Η ΑΛΛΗ ΟΨΗ Η ιδιωτικοποίηση κρατικών ακινήτων

ΑΛΛΟ ΕΝΑ «μεταρρυθμιστικό» νομοθέτημα, αυτό για την πώληση και επανεκμίσθωση ακινήτων του Δημοσίου, ήρθε για ψήφιση στη Βουλή την περασμένη Παρασκευή.

Στην πραγματικότητα, το νομοσχέδιο αυτό δίνει απλώς τη δυνατότητα στο ελληνικό Δημόσιο να συλλέξει αμέσως κάποια έσοδα, πουλώντας ακίνητη περιουσία του. Εφόσον όμως χρειάζεται το ακίνητο για να στεγάσει π.χ. υπηρεσίες του, τότε θα πληρώσει- ίσως πολλαπλάσια σε βάθος χρόνου – για την επανεκμίσθωσή του. Άρα, εμμέσως, η πρακτική που προβλέπει το νομοσχέδιο είναι μια μορφή δανεισμού.

Το ίδιο ισχύει και με τον νόμο για τις Συμπράξεις ΔημόσιουΙδιωτικού Τομέα (ΣΔΙΤ). Στην περίπτωση αυτή προβλέπεται η δυνατότητα να αναθέτει το Δημόσιο την πραγματοποίηση μιας δημόσιας επένδυσης σε ιδιώτη και να την εξοφλεί σταδιακά, με τη μορφή μισθώματος.

Και στη μια και στην άλλη περίπτωση πρόκειται για μια έμμεση ομολογία ανικανότητας του Δημοσίου να διαχειριστεί αποτελεσματικά την περιουσία του και τα έσοδά του. Γιατί αν το Δημόσιο μπορούσε να τα κάνει όλα αυτά καλύτερα, γιατί να τα αναθέσει στους ιδιώτες; Η κυβέρνηση έχει ασφαλώς αυτή την άποψη. Άλλοι μπορεί να διαφωνούν. Σε κάθε περίπτωση η «ιδιωτικοποίηση» της δημόσιας σφαίρας πρέπει να έχει όρια. Γιατί διαφορετικά κινδυνεύουμε να φορτώσουμε τον προϋπολογισμό με υπέρογκες μελλοντικές υποχρεώσεις σε δόσεις ή ενοίκια. Και τότε το μόνο που θα έχουμε πετύχει θα είναι να μεταφέρουμε στις μελλοντικές γενιές το σημερινό πρόβλημα.