Γνώμη

Οδυνηρή σύγκριση

Στον θρόνο της Γηραιάς Ηπείρου επανήλθε ο Παναθηναϊκός του μπάσκετ. Και μαζί του οι φίλοι του αισθάνθηκαν περήφανοι για την ομάδα τους, η οποία απέδειξε ότι τα τέσσερα αστέρια που κοσμούν τη φανέλα της δεν είναι… τατού, αλλά αντιπροσωπεύουν ισάριθμα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα.

Στο μπάσκετ λοιπόν ο Παναθηναϊκός των Γιαννακόπουλων διαπρέπει. Και διαπρέπει διότι υπάρχει άριστη καθοδήγηση και διακριτοί ρόλοι. Ο Παύλος και ο Θανάσης είναι ιδιοκτήτες, διοικούν, έχουν στόχους, προγραμματισμό. Ο Ομπράντοβιτς από την πλευρά του είναι το απόλυτο αφεντικό στα αποδυτήρια. Αυτός εισηγείται τις μεταγραφές, αυτός επιλέγει τους παίκτες, αυτός σχεδιάζει και αυτός παίρνει τα πρωταθλήματα!

Οι αδελφοί Γιαννακόπουλοι πληρώνουν, αγοράζουν πραγματικούς άσους και ταυτόχρονα ως γνήσιοι οπαδοί γίνονται ένα με τον κόσμο που τους λατρεύει. Δεν είναι σνομπ, δεν το παίζουν κυριλέ, δεν κυκλοφορούν με φρουρούς. Είναι αυθεντικοί λαϊκοί ηγέτες.

Kαι πάμε τώρα στον ποδοσφαιρικό Παναθηναϊκό των αδελφών Βαρδινογιάννη και του υιού Γιάννη. Μια ομάδα που ήταν σημείο αναφοράς επί προεδρίας Καπετάνιου, όχι μόνο για τις επιτυχίες στην Ευρώπη επί της Γιουβέντους, της Μπάρτσα, της Άρσεναλ, του Άγιαξ, των μισών γερμανικών ομάδων κ.λπ., αλλά γιατί είχε όραμα, προοπτική, αποτελέσματα, γιατί πρώτη αυτή κατανόησε τη σημασία των ακαδημιών και γιατί έφερε ορισμένους από τους κορυφαίους τεχνικούς της Ευρώπης.

Αυτή η ομάδα, σε διοικητικό επίπεδο, έχει μετατραπεί πλέον σε κλειστό κλαμπ. Άνθρωποι που δεν είχαν ουδεμία σχέση με τον Παναθηναϊκό βρίσκονται σε θέσεις-κλειδιά. Άλλος κάνει μεταγραφές, άλλος πληρώνει, άλλος είναι πρόεδρος, άλλος εισηγείται και άλλος προπονεί! Οι συγκρίσεις είναι αναπόφευκτες. Και οδυνηρές…