[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Τα μικρά δράματα των Πανελληνίων

Συνάντησα τυχαία τη μητέρα του παιδιού που δίνει Πανελλήνιες. Απέφυγα να ρωτήσω πώς πήγε το αγόρι στα πρώτα δύο μαθήματα και ίσως να της φάνηκα γι΄ αυτό λίγο αγενής. Περιορίστηκα να ρωτήσω εάν το παιδί είναι καλά (είχε βγάλει λίγες εβδομάδες πριν έρπητα ζωστήρα από το άγχος). Κάθε σπίτι με παιδί που δίνει Πανελλήνιες, ζει αυτή την εποχή, αλλά και τα τουλάχιστον τελευταία δύο χρόνια, το δικό του μικρό του δράμα, το οποίο οι «απ΄ έξω» μάλλον χειροτερεύουν ρωτώντας, παρακολουθώντας κριτικά, σχολιάζοντας…

Προσπαθώ εδώ και λίγο καιρό- καθώς ήγγικεν η ώρα και για τον δικό μου βλαστό- να αποκρυπτογραφήσω αυτό το περίπλοκο, άδικο και παράλογο σύστημα των Πανελληνίων: συντελεστές, στρατηγικές, συνδυασμοί, ποσοστά επί των ποσοστών, μόρια, πεδία, προσαρμοσμένοι βαθμοί…

Μια παρτίδα παιχνίδι, όπου δεν είναι βέβαιο ότι κερδίζουν οι καλύτεροι και οι εξυπνότεροι. Σίγουρα δεν κερδίζει η Γνώση. Και ίσως το πιο παράδοξο: μια ψυχή τε και σώματι μάχη, για να μπουν οι έφηβοί μας στα υποβαθμισμένα, ρακένδυτα από έρευνα και μίζερα ελληνικά πανεπιστήμια, έχοντας μάλιστα πλήρη επίγνωση γι΄ αυτό και οι ίδιοι, όταν παλεύουν με νύχια και δόντια για να πατήσουν το πόδι τους εκεί!

«Ελληνικό πανεπιστήμιο είναι σαν να λέμε… Άγγλος μπασκετμπολίστας και Αμερικανός ποδοσφαιριστής!», δήλωσε ο νεοσσός μου με την αυθάδεια και την άνεση της γενιάς του. «Ποια παραπαιδεία;», σχολίασε αργότερα διαβάζοντας σχετικό ρεπορτάζ στην εφημερίδα. «Αυτή είναι μάλλον στην Ελλάδα η κύρια παιδεία και παραπαιδεία είναι το… λύκειο!».

Το άλλο παράλογο και παράδοξο είναι ότι οι καθηγητές του γυμνασίου και του λυκείου συνεχώς κρίνουν, κατακρίνουν και κατακεραυνώνουν το εκπαιδευτικό σύστημα, αλλά δεν κάνουν στην πλειονότητά τους τίποτα για να βάλουν το λιθαράκι τους στην πραγματική μόρφωση, το πνευματικό κέντρισμα των παιδιών.

Γι΄ αυτό, ήταν ευχάριστη έκπληξη όταν ο καθηγητής της Φυσικής, που μας είχε άλλωστε προϊδεάσει για τη διαφορετική τακτική του εξ αρχής (δίνοντας λ.χ. το email του στα παιδιά, για να τους εξηγήσει ό,τι δεν καταλάβαιναν), τους ζήτησε στο τέλος να τον «βαθμολογήσουν» σε ένα χαρτί (ανώνυμα ή επώνυμα, όπως τα ίδια ήθελαν) για τη διδασκαλία του όλης της χρονιάς. Πόσους τέτοιους, όμως, έχουμε;