[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] «Τα ζώα μου αργά…»

Αυτό μου με στενοχώρησε περισσότερο από τη μελέτη της VΡRC και της ελληνικής WWF για την οικολογική συνείδηση των Ελλήνων, ήταν το ότι πάνω από τους μισούς (54%) αναγκάζονται να χρησιμοποιούν ακόμα για τις μετακινήσεις τους στην πόλη το γιωταχί τους, ενώ μόνο τέσσερις στους εκατό παίρνουν το Μετρό. Οι τρεις στους εκατό, που είπαν ότι παίρνουν ταξί, θεωρούν προφανώς πολύ τυχερούς τους εαυτούς τους όταν το βρίσκουν.

Οι πιο ωραίοι βέβαια ήταν οι εννέα στους εκατό, που δήλωσαν ότι δεν χρησιμοποιούν κανένα μέσο για τις μετακινήσεις τους. Φαντάζομαι ότι- απαυδισμένα και χρόνια θύματα, όπως κι εγώ, του μποτιλιαρίσματος, των χρυσοπληρωμένων πάρκινγκ και των εισπρακτικών (και μόνον) μέτρων της Τροχαίας και του Δήμου Αθηναίωνανακάλυψαν τα… ταπεινά τους ποδαράκια, ακόμα και για μεγάλες αποστάσεις.

Στάθηκα ιδιαίτερα και στο εύρημα ότι οι Έλληνες θεωρούν την ατμοσφαιρική ρύπανση, που τη ρουφάνε σε κάθε κύτταρό τους εδώ και δεκαετίες, το πιο σοβαρό περιβαλλοντικό πρόβλημα.

Το πιο απογοητευτικό είναι φυσικά ότι το (σωτήριο) Μετρό μας δεν μεγάλωσε, αλλά ακόμα μπουσουλάει. Η νέα- λόγου χάρη- γραμμή Μετρό, που ήταν σχεδιασμένη να λειτουργήσει από πέρυσι στη Γλυφάδα, αναμένεται- και με πολλά «εάν» για τους γνωρίζοντες- να φθάσει στο Ελληνικό το 2009!

Τα τερατώδη τζιπ αυξάνονται και πληθύνονται μέσα στο κέντρο- σιγά μη ληφθούν τώρα, εν όψει εκλογών, μέτρα γι΄ αυτά! Η τηλεοπτική διαφήμιση για το νέο τζιπ είναι πολύ παραστατική: «Πόλη χωρίς όρια!». Έτσι, ακριβώς… Και κάποια από αυτά που καταναλώνουν ντίζελ και απαγορεύονται μέσα στην Αθήνα, μια χαρά το καταφέρνουν. Γνωστός από νησί που ήρθε με τέτοιο τζιπ, μου είπε ότι μπαινόβγαινε δύο μέρες στην πρωτεύουσα, χωρίς να τον ενοχλήσει κανείς!

Από την άλλη, φορτηγά και- όπως κάθε τέτοια εποχήτουριστικά λεωφορεία παρκάρουν για ώρες ή και μέρες όπου γουστάρουν, όπως στην αριστερή λωρίδα κομβικών δρόμων, μέρα μεσημέρι. Ψύλλοι στ΄ άχυρα για τους «αρμοδίους», κι ας γίνεται κομφούζιο.

Η πολιτική του ΥΠΕΧΩΔΕ θα μπορούσε να «μεταφρασθεί» στην καθομιλουμένη ως «τα ζώα μου αργά…». Και ίσως αυτό που θα ΄πρεπε να κάναμε στη χθεσινή Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος να ήταν μια μαζική επιστολή ή μια διαδήλωση διαμαρτυρίας από όλους εμάς τους Αθηναίους προς το υπουργείο, που διατυμπανίζει πανηγυρικά στόχους, που θα ΄πρεπε- όπως θα ΄λεγε και ο παλιός διευθυντής μου- να είχαν γίνει «χθες»!