Το πνεύμα του τόνου

Σαν παραμύθι

Μια φορά κι έναν καιρό στης Ανατολής τα μέρη ένας σουλτάνος άκουσε απ΄ τον βεζίρη του πως υπάρχει στο βασίλειό του ένας σπουδαίος αραμπατζής. Ήταν τότε ο καιρός που οι κάτοικοι του βασιλείου ζητούσαν από τον σουλτάνο να οργανώσει σύγχρονο συγκοινωνιακό δίκτυο, ταχύ και φτηνό. Ο υπουργός των συγκοινωνιών κατέστρωσε ένα πρόγραμμα με εναλλακτικές λύσεις:

τραμ, σιδηρόδρομοι, μετρό, λεωφορεία, αεροπλάνα, ελικόπτερα. Ο βεζίρης όμως έπεισε τον σουλτάνο πως τα μέσα αυτά δεν είχαν τίποτα το αρχοντικό και το αρχαϊκό. Έτσι διέταξε τον υπουργό οι συγκοινωνίες να διεξάγονται με αραμπά, αφού μόνο αραμπά γνώριζε να οδηγεί ο ευνοούμενος αραμπατζής. Έτσι σε όλα τα κράτη της Ανατολής ο κόσμος κυκλοφορούσε με ταξί, μετρό και αεροπλάνα και στην ευδαίμονα χώρα του σουλτάνου δοξάστηκε η Τέχνη του Αραμπατζή, ο οποίος μάλιστα, μη έχοντας εμπιστοσύνη σε κανένα άλλο άλογο, χρησιμοποιούσε μόνο ένα γερασμένο ψωράλογο το οποίο μάλιστα είχε κερδίσει διεθνή βραβεία βραδυπορίας και μηχανικής τεμπέλικης κίνησης. Το ψωράλογο ήταν απαιτητικό και οι εξυπηρετούμενοι με τον αραμπά πλήρωναν ακριβό κόμιστρο για να αγοράζεται ο σανός του, έτσι ώστε το κόστος της συγκοινωνίας στο σουλτανάτο ήταν διπλάσιο και τριπλάσιο από ένα αεροπορικό εισιτήριο.