[ Πρόσωπα ] Στο στόχαστρο της ΕΤΑ

Τα μεσάνυχτα της Τρίτης, η ΕΤΑ τερμάτισε την εκεχειρία που είχε κηρύξει πέρυσι την άνοιξη. Ο Εντουάρντο Ουριάρτε θα πρέπει να φοβάται ακόμη περισσότερο για τη ζωή του.

Όχι πως δεν είναι συνηθισμένος. Πρώην στέλεχος της ένοπλης βασκικής αυτονομιστικής οργάνωσης, είχε καταδικαστεί δις εις θάνατον επί Φράνκο και, όταν έφυγε από την ΕΤΑ διαφωνώντας με την τρομοκρατική δράση της, τον καταδίκασε και αυτή σε θάνατο για προδοσία. Έτσι κι αυτός εντάχθηκε στο ΡSΟΕ, το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα, και στη συνέχεια ίδρυσε την Ρara la libertad (Για την ελευθερία), μια ένωση που υπερασπίζεται τη δημοκρατία στη Χώρα των Βάσκων. «Και τώρα μερικοί στο Σοσιαλιστικό Κόμμα χαρακτηρίζουν την Ρara la libertad ακροδεξιά», λέει πικραμένος στη γαλλική «Λε Φιγκαρό». Ίσως βέβαια να φταίει και το ότι καταγγέλλει ως συμβιβαστική έναντι των αυτονομιστών τη στάση της σοσιαλιστικής κυβέρνησης Θαπατέρο…

Ο Ουριάρτε εντάχθηκε στην ΕΤΑ τη δεκαετία του 1960 παρ΄ όλο που δεν ήταν Βάσκος, επειδή ήθελε να αγωνιστεί κατά του Φράνκο και δεν ήθελε να ενταχθεί στο Κομμουνιστικό Κόμμα- την άλλη επιλογή που είχαν οι αντίπαλοι του καθεστώτος. Ο «Τέο», όπως ήταν το αγωνιστικό ψευδώνυμό του, συνελήφθη τον Δεκέμβριο του 1968 και καταδικάστηκε δις εις θάνατον από στρατοδικείο στην περιβόητη «δίκη του Μπούργκος», στην οποία καταδικάστηκαν συνολικά 16 άνθρωποι, μεταξύ των οποίων τρεις γυναίκες και δύο ιερείς. Όλη η Ευρώπη διαμαρτυρήθηκε και οι θανατικές καταδίκες μετατράπηκαν σε ισόβια. Ο Ουριάρτε πέρασε 8 χρόνια στις φυλακές του Φράνκο και το 1977 εξορίστηκε στο Βέλγιο- για δύο μόλις μήνες, αφού ακολούθησε ο θάνατος του δικτάτορα. Επέστρεψε στην Ισπανία θέλοντας να συμμετάσχει στην οικοδόμηση της δημοκρατίας, όμως η ΕΤΑ διασπάστηκε σε μια πολιτικοστρατιωτική οργάνωση που ήθελε να συμμετάσχει στον εκδημοκρατισμό της Ισπανίας και στη στρατιωτική ΕΤΑ, που συνέχισε τον ένοπλο αγώνα.

«Αυτό που ξέρω είναι πως θέλουν να με σκοτώσουν», λέει σήμερα ο Ουριάρτε για τους πρώην συντρόφους του. «Αυτό που δεν ξέρω είναι πότε θα το κάνουν. Το πιο δύσκολο είναι η διαρκής απειλή. Ξέρετε, ένας στρατιώτης δεν μένει συνεχώς στο μέτωπο, έχει περιόδους ανάπαυσης, αλλιώς θα τρελαινόταν. Ε, λοιπόν, εγώ έχω την εντύπωση πως είμαι στο μέτωπο 24 ώρες το 24ωρο εδώ και περισσότερο από 10 χρόνια. Κάθε λεπτό, το χειρότερο μπορεί να συμβεί. Πρέπει να προσέχω συνεχώς πού παρκάρω το αυτοκίνητο, σε ποιο μέρος πηγαίνω, ποιους συναντώ. Στη Χώρα των Βάσκων είμαστε χιλιάδες που ζούμε έτσι: επιχειρηματίες, πολιτικοί, καθηγητές, πανεπιστημιακοί. Συχνά με βρίζουν στον δρόμο- για να μην ξεχνώ πως με παρακολουθούν. Όμως θα μείνω να ζήσω εδώ, στη Χώρα των Βάσκων. Για να απαλλαγούν από μένα θα πρέπει να με διώξουν ή να με σκοτώσουν».