ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Η ρουκέτα

O λόγος στους αναγνώστες Ο Θανάσης Νικολαΐδης, @panafonet. gr γράφει:

«Δεν πρέπει να κοιμάται ήσυχη η ανθρωπότητα. Κάτι πρέπει να την κρατάει ξάγρυπνη μην πάει από τρομοκράτη, μην της επιτεθούν Άραβες “αντίχριστοι”, μην τους έρθει… ρουκέτα. Σου γίνεται πεποίθηση πως κινδυνεύεις, πως δεν υπάρχει ήσυχη γωνιά στον πλανήτη και το παίρνεις απόφαση πως θα “πληρώσεις”. Για όπλα (made in USΑ)- κι ας μην έχεις δρόμους και σχολεία.

“Πουλάμε όπλα, να μας προτιμήσετε” λένε οι “σύμμαχοι φίλοι και προστάτες” (με το αζημίωτο). Και το ΄χουμε… τιμή και δόξα που είμαστε δεύτεροι στον κόσμο σε αγορά όπλων. Όπως τότε που μας “χτύπαγαν στον ώμο” και στέλναμε στρατό στην Κορέα. Για να φάμε τους “κόκκινους” πριν μας φάνε και μας αρπάξουν την κατσίκα και τη… γυναίκα οι μπολσεβίκοι.

Το πλαίσιο για την τρομοκρατία δεν το φτιάχνεις με λόγια. Μόνο με έργα πείθεις και τα έργα είναι πόλεμος με Πάτριοτ και μισθοφόρους που σκοτώνουν “τρομοκράτες”. Πρώτοι, λοιπόν, και καλύτεροι στην παγκόσμια σκηνή, και μας “φροντίζουν”. Δεν μας αφήνουν χωρίς “τρομοκράτες”. Ανέχονται τους τρομοκράτες κι άλλοτε τους “κατασκευάζουν”. Μια ρουκέτα μας χάλασε τον ύπνο. Η είδηση ταξίδεψε, μας ξανάκανε “διάσημους” και οι κάμερες πήραν φωτιά. Κι αρχίζουμε τα νέα, ξεχνώντας τα παλιά. Και το μυαλό τρελαίνεται καθώς η κάμερα περνάει τα (άπειρα) σημεία της τροχιάς. Δεν έχει άλλο να σκεφθεί από τρομοκρατία.

Μας τρόμαξε η ρουκέτα, μας ξανάφερε στο κλίμα που συνεγείρει συνειδήσεις και προετοιμάζει για ατομική (προ)φύλαξη και συνολική αναζήτηση προστασίας. Τους χρυσώσαμε για ακίνδυνους Ολυμπιακούς. Το μάτι μας σαρώνει ανήσυχο τους ουρανούς μην έχουμε παραβιάσεις. Ακταιωροί κι ανησυχία περί τα Ίμια, μην τους (ξανα)“ευχαριστήσουμε”. Και η ζωή κυλά. Με μια ρουκέτα, κάθε τόσο, να μας θυμίζει τους “προστάτες” (που μας θέλουν αντιτρομοκράτες) και το “χρέος” μας (ν΄ αγοράζουμε όπλα)».

Ο ίδιος, αποχαιρετώντας τον Νίκο Κούρκουλο, γράφει:

«Ο Νίκος Κούρκουλος πρωταγωνίστησε στην ψυχή μας. Στα όνειρα των κοριτσιών και στο ξύπνιο των αγοριών που ήθελαν να του μοιάσουν στην εμφάνιση, στο φέρσιμο, στον ρόλο του σε ταινίες. Με σενάριο πού ΄χε αρχή, μέση και τέλος. Με μηνύματα και χαρακτήρες. Όπως τα ένιωθε ο Έλληνας του σινεμά της γειτονιάς. Και χωράει σ΄ ένα κιβούρι το σώμα εκείνο που θαυμάσαμε και το μυαλό; Πώς η λεβεντιά να πάει δυο μέτρα μες στη γη και πώς να στερηθεί ένα παιδί της η Τέχνη, το Θέατρο, ο Κινηματογράφος;

Κηδέψαμε έναν άνδρα. Άνδρα αληθινό».