[ ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ ] Δεξιά ηγεμονία Σαρκοζί

O δεξιός και αναμφίβολα ευφυής Σαρκοζί νίκησε καθαρά με 53%, γιατί ακολούθησε τη φιλοσοφία του Αντόνιο Γκράμσι. Πέρασε δηλαδή τη δική του ιδεολογική ηγεμονία και υπαγόρευσε αριστοτεχνικά τα ζητήματα της προεκλογικής καμπάνιας, τα οποία προκαλούν αλλεργικές μνήμες γιατί κινούνται γύρω από τα φορτισμένα θέματα της δημόσιας τάξης (ordre), της εθνικής ταυτότητας (identit nationale) και της ηθικής, που χρησιμοποιήθηκαν κατά καιρούς από τις πιο αντιδραστικές εξουσίες. Υπ΄ αυτήν την έννοια ίσως είχε δίκαιο η γαλλική εφημερίδα «Liberation», όταν πριν από μερικές ημέρες μιλούσε ανατριχιαστικά για το ξεδίπλωμα της (συντηρητικής) επανάστασης του Σαρκοζί (La revolution sarkozyste esten marche, «Liberation», 5/5/2007)! Με τον ίδιο τρόπο εξηγείται εύκολα και η λεηλασία των ψήφων του ακροδεξιού Εθνικού Μετώπου, αφού ο σημερινός πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας ενστερνίσθηκε όλες τις αντιδραστικές αξίες του γηραιού Λε Πεν.

Έτσι, «νοηματοδοτείται» και η αγαπημένη λέξη του Σαρκοζί, δηλαδή η γαλλική λέξη rupture, που σημαίνει ακριβώς τη ρήξη με την πολιτική κληρονομιά του επαναστατικού παρελθόντος.

Όμως αν θέλει να βρει κανείς τη βαθύτερη ιδεολογική ταυτότητα του χθεσινού νικητή είναι απαραίτητο αναμφίβολα να μελετήσει προσεκτικά τον εμπρηστικό του λόγο στο Βercy (στις 30 Απριλίου).

Εκεί ο απίθανος Σαρκοζί υποσχέθηκε ότι θα επαναφέρει όλες τις ηθικές αξίες (ποιες άραγε;), τις ιεραρχίες και όλα τα άλλα μεγέθη που κατέστρεψε η ιδεολογία του Μάη του 1968, όπως η πραγματική διαφορά ανάμεσα στην αλήθεια και την εικονικότητα ή το γεγονός ότι ο εγκληματίας «μετράει» σήμερα περισσότερο από ό,τι το ίδιο το θύμα!

Και ο θριαμβευτής της Κυριακής έκλεινε κυνικά την ομιλία του με το ακόλουθο ρεβανσιστικό δίλημμα: Σε αυτές τις εκλογές ή θα εκκαθαρισθεί (liquider) η κληρονομιά της επανάστασης του Μάη ή θα εξακολουθήσει να επιβιώνει κυνικά και στο μέλλον!

Η υπερψήφιση όλων αυτών των επικίνδυνων απόψεων από τους απλούς πολίτες αποκαλύπτει καταρχήν έναν αξιακό αναπροσανατολισμό της γαλλικής κοινωνίας προς τις

Η ΝΙΚΗ ΤΟΥ ΣΑΡΚΟΖΙ

οφείλεται σε πολλούς παράγοντες, αλλά πάντως σηματοδοτεί μια δυσάρεστη συντηρητική στροφή της Γαλλίας στο επίπεδο της ιδεολογίας και των αξιών

πιο συντηρητικές φιλοσοφίες, αφού πρέπει να είναι κανείς πολύ «κουμπωμένος» όταν ακούει τέτοιες ηθικές εξαγγελίες, όπως απέδειξε περίτρανα και η τρομερή ιστορική εμπειρία του προέδρου Βush, που είχε επίσης ζητήσει την ηθική ψήφο των Αμερικανών (αλλά των οποίων καταπάτησε βάναυσα τα πιο απλά και κρίσιμα συνταγματικά δικαιώματα, όπως το απόρρητο των επικοινωνιών)!

Α πό την άλλη μεριά θα ήταν πολύ αφελές να υποτιμήσουμε την ευφυΐα και τη σύνθετη πολιτική «κίνηση» του Σαρκοζί προς όλες τις κατευθύνσεις. Κατ΄ αυτόν τον τρόπο δεν θα πρέπει να ξεχνούμε ότι έδωσε ιδεολογική φωνή στο Ισλάμ της χώρας αυτής, αφού ενεθάρρυνε ένθερμα τη δημιουργία του Γαλλικού Συμβουλίου της μουσουλμανικής πίστης (και έτσι «τσίμπησε» ψήφους και από τα αιματοβαμμένα προάστια των μεγάλων πόλεων, τα οποία υποσχέθηκε κατά τα άλλα ότι θα καθαρίσει από τα αποβράσματα)!

Όμως παράλληλα, ενώ υποστήριζε αναφανδόν το απορρυθμισμένο αμερικανικό οικονομικό μοντέλο, πήρε εύκολα ψήφους και από τον κόσμο των εργαζομένων, αφού υποσχέθηκε ότι δεν θα φορολογεί την επιπρόσθετη εργασία (heures supplιmentaires).

Επιπλέον- και το σπουδαιότερο- από την πλευρά της Royal και της Κεντροαριστεράς δεν υπήρχε ένα καθαρό εναλλακτικό όραμα και έτσι τα «υποβαθμισμένα» τμήματα της μεσαίας τάξης που δεν θέλανε να ακούνε μόνο αρνητικά μηνύματα κατά της παγκοσμιοποίησης, προφανώς πείσθηκαν από τη συνολική προσωπικότητα του Σαρκοζί.

Τέλος, για την Ευρώπη όλες αυτές οι καταγραφές κυοφορούν μάλλον ένα δύσκολο μέλλον, γιατί ο καινούργιος πρόεδρος της Γαλλίας φαίνεται να κινείται απλώς σε ένα εθνικό επίπεδο και, μάλιστα, την ώρα που η Γηραιά Ήπειρος έχει την ανάγκη να εκκολάψει ένα υψηλότερο επίπεδο πολιτικής δράσης, ώστε να ξεπεράσει το αδιέξοδο της απόρριψης του Ευρωσυντάγματος (Ηabermas, Η εποχή των μεταβάσεων).

Ποιο είναι το συμπέρασμα από όλα αυτά; Η νίκη του Σαρκοζί οφείλεται σε πολλούς παράγοντες, αλλά πάντως σηματοδοτεί μια δυσάρεστη συντηρητική στροφή της Γαλλίας στο επίπεδο της ιδεολογίας και των αξιών. Από αυτή την άποψη ήταν μια καθαρή νίκη και χωρίς «παραχωρήσεις εκ μέρους του καινούργιου προέδρου» («Liberation»)!

Ο Γρηγόρης Καλφέλης είναι καθηγητής της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