[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Ρlay it again

Σπανίως, πια, μπαίνω στα μεγάλα δισκάδικα. Καλώς ή κακώς, θεωρώ τη μουσική επιμόρφωσή μου σχεδόν περαιωμένη, αφήστε που νομίζω ότι πλέον δεν με παίρνει και ηλικιακώς. Ακόμη κι εγώ να είμαι αποφασισμένη να το παίξω άνετη, έρχονται οι πωλητές και μου το επισημαίνουν με τον πιο βάναυσο τρόπο. Αυτό έπαθα πριν από ένα χρόνο στο πιο ενημερωμένο δισκοπωλείο της Αθήνας όταν χρειάστηκε να επιστρατευτεί ο προϊστάμενος πωλήσεων και πάλι κανείς δεν με πίστευε ότι υπάρχει τω όντι τραγουδίστρια με το όνομα Τζέιν Μπίρκιν. Ε, όχι, να μου λείπει. Δεν χρειάζομαι κι άλλο πολιτισμικό σοκ. Οι φίλοι που γνωρίζουν το κόλλημά μου με εφοδιάζουν τακτικά με τα απαραίτητα σιντάκια, όμως αυτή τη φορά έπρεπε να σύρω τα βήματά μου ώς εκεί για να αγοράσω ένα μουσικό περιοδικό που μου είχε εξάψει το ενδιαφέρον. Λάθος, μεγάλο λάθος, όπως αποδείχτηκε εκ των υστέρων.

Από τα Dolby surround της οροφής ένας τραγουδιστής της νύχτας του οποίου το όνομα δεν αναφέρω, διότι είναι πολύ τσαντίλας, μας γάνωνε αλύπητα τα αυτιά. Οι τρεις αξιοπρεπείς άνθρωποι που στεκόμασταν μπροστά στο ταμείο ρωτήσαμε τον υπεύθυνο τι αμαρτίες πληρώνουμε, για να πάρουμε την πληρωμένη απάντηση ότι ο χρόνος δηλαδή τα αυτάκια μας είναι «αγορασμένα» από το promo της εταιρείας. Μάλιστα…

Εξερχόμενοι του δισκάδικου σταθήκαμε και οι τρεις στο πεζοδρόμιο ανταλλάξαμε τηλέφωνα και όρκους ότι δεν θα το ξανακάνουμε. Ποτέ και για κανένα λόγο.