Επιχειρήσεις / Προφίλ

Πατέντα διάσωσης ψάχνει η Πετζετάκις

Με τη δαμόκλειο σπάθη των τραπεζικών χρεών- πάνω από 60 εκατ. ευρώ είναι ήδη ληξιπρόθεσμα- να κρέμεται πάνω από το κεφάλι του, και την μετοχή του να βρίσκεται σε καθεστώς αναστολής διαπραγμάτευσης ο όμιλος Πετζετάκι, ένα από τα ελάχιστα εναπομείναντα παραδοσιακά διαμάντια της ελληνικής βιομηχανίας, περνάει δύσκολες στιγμές.

Πριν από λίγες μέρες ο ολλανδικός όμιλος της Wavin ύστερα από πολύμηνες διαπραγματεύσεις ακύρωσε το προσύμφωνο που είχε υπογράψει με την Πετζετάκις και το οποίο προέβλεπε την εξαγορά του κλάδου σκληρών σωλήνων του ελληνικού ομίλου έναντι 60 εκατ. ευρώ, που που θα έμπαιναν στα ταμεία της εταιρείας και θα άνοιγαν ξανά τις κάνουλες χρηματοδότησης από τις πιστώτριες τράπεζες.

Τώρα οι ελπίδες του επιχειρηματία κ. Γιώργου Πετζετάκι, προέδρου του ομώνυμου ομίλου, έχουν στραφεί πέραν του Ατλαντικού και συγκεκριμένα σε μια κοινή πρόταση ελληνοαμερικανού επιχειρηματία και επενδυτικών funds που δηλώνουν διατεθειμένοι να καλύψουν την έκδοση από την εταιρεία μετατρέψιμου ομολογιακού δανείου. Οι πληροφορίες λένε ότι οι διαπραγματεύσεις ανάμεσα στους δανειστές και στον δανειζόμενο είναι σε καλό σημείο και οι οι δύο πλευρές βρίσκονται κοντά στη σύναψη τελικής συμφωνίας.

Ο ξένος «λευκός ιππότης»
Πώς όμως μια εταιρεία του μεγέθους και της διεθνούς αναγνωρισιμότητας της Πετζετάκις έφτασε να βαδίζει σε τεντωμένο σκοινί και να εξαρτά την επιβίωσή της από κάποιον Ευρωπαίο ή Αμερικανό “λευκό ιππότη”;

Ο σημερινός βασικός της μέτοχος και πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου κ. Γιώργος Πετζετάκις παραδέχεται σε κατ΄ ιδίαν συζητήσεις ότι για τη σημερινή κακοδαιμονία του πολυεθνικού ομίλου φταίνε όχι μόνο λαθεμένες επιχειρηματικές επιλογές αλλα και οι συχνές αλλαγές στο μάνατζμεντ της εταιρείας.

Ένα από τα λάθη του ήταν και η εξαγορά στα τέλη της δεκαετίας του 1990 της εταιρείας Πλαστικά Μακεδονίας, εταιρείας της Βορείου Ελλάδος που δραστηριοποιούνταν στην παραγωγή σκληρών σωλήνων. Η εξαγορά που ανακοινώθηκε πανηγυρικά από τον όμιλο, στη συνέχεια θεωρήθηκε ως βαρίδι για την αναπτυξιακή πορεία της Πετζετάκις και κατέληξε να πουληθεί στον όμιλο Βαρδινογιάννη.

Η προϊστορία
Άνθρωποι της αγοράς αλλά και στελέχη που πέρασαν από τον όμιλο με διαφορετικές ιδιότητες υποστηρίζουν ότι η σημερινή κακοδαιμονία του δεν μπορεί να χρεωθεί αποκλειστικά και μόνον στους κακούς χειρισμούς των σημερινών βασικών του μετόχων, αλλά έχει και προϊστορία.

Το 1973 πέθανε ο ιδρυτής της Αριστόβουλος Πετζετάκις και μάλιστα σε μια περίοδο που η εταιρεία μεσουρανούσε έχοντας στο πελατολόγιο της, μεταξύ άλλων, και μερικά από τα πιο γνωστά ονόματα της παγκόσμιας βιομηχανίας ελαστικών, όπως της Goodyear, της Ρirelli και της Dunlop.

Η απώλεια αυτή είχε σαν αποτέλεσμα ο όμιλος ουσιαστικά να μείνει ακέφαλος αλλά παρ΄ όλα αυτά να διατηρεί τις θέσεις που είχε κατακτήσει στην παγκόσμια αγορά πλαστικών. Κι αυτό χάριν της αποκλειστικής πατέντας του ιδρυτή της ο οποίος είχε βρει μια μέθοδο παραγωγής πλαστικών εύκαμπτων σωλήνων ενισχυμένων από σκληρό σπειροειδές ΡVC. Τα προϊόντα της εταιρείας έγιναν γνωστά στην παγκόσμια αγορά με το εμπορικό σήμα Ηeliflex και ανέδειξαν την σχετικά νεοσύσταση εταιρεία (ιδρύθηκε το 1960) στη κορυφή της παγκόσμιας αγοράς.

