Για τρία χρόνια δεν ακούμπησα ρακέτα

Ο Πιτ Σάμπρας γνωρίζει πολύ καλά πόσες θυσίες χρειάζεται να κάνει ένας αθλητής του τένις για να παραμείνει πέντε συνεχόμενες χρονιές στο Νο 1 της παγκόσμιας κατάταξης (και συνολικά έξι χρόνια). Γι΄ αυτό ακριβώς, μόλις αποφάσισε να πει «αντίο» στα κορτ έμεινε μακριά από το άθλημα για τρία χρόνια! Ήρθε πρώτη φορά στην Ελλάδα, την πατρίδα των γονιών του και το ταξίδι αυτό ήταν ένα δώρο προς αυτούς. «Εκ των πραγμάτων, τόσα χρόνια ήταν αδύνατον να έρθω. Η μητέρα μου είχε έρθει στις αρχές της δεκαετίες του ΄90 στο χωριό της, τη Σελασία, κοντά στη Σπάρτη». Δεν πρόλαβε να δει πολλά πράγματα στην Αθήνα, αλλά παραδέχεται πως έχει να δει πολύ περισσότερα και γι΄ αυτό ελπίζει να ξανάρθει. Προς το παρόν, ασχολείται με τις επιχειρήσεις, την οικογένειά του και… λίγο τένις. Όπως αυτό το τουρνουά στην Αθήνα.

Ο Πιτ Σάμπρας εξηγεί κατ΄ αρχάς για ποιο λόγο δεν ασχολήθηκε με το τένις όταν αποχώρησε από τα κορτ, μετά τη νίκη του στο «Φλάσινγκ Μέντοου» της Νέας Υόρκης τον Σεπτέμβριο του 2002.

«Είναι πολύ δύσκολο να παραμείνεις στην κορυφή. Ίσως πιο δύσκολο από το να φτάσεις. Χιλιάδες αθλητές προσπαθούν να

ΘΑΥΜΑΣΤΗΣ

Ελάχιστες φορές παρακολουθώ τένις. Μου αρέσει να βλέπω τον Ρότζερ Φέντερερ. Αγωνίζεται με πολλούς τρόπους και είναι θέμα χρόνου να καταρρίψει όλα τα ρεκόρ

φτάσουν εκεί, αλλά πολύ λίγοι τα καταφέρνουν. Ξέρετε γιατί; Πρέπει να έχεις συνειδητοποιήσει ότι θα κάνεις ένα, δύο, τρία, πράγματα. Άλλοι το έχουν καταλάβει, άλλοι όχι. Γι΄ αυτό και κάποιος αθλητής φτάνει στο Νο 1 και άλλοι μένουν απλώς στη δεκάδα. Πρέπει να έχεις πολύ καλή τεχνική, ώστε το οπλοστάσιό σου να είναι πλούσιο και να αλλάζεις τον τρόπο του παιχνιδιού σου ανάλογα με τον αντίπαλο. Χρειάζεται θέληση, αποφασιστικότητα και πάνω απ΄ όλα ενέργεια».

Όλα αυτά τα είχε λοιπόν, αφού ήταν συνεχώς στο Νο 1 από τις 12 Απριλίου 1993 έως τις 16 Μαρτίου 1998. Έτσι, όταν αποφάσισε να σταματήσει το τένις, όλα άλλαξαν: «Πέρασαν τρία χρόνια χωρίς να ακουμπήσω τη ρακέτα. Έκανα οτιδήποτε μου είχε λείψει όλα αυτά τα χρόνια. Ασχολήθηκα με την οικογένειά μου, τα παιδιά, ταξίδεψα μαζί τους, έπαιξα με τις ώρες γκολφ. Κάποια στιγμή όμως άρχισε κάτι άρχισε να μου λείπει. Έτσι, έπιασα και πάλι τη ρακέτα και άρχισα να γυμνάζομαι. Αφήστε που είχα πάρει και μερικά κιλά, άρα θα μου έκανε καλό. Έτσι, έπαιξα σε κάποια ματς επίδειξης και τώρα δέχτηκα την πρόταση να λάβω μέρος σε μερικά από τα τουρνουά της σειράς αυτής».

Ξέρετε και κάτι άλλο; Ο Πιτ Σάμπρας σπάνια βλέπει αγώνες τένις στην ΤV ή από τις εξέδρες. Ακόμα και τότε, έχει μία επιλογή: τον Ελβετό Ρότζερ Φέντερερ. «Ελάχιστες φορές παρακολουθώ τένις. Κάποιες στιγμές, μου αρέσει να βλέπω τον Ρότζερ Φέντερερ. Είναι πράγματι σπουδαίος αθλητής, δεν μπορώ να τον κρίνω ως χαρακτήρα. Έχει πολλές εναλλακτικές λύσεις στο παιχνίδι του, αγωνίζεται με πολλούς τρόπους και είναι θέμα χρόνου να καταρρίψει όλα τα ρεκόρ. Λογικά, έτσι όπως πάει θα φτάσει τους 7-8 τίτλους στο Γουίμπλεντον» λέει.

