Το πνεύμα του τόνου

Βουλοκέρι

Οι αναγνώστες μου γνωρίζουν τη γνώμη που έχω κατά καιρούς εκφράσει για το κιτσόραμα και κιτσοακρόαμα της Γιουροβίζιον.

Το παρακολουθώ, όπως οφείλω να παρακολουθώ κάθε τι που περιγράφει την εποχή και την καθορίζει, αρνητικά ή θετικά. Πρέπει όμως να ομολογήσω πως έχω ήδη εκπλαγεί με τη σιωπή των γνωστών ντελάληδων της παγκοσμιοποίησης και των χλευαστών κάθε ιθαγενούς καλλιτεχνικού μορφώματος. Πώς το πάθανε και δεν ξεσπάθωσαν οι διαφωτισμένοι εναντίον του σερβικού εθνικισμού που επιμένει να προσέρχεται ακόμη και στο ευρωπανηγύρι με τη γλώσσα του, τη μουσική του παράδοση και το ήθος του; Εθνικιστές τους ανεβάζουν, εθνικιστές τους κατεβάζουν τους Σέρβους. Πώς τώρα τη γλίτωσαν που ήρθαν να διαγωνιστούν με τα πολυεθνικά θηρία με μια στρουμπουλίτσα διοπτροφόρο τραγουδίστρια, σχεδόν έφηβη, στη γλώσσα τους και μάλιστα με ένα τραγούδι που τιτλοφορείτο «Προσευχή»; Φαίνεται πως η χλεύη τους στομώθηκε από την πανηγυρική πολυεθνική ψηφοφορία.