Όμως η αποκλειστικότητα της πατέντας αυτής έπαψε να ισχύει στα τέλη της δεκαετίας του 1980 με αποτέλεσμα οι πλαστικοί εύκαμπτοι σωλήνες να παράγονται πλέον με την ίδια μέθοδο και από τους ανταγωνιστές της Πετζετάκις τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό.

Χάνει αγορές
Σαν να μην έφτανε αυτό την ίδια περίοδο, η εταιρεία χάνει λόγω των πολεμικών αναταράξεων στη περιοχή του Περσικού Κόλπου και τη μεγάλη γι΄ αυτή αγορά του Ιράκ, η οποία αντιπροσώπευε το 30% του συνολικού της τζίρου. Αυτά τα δυο μεγάλα προβλήματα ήταν υποχρεωμένος να αντιμετωπίσει ο κ. Γιώργος Πετζετάκις ο οποίος μόλις είχε αναλάβει σε ηλικία 24 ετών τα ηνία του ομίλου. Οι επιχειρηματικές αποφάσεις που πήρε στη συνέχεια αλλά και το καθημερινό μάνατζμεντ της εταιρείας που άσκησε για μεγάλα χρονικά διαστήματα δεν φαίνεται να δικαιώνονται από τις σημερινές εξελίξεις. Ενδεχομένως να δικαιωθεί από τούς σημερινούς του χειρισμούς οι οποίοι είναι και δυσκολότεροι καθώς τα χρονικά περιθώρια είναι ασφυκτικά στενά με τις πιστώτριες τράπεζες να θέλουν μεν να διασωθεί η Πετζετάκις αλλά ταυτόχρονα να ζητούν να πάρουν πίσω τα δανεικά.


Το ιστορικό της κρίσης: από το 2000 τα προβλήματα γιγαντώνονται

Μέχρι το 1999 τίποτε δεν έδειχνε ότι ο όμιλος Πετζετάκι, παγκόσμιος ηγέτης στην παραγωγή πλαστικών σωλήνων- σκληρών και εύκαμπτων- θα άλλαζε σελίδα και θα βρισκόταν συχνά αντιμέτωπος με τις πιέσεις τραπεζών και προμηθευτών. Ίσως τα προβλήματα που άρχιζε να αντιμετωπίζει τα κάλυπτε την εποχή εκείνη η ευφορία του Χρηματιστηρίου Ήταν τότε που ο όμιλος μέσω δύο γενναίων αυξήσεων του μετοχικού του κεφαλαίου χρηματοδότησε σε συνδυασμό και με τραπεζικό δανεισμό την επέκτασή του μέσω εξαγορών στο εξωτερικό.

Ήδη το 2000 ο όμιλος ήλθε αντιμέτωπος με την πρώτη οικονομική κρίση στην ιστορία του, την οποία ο βασικός μέτοχος απέδωσε στους χειρισμούς της τότε διευθυντικής ομάδας του ομίλου, την οποία βεβαίως και απομάκρυνε. Τα πράγματα όμως δεν έδειχναν να καλυτερεύουν με τα τραπεζικά δάνεια της Πετζετάκις να αυξάνονται από την μια και από την άλλη να εμφανίζονται οι πρώτες σοβαρές δυσκολίες για την εξυπηρέτησή τους. Οι δυσκολίες αυτές άρχισαν να πιέζουν για πρώτη φορά τη διοίκηση του ομίλου προς αναζήτηση στρατηγικού επενδυτή ο οποίος θα έφερνε νέο ζεστό χρήμα στα ταμεία του ομίλου. Μάλιστα το 2002 εξετάστηκε το ενδεχόμενο να μπει στο μετοχικό κεφάλαιο της εταιρείας το ελληνικό επενδυτικό κεφάλαιo Global Finance που ελέγχεται από τον κ. Άγγελο Πλακόπιτα. Ωστόσο οι διαπραγματεύσεις ανάμεσα στις δύο πλευρές δεν είχαν αίσιο τέλος. Στην συνέχεια “επιστρατεύθηκε” ο επιχειρηματίας κ. Γιάννης Β. Βαρδινογιάννης ο οποίος και απέκτησε το 10% της μητρικής εταιρείας του ομίλου Πετζετάκι, για να περιορίσει στην συνέχεια στο ελάχιστο την συμμετοχή του αυτή. Την ίδια χρονιά ο όμιλος αναγκάζεται να πωλήσει την εταιρεία παραγωγής χρωμάτων ΒΕΧΡΩ, την οποία μόλις πριν δυο χρόνια είχε εξαγοράσει. Το τίμημα της πώλησης αυτής (17,6 εκατ. ευρώ) πήγε κατευθείαν στα ταμεία των πιστωτριών τραπεζών. Τα πράγματα για τον όμιλο δυσκολεύουν τόσο πολύ που υποχρεώνουν τον βασικό του μέτοχο να υποθηκεύσει αλλά και να πωλήσει ιδιόκτητα ακίνητα προκειμένου να πάρει τραπεζικά δάνεια απαραίτητα για τις άμεσες ταμειακές ανάγκες της Πετζετάκις.