«Οι δισκογραφικές έχουν χάσει την αίσθηση της πραγματικότητας»

Ο «Οίκος αντοχής» της 28χρονης Δανάης Παναγιωτοπούλου είναι μία από τις πιο αισιόδοξες ενδείξεις ότι νέοι τραγουδοποιοί υπάρχουν.
Αρκεί να θέλουμε να τους δούμε (και κυρίως να τους ακούσουμε)

Συμβαίνει σπάνια, αλλά συμβαίνει. Μέσα στον σωρό των CD που φτάνουν σχεδόν καθημερινά στο γραφείο, ανασύρεις τυχαία ένα όνομα- ένα άγνωστο όνομα- και όταν πλέον έχεις ακούσει τα μισά κομμάτια του δίσκου, συνειδητοποιείς ότι έπιασες λαβράκι, ένα… ψάρι που όλο και πιο σπάνια κολυμπάει στα νερά της ελληνικής δισκογραφίας. Το «Οίκος αντοχής» της 28χρονης Δανάης Παναγιωτοπούλου κυκλοφόρησε από μια μικρή ανεξάρτητη εταιρεία (Καθρέφτης) και είναι από τους δίσκους που δίνουν αισιοδοξία και ενέργεια σε όσους περιμένουν να συμβεί κάτι, να υπάρξει μια συνέχεια στην παράδοση του έξυπνου, βιωματικού στίχου που (κατά τη γνώμη μας) είναι η βάση για το τραγούδι.

Στίχος λοιπόν που σε κερδίζει αμέσως, μελωδίες που «κουμπώνουν» και φτάνουν γρήγορα στον αποδέκτη τους, λιτή ενορχήστρωση (δύο πιάνα), φωνή που έχει χαρακτήρα. Όλα αυτά μαζί συνοψίζονται σε μια αισθητική και ένα στυλ που έχουμε να δούμε καιρό στον χώρο.

Η Δανάη Παναγιωτοπούλου γράφει τους στίχους, τις μελωδίες και ερμηνεύει.

«Εδώ και τρία χρόνια παίζουμε σε μικρά μέρη, μουσικές σκηνές, μπαράκια και έχουμε φτιάξει ένα μικρό κοινό…» λέει.

Παλαιότερα είχε συνεργαστεί με τον Μιλτιάδη Πασχαλίδη- «επί τρία χρόνια ήμουν μαζί του στις περιοδείες»- και με τον Γιάννη Χαρούλη (ένα τραγούδι της συμπεριλαμβάνεται στον δίσκο του).

Εδώ και καιρό όμως έχει τη δική της μουσική παρέα. Η Δανάη, ο Παντελής Ράβδας και ο Άγγελος Αγγέλου. Και οι τρεις γύρω στα 28. Και οι τρεις, με τις δικές τους μουσικές αφετηρίες – «αυτό είναι το πιο ενδιαφέρον».

Το υλικό του δίσκου (που επιμελήθηκε ο παραγωγός ραδιοφώνου Γιώργος Μητρόπουλος) το έπαιξαν πρώτα «ζωντανά», το δοκίμασαν και με άλλες ενορχηστρώσεις, το άλλαξαν, το ξανάλλαξαν. «Κάποια στιγμή είπαμε να το ηχογραφήσουμε. Τα δύο πιάνα, δεν ξέρω γιατί, αλλά μου άρεσε η ιδέα. Ως ακροατής αισθάνομαι ότι μου χρειάζεται αυτή η ξεκούραση. Είμαι και του αφαιρετικού».

Σπούδασε Θέατρο και Γερμανική Φιλολογία, αλλά από μικρή έκανε κιθάρα, πιάνο, κρουστά, τραγούδι και βέβαια έγραφε στίχους. «Αυτή είναι η αφετηρία μου» λέει. “Με τον λόγο αισθάνομαι ότι τα πάω καλύτερα απ΄ ό,τι με τη μουσική».

Είχατε δυσκολίες να βρείτε εταιρεία να κυκλοφορήσει το CD;

«Το άκουγαν και μετά έλεγαν κάτι σαν “εμένα μ΄ αρέσει, αλλά δεν θα αρέσει στον κόσμο”. Και αναρωτιόμουν, “μα καλά, ποιος είναι ο κόσμος; Δεν είμαι εγώ, δεν είσαι εσύ, δεν είναι οι άνθρωποι που έρχονται να μας ακούσουν; Μήπως είναι κανένα φάντασμα τελικά;”». Στο τέλος, της ερχόταν να τους πει μήπως έχουν πολύ καιρό να βγουν απ΄ τα γραφεία τους και έχουν χάσει κάθε αίσθηση της «πραγματικής πραγματικότητας», αλλά… Βρέθηκε η εταιρεία του Μωυσή Ασέρ, «και καλύτερα τελικά, γιατί σε μια μικρή εταιρεία μπορείς να πεις τι ακριβώς θέλεις, να μην κάνεις εκπτώσεις πουθενά, ακόμη και στο εξώφυλλο…».
Ένα στοίχημα πολιτικής

Πού τη βρήκε την αισιοδοξίαίσως και την επιμονή- να μη μετακινηθεί βήμα προς την κατεύθυνση που της υπαγόρευαν οι «ειδικοί»; «Είχα μια άποψη για την δουλειά αυτή. Ήταν και ένα πείραμα. Ένα στοίχημα πολιτικής με την ευρύτερη έννοια. Είπα, θα το κάνω όπως θέλω εγώ. Έτσι κι αλλιώς, η αμηχανία των εταιρειών δεν με βοηθάει σε τίποτα. Δεν ξέρουν ούτε τι θέλουν ούτε πώς θα το πουλήσουν, οπότε δεν έχω να χάσω και τίποτα. Έπειτα ήταν και οι άνθρωποι που μας έβλεπαν στα λάιβ μας, που μας έδιναν κουράγιο και αυτοπεποίθηση. Αν άρεσαν τόσο τα τραγούδια σ΄ εκείνους, γιατί να μην αρέσουν και σε άλλους;».