[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Παρέα με το ροζ «ντι ες»

Για να αποφασίσουμε το χρώμα, παιδευτήκαμε λιγάκι. Τελικά πήραμε το γκρι θαλασσί, γιατί το ροζ ήταν πολύ μωρουδέ και επιπλέον σε ροζ το έχουν όλες.

Φορητό ηλεκτρονικό παιχνίδι για την πρεσβυωπία το ονόμασα εγώ. Αν τα καταφέρεις χωρίς γυαλί, είσαι σε καλό δρόμο. Γιατί θα παίξεις. Δεν υπάρχει περίπτωση να την γλιτώσεις. Είναι κολλητικό. Σαν το φτέρνισμα, σαν το χασμουρητό. Και θα πληρώσεις. Κάθε φορά που θα σε τραβάνε να αγοράζεις «δισκετούλα» (που περιέχει νέο παιχνίδι), πονάει η τσέπη σου. Πονάει και το φιλότιμό σου. Κι αυτό δεν έχει σταμάτημα, γιατί η αγορά των ηλεκτρονικών παιχνιδιών που έχει βάλει στόχο το καμάρι σου, έχει κάνει τέλεια τη δουλειά της και ξέρει πριν από σένα για σένα. Μόλις μπει λοιπόν αυτό το πράγμα σπίτι σου, ανοίγει ο ασκός του Αιόλου γιατί η ηλεκτρονική εικόνα έχει μέλι και εντός ολίγου θα σου φαίνεται απόλυτα φυσικό να ντύνεις και να ποτίζεις σκυλάκια, να «συνομιλείς» με αυτοκίνητα, να μεγαλώνεις τερατάκια. Αλλά έχει και ο διάολος τις καλοσύνες του…

Μόνο παιδί σε παρέα μεγάλων, με κάτι δεν πρέπει να ασχοληθεί κι αυτό; Σκυμμένο πάνω στο παιχνίδι του, μασουλάει πού και πού καμιά μπουκιά, αδιαφορώντας εντελώς για τα εγκόσμια. Μέχρι που κάποια στιγμή, έτσι όπως είναι σκυμμένο, φαίνεται ένα πονηρό χαμόγελο στα χείλη του, μια νευρικότητα στις κινήσεις του κι ένα βλέμμα που έχει συγκεκριμένη κατεύθυνση. Τι έγινε παρακαλώ; Το ηλεκτρονικό παιχνίδι έρχεται σε επαφή με το υπερπέραν; Πιάνει κύματα απο το Διάστημα και στέλνει μυστικά μηνύματα που φτάνουν μόνον σε εκείνους που είναι κάτω των δέκα; Την ρωτώ και γελάει. «Καλά, είσαι αλλού», μου λέει.

«Τόσο καιρό με το “ντι ες” στα χέρια και δεν έχεις καταλάβει τα βασικά». (Εμ, εύκολο είναι;). Μου εξηγεί. Όποιος έχει την ίδια συσκευή και είναι στον ίδιο χώρο μπορεί, αν θέλει, να επικοινωνήσει μαζί μου, να γράψει κάτι και να το λάβω εγώ στο δικό μου «ντι ες». Κατάλαβες; Εμάς την έλεγαν Μελίνα. Τετάρτη Δημοτικού, με κόκκινη μπαντάνα στα μαλλιά και ροζ «ντι ες». Ήρθε δειλά στο τραπέζι μας, έκατσαν μαζί, έπαιξαν, αντάλλαξαν τηλέφωνα, είπαν να τα ξαναπούνε. Τα «ντι ες» αναπαύονταν δίπλα, στην ταραμοσαλάτα…