[ Διαστάσεις ] Το όνειρο της εντεκάχρονης

Δεν είχε συμβεί ποτέ ξανά στο παρελθόν: τόσοι άνθρωποι να κερδίζουν τόσο γρήγορα τόσο πολλά λεφτά με τόσο μυστηριώδη τρόπο. Και να έχουν τόσο άγχος που δεν έχουν τον διπλάσιο πλούτο…

Πριν από λίγο καιρό έγινε στη Νέα Υόρκη ένα πάρτι προς τιμήν εκείνων που έχουν κερδίσει τα περισσότερα χρήματα από τα κεφάλαια υψηλού κινδύνου. Οργανωτής ήταν ένα έντυπο με τον τίτλο «Το Περιοδικό Άλφα του Θεσμικού Επενδυτή», που κάθε χρόνο καταρτίζει έναν κατάλογο με τους 25 πρώτους σ΄ αυτή την κατηγορία. Πρώτος είναι κάποιος Τζέημς Σίμονς, ένας 69χρονος πρώην καθηγητής μαθηματικών που κέρδισε πέρυσι 1,7 δισεκατομμύρια δολάρια από τη χρησιμοποίηση πολύπλοκων μαθηματικών μοντέλων. Τα υπόλοιπα ονόματα του καταλόγου κέρδισαν πέρυσι περισσότερα από 240 εκατομμύρια δολάρια. Κι οι περισσότεροι είναι εντελώς άγνωστοι, ο παγκόσμιος Τύπος δεν ασχολείται μαζί τους, ζουν σε ένα δικό τους κόσμο.

Ο Ρόμπερτ Φρανκ, που γράφει στη Γουόλ Στριτ Τζέρναλ μια στήλη με τον τίτλο «Έκθεση Πλούτου», αποκαλεί αυτόν τον κόσμο Richistan. Στο καινούργιο του βιβλίο με αυτόν ακριβώς τον τίτλο (Εκδόσεις Crown Ρublishers) επισημαίνει ότι η «παράλληλη χώρα των πλουσίων» ήταν κάποτε ένα χωριό και τώρα έγινε ολόκληρο κράτος. Για την ακρίβεια, ένα κράτος εν κράτει. Οι πλούσιοι έχουν το δικό τους σύστημα υγείας, στελεχωμένο με αποκλειστικούς γιατρούς. Έχουν το δικό τους δίκτυο μετακίνησης, με ιδιωτικά ή νοικιασμένα τζετ. Για τα ενδέκατα γενέθλιά του, ένα κορίτσι από αυτόν τον κόσμο ζήτησε να πετάξει με ένα εμπορικό αεροσκάφος. «Θέλω να βρεθώ σε ένα μεγάλο αεροπλάνο με άλλους ανθρώπους», είπε. «Θέλω να δω πώς είναι το εσωτερικό ενός αεροδρομίου».

Τα μέλη του Richistan αρνούνται τον χαρακτηρισμό «ευκατάστατος», που στην κωδική τους γλώσσα σημαίνει «όχι πραγματικά πλούσιος», δηλαδή μια περιουσία κάτω των 10 εκατομμυρίων δολαρίων. Εκείνοι είναι απλώς πλούσιοι. Οι ευκατάστατοι οδηγούν Μercedes, εκείνοι οδηγούν Μaybach. Κι όταν λέμε «οδηγούν», το εννοούμε: η Rolls-Royce λέει ότι το 95% των πελατών της δεν έχουν σοφέρ, οδηγούν οι ίδιοι τα αυτοκίνητά τους. Και τα ρολόγια που φορούν δεν κοστίζουν πάνω από 600.000

δολάρια. Ο ένας λόγος είναι ότι δεν θέλουν να δίνουν στόχο. Ο άλλος, ότι πάσχουν από ανασφάλεια. Όταν ερωτώνται με πόσα χρήματα θα αισθάνονταν ασφαλείς, δίνουν ένα ποσό δύο φορές μεγαλύτερο από την καθαρή τους αξία.

Το 1985, η Αμερική είχε 13 δισεκατομμυριούχους. Σήμερα έχει περισσότερους από χίλιους. Αλλά το φαινόμενο δεν περιορίζεται εκεί. Στο Λονδίνο μυρίζει πολύ πλούτο τα τελευταία χρόνια: πέρυσι, οι επιχειρήσεις μοίρασαν μπόνους συνολικής αξίας 32 δισεκατομμυρίων ευρώ, όσο το ένα τρίτο του προϋπολογισμού για την παιδεία. Περιορισμένοι σε μια έκταση μερικών τετραγωνικών χιλιομέτρων, οι πλούσιοι κτίζουν σπίτια-φρούρια, με γυμναστήρια, πισίνες, στούντιο ηχογραφήσεων, αίθουσες προβολής και υπερσύγχρονες κουζίνες. Αλλά δεν βλέπουν ποτέ το εσωτερικό τους: όλοι οι τοίχοι είναι καλυμμένοι με πανάκριβους πίνακες.

LΙΝΚ:

http://diastaseis.blogspot.com