Φαινόμενα

Είμαι γυναίκα, ψηφίστε με!

Η προβολή της γυναικείας φύσης μιας πολιτικού ως επικοινωνιακό ατού, κάθε άλλο παρά τιμά τις γυναίκες
Σαρκοζί για τους Γάλλους. Αναμενόμενο αποτέλεσμα. Η Σεγκολέν δεν είχε πείσει. Και όχι επειδή είναι γυναίκα. Αλλά επειδή το ότι είναι γυναίκα μετατράπηκε από πραγματικότητα σε επικοινωνιακή μυθολογία. Όχι ότι είναι η αποκλειστική αιτία. Πλήθος ακόμη λόγων πολιτικής ουσίας στέρησαν τη Γαλλία από το να έχει την πρώτη γυναίκα Πρόεδρο Δημοκρατίας.

Επειδή το «χαρτί» της γυναικείας παρουσίας σε έναν τόσο ισχυρό ρόλο της πολιτικής σκηνής, συμβολικά και ουσιαστικά, αναδείχθηκε εξ αρχής σε ένα από τα βασικά ζητήματα προς συζήτηση γύρω από τις γαλλικές προεδρικές εκλογές. Το γεγονός ότι οι Γάλλοι σοσιαλιστές επέλεξαν μια γυναίκα να δώσει τη μάχη για την Προεδρία δεν μπορούσε παρά να λάβει βαρύνουσα πολιτική χροιά, όσο και οι τάσεις που εκπροσωπούσε ανεξαρτήτως του φύλου της ως μέλος του κόμματος. Οι δεύτερες όμως ήρθαν σε δεύτερη μοίρα και εισήχθησαν στον πολιτικό διάλογο πολύ μετά τις συζητήσεις για το φύλο της και τη δυναμική που πρόσφερε ή αφαιρούσε από τους σοσιαλιστές.

Το μόνο βέβαιο είναι ότι εξακολουθεί το γεγονός μιας γυναικείας υποψηφιότητας για υψηλή πολιτική θέση να ροκανίζει μέρος του χρόνου και του δυναμικού για πολιτικό προβληματισμό. Για παράδειγμα, απασχόλησε ιδιαιτέρως η επικοινωνιακή διάσταση της γυναικείας υποψηφιό τητας και δικαίως Γάλλοι διανοούμενοι είπαν ότι αν την ψηφίσουν «επειδή είναι γυναίκα» τότε ο φεμινισμός συναντά τον ρατσισμό και αυτό αποτελεί οπισθοχώρηση. Και δικαίως.

Η Σεγκολέν – είναι αλήθειαυπήρξε επιλογή περισσότερο της βάσης, του «λαού» των σοσιαλιστών, παρά της κορυφής. Αγαπημένη των μίντια, έδινε μια εικόνα – να το πούμε επίφαση;- προοδευτισμού σε έναν πολιτικό σχηματισμό που έδειχνε εξαιρετικά κουρασμένος. Πιο πολύ κουρασμένοι έδειχναν οι ψηφοφόροι του. Και αίφνης μια γυναικεία υποψηφιότητα έδινε την ώθηση του «καινούργιου», του «διαφορετικού».

Το θέμα είναι αν ήταν πραγματικά καινούργια και διαφορετική η Σεγκολέν. Και δεν ήταν. Η έμφαση στη γυναικεία φύση της, παρ΄ όλο που στην αρχή επισήμως την αρνήθηκε και μόνο η διακριτικά υπογραμμισμένη θηλυκότητα με τις στυλιστικές επιλογές της έδινε έναν άλλο αέρα στις πολιτικές συγκεντρώσεις και συζητήσεις, προς το τέλος της προεκλογικής εκστρατείας άρχισε να τονίζει το γεγονός όχι μόνο ότι είναι γυναίκα, αλλά και μητέρα τεσσάρων παιδιών.

Γιατί όχι, θα σκεφτόταν κανείς, όταν και οι άντρες πολιτικοί επιδεικνύουν την οικογένειά τους, ότι έχουν παιδιά και μάλιστα πολλοί φροντίζουν να τα έχουν αποκτήσει κατεβαίνοντας στον πολιτικό στίβο. Επομένως, γιατί να μην επιδείξει και μια γυναίκα πολιτικός το γεγονός ότι είναι μητέρα και μάλιστα τεσσάρων παιδιών. Μόνο που ακριβώς γι΄ αυτό περιμένει κανείς πολύ περισσότερα. Περιμένει ωριμότητα, περιμένει ευρύτητα πνεύματος, περιμένει εκείνα τα χαρακτηριστικά ευαισθησίας και ανοχής που συνδυάζονται στη συνείδηση του λαού με τη μητρότητα και γενικότερα με το γυναικείο φύλο. Η άκαμπτη αυστηρότητα της Θάτσερ φαινόταν πολύ πιο σκληρή και επικρίθηκε πολύ περισσότερο σε σχέση με το γεγονός ότι ήταν γυναίκα.

Τελικώς, η διαφορά των φύλων, που ουδείς αρνείται και που ευτυχώς πολύ νωρίς συνειδητοποίησε την αξία της και το γυναικείο κίνημα, περιμένει ο κόσμος να φανεί τόσο στις πολιτικές ιδέες όσο και στον τρόπο με τον οποίο εκφράζονται. Αυτό που αποδείχθηκε με τις συζητήσεις που προκάλεσε η γυναικεία υποψηφιότητα για τη Γαλλική Προεδρία είναι ότι όσοι θα ψήφιζαν μια γυναίκα, όσοι επιθυμούν μια γυναίκα σε ισχυρό πολιτικό πόστο περιμένουν και απαιτούν εν τέλει την «άλλη» έκφραση, τη διαφορετική πολιτική στάση, την «πινελιά» που θα συμπλήρωνε αυτό που λείπει από κουρασμένες ιδέες και αδιέξοδες πολιτικές επιλογές.


Η εικόνα της ισότητας

Επειδή και στη χώρα μας πλησιάζουν οι εκλογές και η αγωνία των πολιτικών χώρων είναι να εξασφαλίσουν γυναικείες υποψηφιότητες που θα τους προσδώσουν έναν αέρα «προοδευτικότητας», είναι καιρός να συζητηθεί με ωριμότητα ότι ακριβώς αυτή η στάση είναι που αποδεικνύει ότι η συγκεκριμένη αντίληψη για τη γυναικεία υποψηφιότητα κάθε άλλο παρά την τιμά. Το θέμα δεν είναι να στριμωχθούν γυναικεία ονόματα σε ψηφοδέλτια, ούτε να προωθηθούν γυναίκες για να συμπληρωθεί στο «μάτι» η εικόνα της ισότητας, αλλά να αναδειχθεί εκείνη η γυναικεία συμμετοχή που θα συμπληρώσει ουσιαστικά την πολιτική σκέψη και τον λόγο.