[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Ζώνες ασφαλείας

Με τη νεαρή οδηγό του ταξί και την κυρία του μπροστινού καθίσματος πιάσαμε ψιλή κουβέντα από τα πρώτα λεπτά της διπλής μίσθωσης.

Στο ραδιόφωνο έπαιζε η είδηση ότι συνελήφθη επιτέλους ο επιτήδειος ταξιτζής που λήστεψε και τρομοκράτησε τον Εγγλέζο ο οποίος είχε έρθει στην Αθήνα για το Τσάμπιονς Λιγκ, ο έρμος.

Το νέο με έβαλε στον πειρασμό να τα βάλω για άλλη μια φορά με πολλούς από τους άρρενες συναδέλφους της ωραίας ταξιτζούς η οποία, ω του θαύματος, μου έδωσε απόλυτο δίκιο. Από κοντά και η συνταξιδιώτισσά μου, βρεθήκαμε να τους τα σούρνουμε χορωδιακώς, που είναι αγενείς, που κλέβουν στην ταρίφα, που οδηγούν επικίνδυνα, που διαλέγουν κούρσα, που λησμονούν συστηματικά να πλυθούν οι ίδιοι και να πλύνουν το αμαξάκι τους, μπλιαχ.

Το ένα έφερε τ΄ άλλο και φτάσαμε και σε κάποιους ταρακουνημένους ταξιτζήδες (καρατσεκαρισμένο) που κάνουν τις κόρες μας να λένε το Πατερημών τους όταν γυρίζουν απ΄ τα μπαρ και τα ξενύχτια.

Την ιδέα την είχα από καιρό, αν και δεν διεκδικώ το κοπιράιτ, καθότι συμβαίνει σε πολλές χώρες του κόσμου. «Γιατί δεν φτιάχνετε εσείς οι γυναίκες μια δική σας εταιρεία που να εξυπηρετεί αποκλειστικά συνδρομητές, ασυνόδευτα παιδιά, γυναίκες, ηλικιωμένους και άτομα με ειδικές ανάγκες; Δόξα τω Θεώ, είστε πλέον πολλές και τα λεφτά που θα δώσετε για μετατροπές θα τα βγάλετε και με το παραπάνω» είπα στη συμπαθητική μας σοφερίνα, η οποία μου υποσχέθηκε να το θέσει αμέσως στις συναδέλφους της με την προϋπόθεση να το γράψω κι εγώ στην εφημερίδα. Ορίστε, λοιπόν.

Περιμένουμε..