Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Μην τις πιείτε, λουστείτε!

Κυρία Φοίβη, Αν κάτι μας έμεινε χαραγμένο στη μνήμη από την περίφημη διοργάνωση του φάιναλ φορ του Champions΄ League στην Αθήνα, είναι η μυρωδιά της μπίρας! Που επλανάτο πάνω από την πλατεία Συντάγματος ακόμη και από τις 7 το πρωί, όπως διαπίστωσα πηγαίνοντας στη δουλειά μου.

Εκατοντάδες- για να μην πω χιλιάδες- κουτάκια μπίρας στα πεζοδρόμια και την πλατεία, έντονη μυρωδιά βύνης παντού και (το καλύτερο!) έντονη μυρωδιά από… κάτουρο, σαν σε δημόσιο αποχωρητήριο, στον πεζόδρομο της Βουκουρεστίου, μεταξύ Σταδίου και Πανεπιστημίου. Γιατί με τόσες μπίρες, τι θα έκαναν πρωί πρωί οι ένθερμοι «οπαδοί», Φοίβη μου; Έπρεπε να αδειάσουν οι δόλιοι. Και πού αλλού; Μπροστά στο Βulgari, ας πούμε! Το ωραιότατο ήταν πως όσες μπίρες δεν έπιναν, τις άδειζαν στα ταλαίπωρα τεχνητά ρυάκια, στα μαρμάρινα γείσα στο πλάι της πλατείας Συντάγματος. Και άφριζαν τα ρυάκια. Ναι, όλα αυτά τα είδα στις 7 το πρωί! Άντε και εις ανώτερα. Να φέρουμε κι άλλους κάφρους να πίνουν μπίρες… στην υγεία μας.

Με μια αίσθηση διεθνισμού να πλανάται στον αέρα, πάντα φαν σου, Ελευθερία Δαλγκίρα Κι εσείς τι την αφήσατε την ευκαιρία, αγαπητή Ελευθερία; Τόσες μπίρες (μάρτυς και η φωτογραφία που έστειλε ο αγαπητός αναγνώστης Θανάσης Παπαν.) έφεραν οι «οπαδοί». Δεν σας είπε κανένας να τις πιείτε.

Λουστείτε τες, όμως (όπως έλεγε και η παλιά διαφήμιση). Λουστείτε τες, όπως και τον ποδοσφαιρικό διεθνισμό μας…


Η εκδίκηση των αμνών (δεν αργεί)

Κυρία Φοίβη Αθηναίου, Άρχισε λοιπόν να λειτουργεί πειραματικά το κράτος των Εξαρχείων. Με τις αρχές του, τις εξουσίες του και τα όλα του. Με το άβατο σε ισχύ για τους αστυνομικούς, και τους νεαρούς κουκουλοφόρους να προβαίνουν σε ελέγχους ταυτοτήτων, αστυνόμευση της περιοχής και να παίρνουν στο κυνήγι τους εμπόρους ναρκωτικών. Ναι, αλήθεια σας λέω. Φτάσαμε να το δούμε κι αυτό. Τη συντεταγμένη πολιτεία να κρύβεται και οι «γνωστοί άγνωστοι» να έχουν αναλάβει τον έλεγχο της περιοχής.

Σε συμβιβασμό για τα αναδρομικά των δικαστικών προχωρά το υπουργείο Οικονομικών, ακούσαμε στις ειδήσεις. Ένα δισ. ευρώ θα πάει το μαλλί της απόφασης του Μισθοδικείου που είχε συνεδριάσει υπό την προεδρία του ανώτατου δικαστικού, που συμπτωματικά υπό την προεδρία του ιδίου ανατρέπονται δικαστικές αποφάσεις που δικαιώνουν τους συμβασιούχους.

Ένα δισ. ευρώ θα μοιραστούν δικαστικοί και βουλευτές, όλων των κομμάτων παρακαλώ, σε ένα περίεργο γαϊτανάκι μπλεγμένοι, την ώρα που προβλέπεται σκληρή συνταγή γι΄ ακόμη μια χρονιά για μισθούς, υγεία, ασφάλιση, απολύσεις των λοιπών εργαζομένων. Και μετά τους κατηγορούν. Και μετά τους λένε αναρχικούς και χουλιγκάνους.

