[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Πόθεν… αίσχος

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ τις δηλώσεις για το πόθεν έσχες 517 βουλευτών, ευρωβουλευτών, τέως βουλευτών και τέως ευρωβουλευτών που δόθηκαν στη δημοσιότητα- εκτός από τις φωτεινές εξαιρέσεις- οι περισσότεροι πολιτικοί (και μεταξύ τους ο ίδιος ο Πρωθυπουργός και κορυφαία κυβερνητικά στελέχη) ζουν σαν βασιλιάδες με ακίνητα, βίλες, σκάφη, ομόλογα, μετοχές, μετρητά. Είναι οι ίδιοι που με την οικονομική τους πολιτική και το περίφημο προεκλογικό «σεμνά και ταπεινά», έχουν οδηγήσει στην οικονομική εξαθλίωση τα περισσότερα ελληνικά νοικοκυριά.

Είναι οι ίδιοι που μιλούν για την ανάγκη θυσιών, προκειμένου να εξέλθει από τη στενωπό η ελληνική οικονομία. Και η δική μου η απορία είναι πού βρίσκουν τόσο θράσος να μας κοροϊδεύουν. Πώς τολμούν να ζητούν θυσίες από έναν εξαθλιωμένο Έλληνα πολίτη. Πώς κοιτάζουν στα μάτια τον άνεργο, τον μισθωτό των 700 ευρώ ή τον συνταξιούχο των 540 ευρώ. Πώς είναι δυνατόν να μη διογκωθεί η δυσαρέσκεια και η αναξιοπιστία των πολιτικών, όταν το 20% των ελληνικών νοικοκυριών βρίσκεται κάτω από τα όρια της φτώχειας. Όταν οι 2 στους 3 συνταξιούχους παίρνουν σύνταξη κάτω από 540 ευρώ τον μήνα, ενώ κάτω από 1.000 ευρώ τον μήνα παίρνουν 3.700.000 μισθωτοί και συνταξιούχοι. Όταν η φοροεπιδρομή είναι το σήμα κατατεθέν της οικονομικής πολιτικής (σ.σ.: σε κάθε ευρώ που δαπανάται σήμερα από τον κρατικό προϋπολογισμό, τα 83 λεπτά χρηματοδοτούνται από μισθωτούς και συνταξιούχους). Όλοι ζούμε την ασκούμενη κυβερνητική πολιτική, η οποία αφαιρεί εισόδημα και μειώνει την αγοραστική δύναμη μισθωτών και συνταξιούχων, πραγματοποιώντας αναδιανομή του πλούτου εις βάρος των εργαζομένων και υπέρ των οικονομικά ισχυρών. Ο Έλληνας μισθωτός σήμερα δεν έχει να αντιμετωπίσει μόνο την καθημερινή ανασφάλεια στην εργασία του, το κύμα των απολύσεων, την πρωτοφανή έκρηξη της ακρίβειας στην αγορά, αλλά και τη μείωση του εισοδήματός του. Αναγκάζεται να προσφύγει στον δανεισμό για να τα φέρει βόλτα. Βλέποντας λοιπόν το πόθεν έσχες των πολιτικών, δεν μπορεί παρά να αγανακτήσεις. Και να κουνήσεις περίλυπα το κεφάλι σου, μονολογώντας: «Τι να κάνεις, στην Ελλάδα ζούμε…».