Εναλλακτικά Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο

ΠΟΤΕ ΘΑ τελειώσει η υπόθεση του ομολόγου;

Ο Καραμανλής το Πάσχα πήγε στην Ήπειρο, μα όταν γύρισε στην Αθήνα η επικαιρότητα δεν είχε γυρίσει σελίδα. Επτά εβδομάδες αργότερα- και αφού είχε θυσιάσει τον Τσιτουρίδη- ο Πρωθυπουργός πήγε στην Ωκεανία, μα όταν επέστρεψε στην Ελλάδα τα ομόλογα δεν είχαν φύγει από την ατζέντα. Ενδιαμέσως, το επικοινωνιακό επιτελείο τα δοκίμασε σχεδόν όλα, για να στρέψει αλλού την προσοχή της κοινής γνώμης: κουκουλοφόρους, Σκοπιανό, ακόμη και αγροφύλακες. Ματαίως.

Μένει η αλλαγή των εποχών. Πότε θα σταματήσει η κουβέντα για το ομόλογο; Στις καλοκαιρινές διακοπές- τα «μπάνια του λαού»; Το φθινόπωρο, με τις εξαγγελίες της ΔΕΘ; Ή μήπως του χρόνου τον χειμώνα στις εκλογές; Παρεμπιπτόντως, κάποια στελέχη της Ν.Δ. θεωρούν ότι, αν ο Καραμανλής είχε εξαγγείλει εκλογές νωρίς νωρίς την άνοιξη του 2007, αυτό θα βοηθούσε και στην ιστορία των ομολόγων, που «θα εξατμιζόταν μέσα στην πόλωση του δικομματισμού».

Αλλά αυτά είναι περσινά ξινά σταφύλια- ή μάλλον φράουλες, που είναι και φρούτο του έαρος. Ο Πρωθυπουργός δεν προσέφυγε στις κάλπες. Και η Ν.Δ. είναι εγκλωβισμένη στα ίδια. Η πρόγνωση δεν είναι καλή. Το ομόλογο τείνει να ξεπεράσει σε διάρκεια το σκάνδαλο των υποκλοπών.

ΟΛΑ ΑΥΤΑ δεν είναι άσχετα με το πολιτικό στυλ Καραμανλή. Οι πενηντάρηδες πρωθυπουργοί θέλουν να τα κάνουν όλα χθες. Ο Μπους έκανε δύο πολέμους- Αφγανιστάν και Ιράκ- στην πρώτη του θητεία. Ο Σαρκοζί έχει γυρίσει την Ευρώπη σε δεκαπέντε μέρες για να ξαναβάλει μπροστά το Ευρωσύνταγμα. Πριν εκλεγεί έλεγαν πως ήταν «ένας πολιτικός που βιάζεται». Τώρα ο ίδιος, μιλώντας «οφ» στους δημοσιογράφους, φοβάται περισσότερο από όλα «μήπως απογοητεύσει αυτούς που τον ψήφισαν».

Ο Καραμανλής δεν έχει τέτοιες αγωνίες. Κέρδισε την εξουσία για να τη δώσει. Σε αυτούς που προσέλαβαν και σε αυτούς που προσελήφθησαν στον δημόσιο τομέα. Σε αυτούς που έδωσαν το πράσινο φως να εκδοθεί το ομόλογο της JΡ Μorgan και σε αυτούς που το μεταπούλησαν πριν το μοσχοπουλήσουν στα δημόσια Ταμεία. Αυτή είναι η βασική προσφορά του Πρωθυπουργού στο κόμμα, στα στελέχη και τους οπαδούς του. Και αυτό υπολόγιζε να επαναλάβει με μια δεύτερη εκλογική νίκη. Να τους κρατήσει στην εξουσία. Γι΄ αυτό και έμενε μακριά από τη δημοσιότητα και απέφευγε τα ρίσκα ή τις πρωτοβουλίες.

Το να κρύβεσαι και να βγαίνεις με το σταγονόμετρο δεν είναι συνταγή πολιτικής πενηντάρη, αλλά εβδομηντάρη. Ακόμη χειρότερα: η στασιμότητα σε σκοτώνει σε σκάνδαλα τύπου ομολόγων- που θέλουν «πυρ και κίνηση» για να τα ξεπεράσεις. Στην πιο κρίσιμη φάση, δηλαδή στην έναρξη του προεκλογικού κύκλου, η μέθοδος Καραμανλή δεν προσφέρεται για την υπέρβαση της κρίσης. Η Ν.Δ. μετρά τις μέρες ελπίζοντας ότι ο χρόνος θα δώσει τη λύση στην υπόθεση των ομολόγων. Ωστόσο, αυτό που βαραίνει πάνω στην κυβερνώσα παράταξη είναι ο χαμένος χρόνος- μια τριετία σπαταλημένη, όπου ο Καραμανλής δεν ξεκίνησε τίποτε ουσιαστικό.