Δίκτυο

Διά βίου μάθηση ή αφασία;

«Βιβλιοθήκη και διά βίου μάθηση: Η ελληνική πραγματικότητα»: αυτός είναι ο τίτλος ενημερωτικής εκδήλωσης που οργανώνει το Ίδρυμα Ευγενίδου την ερχόμενη Δευτέρα στις 16.00. Πρόκειται για εκδήλωση που έχει στόχο, όπως λένε οι άνθρωποι που την οργανώνουν, «να ενημερώσει τους βιβλιοθηκονόμους και το ευρύ κοινό για τις τρέχουσες προοπτικές και δυνατότητες των βιβλιοθηκών να αναπτύξουν προγράμματα διά βίου μάθησης, συμβάλλοντας έτσι στη διάχυση της γνώσης σε όσο το δυνατόν ευρύτερες κοινωνικές και ηλικιακές ομάδες». Επίκαιρο το θέμα κυρίως γιατί πριν από τη φιλόδοξη διά βίου μάθηση πρέπει να προηγηθεί η στοιχειώδης δυνατότητα ενημέρωσης, που με βάση το χάλι πολλών δημοτικών βιβλιοθηκών είναι πρακτικά αδύνατη. Υπάρχουν βιβλιοθήκες, που κατ΄ ευφημισμόν μόνο μπορούν να φέρουν αυτό το όνομα και εκθέτουν βιβλία χωρίς κανένα κριτήριο ενώ αρνούνται δωρεές γιατί ήδη δεν μπορούν να διαχειριστούν βιβλία από παλαιότερες δωρεές που σαπίζουν στα υπόγεια. Οι εκδότες διαμαρτύρονται για την έλλειψη σχολικών βιβλιοθηκών, περιμένοντας βεβαίως ίδιον όφελος από την ενημέρωση και την καλή λειτουργία τους. Μαζί όμως με τις σχολικές βιβλιοθήκες δεν θα πρέπει να ξεχνάμε τις δημοτικές, οι οποίες πάντοτε στις προηγμένες χώρες ήταν οι βασικές πηγές που ικανοποιούσαν τη δίψα για γνώση των νέων. Με κάρτες μέλους δωρεάν ή με μικρή συνδρομή για τους δημότες, έπαιζαν και παίζουν ουσιώδη ρόλο. Πόσοι και πόσοι συγγραφείς δεν θυμούνται σε συνεντεύξεις τους τι διάβαζαν παιδιά στη βιβλιοθήκη της γειτονιάς τους. Στο εξωτερικό, βέβαια. Εδώ μεγαλώνουμε με Μίκι Μάους από το περίπτερο. Ελπίζουμε να συζητηθεί αυτή η διά βίου αφασία της ελληνικής πραγματικότητας στην κατά τα άλλα ενδιαφέρουσα ημερίδα που έχει ελεύθερη είσοδο (τηλ.: 210. 9469631-32) με σειρά προτεραιότητας.

Μήπως και κάποτε αλλάξει κάτι.


Δεν λησμονιέται ο Λιάκος…

Πράσινο χορταράκι, πουλάκια που κελαηδάνε, τσέλιγκες με τα πρόβατα, η κρύα βρύση και η Κρουστάλλω με την στάμνα της. Πώς γίνεται και όλο αυτό το βουκολικό σκηνικό και έρχεται κι ανθίζει μέσα στην urban κουλτούρα της πόλης και της Κυψέλης ιδιαίτερα; Γίνεται λοιπόν! Εκεί που πέτυχα τον «Αγαπητικό της Βοσκοπούλας», έτσι όπως τον «είδε» και τον σκηνοθέτησε ο Δημήτρης Φραγκιόγλου στο «Τόπος Αλλού» και μ΄ άρεσε πολύ, μπιτάτο και φευγάτο το «δραματικόν ειδύλλιον» του Δημ. Α. Κορομηλά, με τις περιπέτειες του ερωτευμένου βοσκού και της καλής του βοσκοπούλας, να κάνουν «γκελ» και στο κοινό που ερωτεύεται μέσα από τον υπολογιστή του. «Δεν λησμονιέται μάνα μου, ο Λιάκος», λέει η Κρουστάλλω (Χριστίνα Παπαδάκη) με πείσμα, πόνο και τσαχπινιά, στην παράσταση που ετοίμασαν οι «Χρυσοθήρες». Αμ δεν λησμονιέται.

Εξελίσσεται, αλλάζει, αλλιώς ερμηνεύεται, αλλιώς χορεύει, παραμένει ο ίδιος και βρίσκει και τους τρόπους του να επικοινωνεί.


Ραντεβού στην πλατεία

Η θεατρική αφίσα είχε τη δική της ιστορία και εκείνοι που την έγραψαν- οι γραφίστες- αποφάσισαν να την εκθέσουν. Με αφορμή λοιπόν την επέτειο των 50 χρόνων του Φεστιβάλ Φιλίππων (σε συνεργασία με τον Δήμο Καβάλας) ανοίγουν τον εκθεσιακό χώρο των νέων τους γραφείων στο ευρύ κοινό και παρουσιάζουν την ιστορία των αφισών του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος από τη δεκαετία του ΄60 μέχρι και σήμερα σε μια έκθεση που «κρύβει» όχι μόνο γραφιστικό, αλλά ιστορικό και θεατρολογικό ενδιαφέρον. Από την ερχόμενη Δευτέρα λοιπόν και έως τις 17 Ιουνίου τέσσερις δεκαετίες θεατρικής ιστορίας δίνουν ραντεβού στην Πλατεία Αυδή και συγκεκριμένα στην οδό Μυλλέρου 19 (πληροφορίες στο τηλ. 210-

5224.813).