«Ας χαλαρώσουμε πια από την πόζα…»

«Το όνειρο είναι το ξεχείλισμα της πραγματικότητας. Ένας τρόπος για να κοιμόμαστε ήσυχα, για να γίνει η πραγματικότητα πιο βιώσιμη», λέει στα «ΝΕΑ» ο Αλέξης Κυριτσόπουλος
«Δεν αισθάνομαι πρόστυχα, ούτε πως προδίδω την υπόλοιπη δουλειά μου. Τα ερωτικά είναι θέματα που πρέπει να τα βλέπουμε με χαμόγελο. Εξάλλου δεν αποτύπωσα το σκληρό πάθος, αλλά το στοιχείο εκείνο που απογειώνει τον έρωτα: το κυνήγι, την προσπάθεια σωματικής προσέγγισης, την αθέατη πλευρά όλων μας», λέει στα «ΝΕΑ» ο Αλέξης Κυριτσόπουλος με αφορμή τη διπλή εικαστική του «επίθεση»: την έκθεσή του στην γκαλερί Αstra με ακουαρέλες με πηγή έμπνευσης από τους «Αχαρνείς» και τη «Λυσιστράτη», αλλά και μια νέα έκδοση υπό τον τίτλο «Έρως Βαρύς» (Εκδ. Κέδρος σε μετάφραση Ανδρέα Στάικου) που περιλαμβάνει 24 νέα έργα του με αφορμή τη σκηνή της «Λυσιστράτης» όπου η Μυρρίνη προκαλεί τον ταλαίπωρο σύζυγό της Κινησία, αλλά τον αφήνει «στα κρύα του λουτρού» για να τον εξαναγκάσει να δεχτεί τη σύναψη ειρήνης.

Έτσι ξαφνικά, ο «βυθισμένος» εδώ και δεκαετίες στα γνώριμα- «παιδικά»- σχέδια, τα έντονα χρώματά και τον γεμάτο αθώα συννεφάκια παραμυθένιο κόσμο του, ο Αλέξης Κυριτσόπουλος αφήνει να τρυπώσουν στον καμβά του οι προκλητικές αριστοφανικές φιγούρες; «Τους “Αχαρνείς” τους ξεκίνησα με τον Σαββόπουλο και από καιρό σε καιρό καταπιάνομαι μαζί τους, ενώ υπήρξε περίοδος που τους δούλευα παράλληλα με το “Παραμύθι με τα χρώματα” (σ.σ. ένα από τα πλέον δημοφιλή βιβλία του Αλέξη Κυριτσόπουλου που εξακολουθεί να πουλάει εδώ και 30 χρόνια). Με τη “Λυσιστράτη” ασχολήθηκα ύστερα από παραγγελία του Μεγάρου Μουσικής. Τούτη η έκθεση

ΙΝFΟ

Στην γκαλερί Αstra (Καρυατίδων 8, τηλ.
210.9220.236) έως 19 Μαΐου. Ρortfolio «Έρως Βαρύς», Εκδόσεις Κέδρος, τιμή: 29 ευρώ.

ήταν μια ευκαιρία να τα δω όλα μαζεμένα».

Είναι λοιπόν «βαρύς ο έρωτας»;
Δεν ξέρω. Εκείνο που ξέρω είναι πως η ιδέα μού ήρθε όταν άκουσα τον κόσμο να πανηγυρίζει για την ποδοσφαιρική νίκη της Εθνικής Ελλάδος με το σύνθημα «είναι βαριά η φούντα του τσολιά». Δεν επαίρονταν, γλεντούσαν. Και τότε κατάλαβα πως αρκεί το χιούμορ για την υπέρβαση. Μπορεί να… ελαφρύνει;
Βεβαίως, άμα ζωγραφίζεις χαϊδεύοντας και τούμπαλιν.

