Γνώμη

Καλώς τα παιδιά!

Τρία χρόνια είχαμε να δούμε τη «γνωστή πασαρέλα» στα κανάλια και στο γήπεδο. Και χθες γέμισε ο τόπος! Από τον τελικό του Εuro 2004 στη Λισαβώνα, στον χθεσινό τελικό του Ολυμπιακού Σταδίου της Αθήνας. Και από τα στούντιο της ΤV, στις εξέδρες.

Υπουργοί, βουλευτές, πολιτευτές, σταρ, ηθοποιοί, καλλιτέχνες παντός είδους, μπον βιβέρ, τρεχάμενοι, παρατρεχάμενοι και δεν συμμαζεύεται…

Αυτός δεν ήταν ποδοσφαιρικός τελικός.

Εμποροπανήγυρις ήταν.

Την ίδια στιγμή, λοιπόν, που οι γνήσιοι φίλαθλοι- οι οποίοι είχαν φάει στη μάπα όλο τον χειμώνα τις βροχές, τις λάσπες και τα κρύα- δεν μπόρεσαν καν να πλησιάσουν το Στάδιο, οι χορηγοί και τα τσιράκια τους, με την ανοχή της ΟΥΕΦΑ, μοίρασαν τα εισιτήρια κατά το δοκούν. Ο απλός κόσμος δεν έχει το δικαίωμα να δει έναν μεγάλο τελικό. Έχουν όμως το δικαίωμα όλοι αυτοί, που συστηματικά είναι παρόντες μόνο στα κορυφαία γεγονότα και πουθενά αλλού.

Το πρόβλημα αναδείχθηκε και από τον διεθνή Τύπο, ενώ ο Πλατινί προβληματίζεται πώς θα το λύσει. Δεν γίνεται η κυρία… σέξι, με τα στήθια χύμα, να παραβρίσκεται και να ρωτάει «τι είναι αυτό το στρογγυλό μπαλόνι που κλωτσάνε;» και ο φουκαράς που περιμένει μια ζωή έναν τόσο σημαντικό αγώνα να τον παρακολουθεί από την τηλεόραση.

Αμ οι δημοσιογράφοι;

Αντί να ρωτήσουν «πού ήσασταν, βρε παιδιά, τρία χρόνια και πώς από ΄δώ;», ζητάνε τη γνώμη για το παιχνίδι από άσχετους, που μπερδεύουν την μπάλα με τον σκαντζόχοιρο.