«Η ζωή του επαγγελματία τενίστα είναι μονότονη και κουραστική. Πρέπει να είσαι συνεχώς με τις αποσκευές και ένα αεροπορικό εισιτήριο στο χέρι. Βέβαια, δεν ταξίδευα μόνος. Στην αρχή με συνόδευε ο πατέρας μου, στη συνέχεια ο προπονητής μου. Γενικά, 15 χρόνια καριέρας σχεδόν με το ίδιο καθημερινό πρόγραμμα, σε κουράζουν. Και αυτό το κατάλαβα στα 31 χρόνια μου. Έπρεπε να ξυπνήσω συγκεκριμένη ώρα, να προπονηθώ, να δώσω το παιχνίδι, να σκεφτώ το επόμενο. Να σχεδιάσω τα πάντα. Φυσικά όλα αυτά μου στερούσαν κάποια άλλα πράγματα που ήθελα να κάνω. Δεν παραπονιέμαι, όλα αυτά είναι επιλογή, είναι μέρος της δουλειάς μας και το αποδεχόμαστε» λέει εξηγώντας το γεγονός ότι δεν έχει διάθεση να παρακολουθεί τένις.

Πώς αισθάνεται άραγε ένας τόσο σπουδαίος αθλητής ύστερα από μιά ήττα; «Δεν είναι και το πιο ευχάριστο συναίσθημα, αλλά είναι μέρος του παιχνιδιού. Δεν μπορεί να νικάς πάντα. Στενοχωριόμουν βέβαια όταν αποκλειόμουν από ένα μεγάλο τουρνουά, αλλά έλεγε πως έχουμε κι άλλο δρόμο μπροστά μας, στο επόμενο τουρνουά. Στενοχωρήθηκα πολύ όταν έχασα στον δεύτερο γύρο, στο τελευταίο μου Γουίμπλεντον.

Ωστόσο δύο μήνες αργότερα κατέκτησα το ΟΠΕΝ των ΗΠΑ και έτσι μου… πέρασε. Ευχαριστήθηκα πολύ αυτό τον τίτλο, διότι έτσι αποχώρησα από τα κορτ με το κεφάλι ψηλά».


Δεν μου λείπει το Ρολάν Γκαρός

Ένας τόσο σπουδαίος αθλητής, με 14 τίτλους σε τουρνουά Γκραν Σλαμ, δεν έχει κατακτήσει ποτέ το Ρολάν Γκαρός, τη διοργάνωση σε χωμάτινα γήπεδα. «Γενικά, η κίνηση σε χωμάτινες επιφάνειες είναι πιο δύσκολη. Δεν μου φαινόταν ποτέ τόσο συναρπαστικό να αγωνίζομαι σε γήπεδα με χώμα. Πράγματι, υπάρχουν πολύ καλοί αθλητές που είχαν πρόβλημα στα χωμάτινα γήπεδα και τους λείπει ο τίτλος στο Παρίσι. Σίγουρα πάντως, εγώ δεν θα άλλαζα ποτέ έναν από τους άλλους τίτλους για το Ρολάν Γκαρός».

Ο Σάμπρας όπως κάθε σπουδαίος τενίστας χαλαρώνει παίζοντας γκολφ! «Μου αρέσει πολύ αυτό το σπορ. Είναι από τα αθλήματα που σε χαλαρώνουν και σε βοηθούν να ηρεμήσεις Παράλληλα έχεις την ευκαιρία να δεις φίλους, να μείνεις στην εξοχή. Τώρα βέβαια, το απολαμβάνω πολύ περισσότερο από τότε που αγωνιζόμουν επαγγελματικά».

Άλλη ευχάριστη ενασχόληση, τώρα που δεν έχει επαγγελματικές υποχρεώσεις; Να παρακολουθεί αγώνες των Λ.Α. Λέικερς, στο ΝΒΑ. «Τώρα μπορώ να πω ότι εκμεταλλεύομαι τα εισιτήρια διαρκείας. Εντάξει φέτος η χρονιά δεν ήταν τόσο καλή αφού έμειναν νωρίς έξω από τα πλέι-οφ, αλλά έτσι κι αλλιώς, πηγαίνω πολύ συχνά στο γήπεδο. Έχω μιλήσει αρκετές φορές και με τον Φιλ Τζάκσον. Είναι σπουδαίος προπονητής και ξεχωριστός άνθρωπος. Αν του άρεσε να παρακολουθεί παιχνίδια μου; Θα σε γελάσω».