Ποιο είναι το χρώμα του;
Το κόκκινο.
Ως χρώμα του πάθους;
Την πατήσατε. Ως χρώμα της ντροπής. Τι πιο γοητευτικό από μια ωραία γυναίκα που κοκκινίζει; Έχει ο κόσμος καιρό για έρωτες με τόσα προβλήματα; Φαντάζομαι πως έχει. Βλέπω πως οι γυναίκες ασχολούνται όλο και περισσότερο με την εμφάνισή τους. Μας δείχνουν όλο και περισσότερα κι αυτό είναι ευχάριστο. Δεν ξέρω, ίσως και λόγω ηλικίας μου φαίνονται όλο και πιο ωραίες. Εκείνο όμως που χρειαζόμαστε είναι να χαλαρώσουμε από την πόζα και να σταματήσουμε να θεωρούμε το σώμα ως το σημαντικότερο πράγμα.

Τι σας γοήτευσε στα αριστοφανικά κείμενα για να ασχοληθείτε μαζί τους;

Πρώτον πως ό,τι λένε είναι ωραίο και δεύτερον πως ξεπερνάνε την εποχή τους. Αυθαιρέτησα με σεβασμό και αναμετρήθηκα μαζί τους ως καλλιτέχνης και ως άνθρωπος. Η επιτυχία κρίνεται από το αν θα καταφέρεις να τα αντιμετωπίσεις με σεβασμό και ελευθερία στη σωστή αναλογία. Αν βάλεις περισσότερο σεβασμό γίνεσαι σοβαροφανής, αν αυθαιρετήσεις πάνω από το μέτρο κάνεις γελοιότητες. Το αν θα καταφέρεις να τα ισορροπήσεις είναι μυστήριο και έχει να κάνει με την προσωπικότητα του καθενός. Αγαπώ περισσότερο το σατιρικό κομμάτι των έργων, δεν θα έλεγα ότι τα εικονογραφώ, διότι όταν εικονογραφώ νιώθω σα να μπαίνω σε καλούπι. Αν προσέξετε, πουθενά δεν θα βρείτε τον ίδιο άντρα. Είναι περίπου ο ίδιος. Γι΄ αυτό άλλωστε δεν μπορώ να φτιάξω και κόμικς.

Κι όμως ορισμένοι υποστηρίζουν πως ε,παναλαμβάνεστε.

Μου είναι αδύνατον να ξαναφτιάξω το ίδιο πράγμα, σα να με κυνηγάει μια κατάρα. Μερικές φορές εύχομαι να μπορούσα να ξαναφτιάξω κάτι που μου αρέσει. Εξάλλου η τέχνη είναι απογείωση. Δεν μπορείς να απογειωθείς κάνοντας κινήσεις που ξέρεις. Και ας μην ξεχνάμε πως η τέχνη είναι συγκλονιστική επειδή είναι μοναδική.


«Μου πάει ο Ροβινσώνας Κρούσος»

«Ο Δικαιόπολις είναι ένας άνθρωπος που βιώνει μόνος του τα όνειρά του και τον κατάλαβα σε βάθος μόνο όταν διάβασα τον Δον Κιχώτη, που αποτελεί και την επόμενη ενότητα της δουλειάς μου», λέει ο Αλέξης Κυριτσόπουλος. «Αυτός ο τύπος του τρελού, μοναχικού, που πάει κόντρα σε όλους τους άλλους μου ταιριάζει. Μου πάει η μοναχικότητα του Ροβινσώνα Κρούσου». Ακόμη και στη ζωγραφική νιώθει αυτή την απομόνωση; «Στην Ευρώπη βρίσκω κάποια οικειότητα, αλλά στην Ελλάδα ίσως η δουλειά μου αντιμετωπίζεται από ορισμένους ως αουτσάιντερ», απαντά. Μήπως φταίει το ότι αποφεύγει να σχολιάσει την πραγματικότητα; «Η τέχνη παρεμπιπτόντως σχολιάζει την πραγματικότητα. Ο Σεζάν ή ο Πολ Κλέε, για παράδειγμα, που τους λατρεύω, ουδέποτε σχολίασαν την πραγματικότητα».