[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Το καλοκαίρι… αγχώνει

Το σύνθημά μας είναι ένα: το καλοκαίρι… αγχώνει. Η αλήθεια είναι πως κάθε χρόνο αποφεύγω πεισματικά να το σκέφτομαι, μερικές φορές όμως δεν χρειάζεται να σκέφτεται κανείς. Άλλωστε, αυτό που πράγματι έχει σημασία, είναι το πώς βιώνεις μια κατάσταση. Τα περί «όλα μια ιδέα είναι» ανήκουν στη γνωστή αναπτυγμένη φιλοσοφία του στυλ: «Εξαρτάται πώς βλέπεις το ποτήρι: μισοάδειο ή μισογεμάτο».

Τι να σου κάνουν τα… άδεια και τα γεμάτα, οι φιλοσοφικές σπαζοκεφαλιές που αναζητούν λύση και οι ασκήσεις χαλάρωσης, όταν φεύγουν οι συνάδελφοι για διακοπές και εσύ μένεις στο γραφείο κάνοντας παράλληλα, εκτός από τη δική σου δουλειά, και αυτή των άλλων!

Για παρηγοριά σκέφτεσαι μέσα στη φούρια σου τον λουόμενο συνάδελφο (με μια διάθεση κακή, οφείλω να παραδεχθώ, τουλάχιστον στη δική μου περίπτωση), «εκεί που είσαι θα ΄μαι», και τρίβεις τα χέρια σου με χαρά που διαρκεί δευτερόλεπτα. Ε! ωραία όμως, άντε και έρχεται αυτή η πολυπόθητη ώρα και φεύγεις διακοπές. Και τι έγινε; Σύντομα ξαναγυρνάς και πάλι πίσω, υπό τις ίδιες και…

χειρότερες συνθήκες, οι οποίες διαρκούν έως τις αρχές Σεπτεμβρίου.

Είναι και το άλλο; Πού θα πας διακοπές; Με ποιους; Με τι χρήματα; Για πόσες ημέρες φτάνουν οι οικονομίες; Βέβαια, σε αυτή την περίπτωση φροντίζουν οι φουσκωμένες τιμές να λύνουν στο άψε σβήσε τις όποιες απορίες. Θα πας κάπου κοντά, με κάποιον με τον οποίο να μπορείς να μοιράζεσαι το δωμάτιο και τους… λογαριασμούς για λίγες ημέρες! Τέλος οι προβληματισμοί.

Κατά τα άλλα, περιμένω την ώρα και τη στιγμή να έρθει η σειρά μου να πάω διακοπές.