Νίκος Ντακάκης, Ρέθυμνο Όπως έγραφε προφητικά και ο Νίκος Εγγονόπουλος, αγαπητέ Νίκο, που φέτος είναι η χρονιά του, «… οι ισχυροί ας γελάσουν, οι μικροί ας χαθούν./ Κι ο βοσκός θάρθει η στιγμή/ που θα μπερδεύει τα σύννεφα με τα πρόβατα. / Άλλωστε έχει χρόνια που μετράει προβατάκια…» (και εκατομμύρια, άραγε;).


Ελπιδοκλέφτρες εις άγραν…

Αγαπητή Φοίβη, Απλώς ήθελα να σου διηγηθώ μια ιστορία κλοπής. Πήγα στο Μarc & Spencer στην Ερμού για να αγοράσω δώρα, αλλά μόλις μπαίνω στο κατάστημα ακούω «αυτήνε, πάμε». Εγώ ζώο, δεν καταλαβαίνω. Δύο γκόμενες φορτωμένες με ρούχα με σπρώχνουνε στις κυλιόμενες σκάλες, η τσάντα μου στο ύψος της σκάλας. Ανεβαίνω 3ο όροφο, βρίσκω την τσάντα μου ανοικτή, την κλείνω, ακόμα το πορτοφόλι μου μέσα, δεν το είχα πάρει πρέφα ότι αυτές κλέβανε. Κλείνω την τσάντα μου εγώ σαν την τρελή χαρά, πάω να πληρώσω αυτό που είχα διαλέξει, αλλά ανακαλύπτω ότι μου έχουνε κλέψει το πορτοφόλι. Κατεβαίνω σαν την τρελή στην είσοδο και παρακαλώ να κλείσουνε την πόρτα, αλλά μου απαντούνε ότι δεν μπορούνε να το κάνουνε αυτό, απαγορεύεται λέει… δεν ξέρω από τι.

Μες στην υστερία μου η υπεύθυνη του καταστήματος με πηγαίνει στο γραφείο, μου δίνει νεράκι και με βοηθάει να επικοινωνήσω με όλες τις τράπεζες που συνεργάζομαι για να ακυρώσω τις πιστωτικές μου κάρτες. Να ΄ναι καλά η κοπέλα. Μου έδωσε και 5 ευρώ για να γυρίσω σπίτι μου. Βγαίνοντας από το κατάστημα έπειτα από αυτά που πέρασα, βλέπω μια κυρία που και αυτής της είχανε κλέψει το πορτοφόλι στο ίδιο κατάστημα.

Παίρνω λοιπόν το 100 και αυτοί μου λένε να πάω στο Αστυνομικό Τμήμα Ακροπόλεως να δηλώσω την κλοπή.

Πράγμα που έκανα. Περίμενα δύο ώρες για να με εξυπηρετήσουνε. Και, Φοίβη, ενώ περίμενα, ξαφνικά σκάει μύτη η διευθύντρια του πολυκαταστήματος, με μια κλέφτρα που πιάσανε. Όταν εγώ όμως τους παρακαλούσα να κλείσουνε την πόρτα για να μη φύγει η κλέφτρα με το πορτοφόλι μου, με είπανε τρελή.

Απλώς εγώ ρωτάω, όταν δηλώνεις σε ένα κατάστημα ότι κάποιος σε έχει κλέψει, δεν πρέπει να πάρουν κάποια μέτρα; Εγώ βρέθηκα στο σημείο να είμαι με κλεμμένη ταυτότητα, με ακυρωμένες πιστωτικές κάρτες και χωρίς λεφτά και με δανεικά από φίλους στη μέση του πουθενά.

Το αφιερώνω σε σένα που με έκλεψες. Την επόμενη φορά θα είναι πολύ δύσκολα.

Με φιλικούς χαιρετισμούς, Τζοβάννα Λαρίου Όπως άδει και ο αοιδός Βασίλης Καρράς, αγαπητή Τζοβάννα, «Και να γινόταν κάποτε,/ ζωή ελπιδοκλέφτρα,/ να δικαστούν τα λάθη σου/ στης λογικής τα μέτρα» (μεγάααλος στίχος- σαν την Πελοπόννησο ένα πράγμα).