[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Ιδανικέ Αναγνώστη, πάμε για καφέ;

Όλοι έχουν από έναν.

Εννοώ, έναν ιδανικό αναγνώστη. Είτε γράφουν είτε δεν γράφουν.

Σίγουρα, πάντως, όσοι γράφουν. Ο δικός μου είναι καλός, γλυκός, συμπαθητικός, εκτός απ΄ όταν δεν είναι.

Ακόμη και τότε όμως είναι καλός- καμιά φορά πιέζεται από τον χρόνο- αυτό είναι όλο. Όλοι το παθαίνουμε αυτό. Τον έχω πάντα στο μυαλό μου όταν γράφω. Έχω την εντύπωση πως πρώτα απ΄ όλα γράφω γι΄ αυτόν. (Για σένα λέω- ελπίζω να μη σε πειράζει.) Θα του αρέσει; Θα βαρεθεί; Δεν θα καταλάβει λέξη; Κάτι, πάντως, θα πει. Κάθεται εκεί στη γωνία- τον βλέπω με την άκρη του ματιού μου. Διαβάζει εφημερίδα, μιλάει στο τηλέφωνο, πετάχτηκε ώς το περίπτερο ή είναι ακόμη στον δρόμο- δεν έχει σημασία τι ακριβώς κάνει- έχει μονίμως τη δική του θέση στο πληκτρολόγιο, δεξιά πάνω από τον αστερίσκο, έτσι ώστε να έχει θέα στα γράμματα. Ίσως και να κρυφοκοιτάει πάνω από τον ώμο μου. Του το επιτρέπω. Είπαμε, είναι ο Ιδανικός μου Αναγνώστης. Θέλω κι εγώ να παίξω μαζί του. (Τι νομίζεις; Κι εγώ σε κρυφοκοιτάω όταν διαβάζεις- μήπως «τρέχεις» πολύ, μήπως πηδάς παραγράφους).

Ο Ιδανικός Αναγνώστης- το λέει ο Στίβεν Κινγκ στο «Περί Συγγραφής»- είναι ο καλύτερος τρόπος για να σταθμίσει κανείς την ιστορία του, αν έχει ρυθμό, αν πάει καλά- τέτοια. Ο Κινγκ, κάποτε, παραλίγο να τρακάρει. Είχε τον νου του στη θέση του συνοδηγού, εκεί που ο δικός του Ιδανικός (η γυναίκα του) διάβαζε δίπλα το ένα κεφάλαιο μετά το άλλο. Καλύτερα βέβαια είναι να μη διαβάζει κανείς στο αυτοκίνητο (ειδικά τώρα με τον ΚΟΚ). Γράφω τη λίστα για τα ψώνια- και αυτό με εκείνον κατά νου. Μετά ξεχνάω να πάρω μαζί μου τη λίστα στα ψώνια- και είναι σίγουρο, τότε, πως εκείνος θυμάται κάτι περισσότερο από το υγρό για τα πιάτα, βοηθάει αυτό. Συνεχίζω να γράφω και (σε βλέπω τώρα). Μου λέει να τελειώνω. Αρκετά, μου λέει, «γυρίζεις γύρω από το ίδιο θέμα», δηλαδή λέει, «τι θέλεις να πεις; Βάλε καμιά τελεία, μην κουράζεις τον κόσμο». Βάζω τελεία- και, μπα, δεν θέλω τίποτε σπουδαίο να πω. Ιδανικέ μου Αναγνώστη, πάμε για καφέ;