ο άνθρωπος; Γιατί στο ενδιάμεσο αυτό κενό που χωρίζει την προηγούμενη κατάσταση από την επόμενη, δεν μπορεί να ήταν μισός ζωντανός και μισός πεθαμένος. Μυστήριο πράγμα (!), όσο δεν θα υπάρξει απάντηση.

Τι είμαι; Δεν γνωρίζω/ από πού ήρθα; Ούτε ξέρω/ και πού πάω; Πάλι δεν ξέρω/ Άραγε γιατ΄ είμαι χαρούμενος;/ Σ΄ όλο το σύμπαν και τη ζωή/ δεν είναι τίποτα δικό μου/ ούτε και ο εαυτός μου/ Άραγε γιατ΄ είμαι χαρούμενος;/ Καθώς διαβαίνω τα στερνά/ κοιτάζω πίσω μου και βλέπω/ πως όλα ήταν μια φασαρία!/ Άραγε, γιατ΄ είμαι χαρούμενος;».