Του παπά η δοξαριά…

«Το παραδοσιακό νησιώτικο γλέντι εδώ στη Σίκινο ξεκινά με το βιολί μου! Απομονωμένοι, μια παρεούλα όπως είμαστε όλοι τον χειμώνα, συχνά φίλοι και γνωστοί μου λένε: “Παπά, πιάσ΄ το βιολί να παίξεις κάνα τραγούδι!”. Αν δεν κάνουμε κέφι, αν δεν το γλεντήσουμε, δεν περνά εύκολα ο χρόνος…».

Γέννημα- θρέμμα της Σικίνου, ένας από τους δύο ιερείς της, ο πατήρ Θεόδωρος Αρσενικός έχει το μεράκι στις φλέβες του. Στα 47 του σήμερα, εκτός από τα εκκλησιαστικά καθήκοντά του, φρόντισε να βρει διέξοδο εκτόνωσης, αντίδοτο στην ερημιά του νησιού του. Τώρα δεν βρίσκει πια χρόνο ούτε να… βαρεθεί. «Το πρωί, μετά τη Θεία Λειτουργία, θα ασχοληθώ με τα ζώα μου, τ΄ αγαπώ πάρα πολύ, είναι ζωή, χωρίς αυτά δεν μπορώ να ζήσω! Θα πάω, λοιπόν, στο κτήμα μου, να ποτίσω τις κοτούλες μου,

ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ

«Όταν έχει απαγορευτικό, λες “κάτι τώρα θα συμβεί”», λέει ο παπα-Θόδωρος, όμως δεν αφήνει το νησί του

αλλά και τα τρία γαϊδουράκια μου. Μου είναι απαραίτητα στις μετακινήσεις μου, εδώ αυτοκίνητα δεν έχουμε, ο δρόμος δεν πάει παντού. Πρέπει καθημερινά να κάνω πέντε ολόκληρα χιλιόμετρα καβάλα στο γαϊδούρι μου, μέσα από ανηφόρα και άγρια μονοπάτια», περιγράφει στα «ΝΕΑ», σ΄ ένα διάλειμμα της πυρετώδους… φασίνας που ο ίδιος κάνει στην ενορία του, τον Άγιο Βασίλειο, εν όψει και της επικείμενης επίσκεψης του Μητροπολίτη Σύρου, Δωροθέου.

Στα μελίσσια
Ώρες ατέλειωτες θα χρειαστεί και για τα μελίσσια του, γύρω στις 200 κυψέλες- το θυμαρίσιο μέλι τους το πουλά σε ντόπιους και περαστικούς. «Τα δουλεύω από μικρό παιδί, συνέχισα τη δουλειά του πατέρα μου», λέει. Στα χνάρια του βαδίζει ήδη και ο εικοσιτετράχρονος γιος του, που σπουδάζει μελισσοκομία στην Αθήνα. Ούτως ή άλλως, επαγγελματικά οι επιλογές του στο νησί είναι μετρημένες, εξηγεί ο παπαΘόδωρος. «Ειδικά για τους νέους, είναι πολύ δύσκολα τα πράγματα. Προσπαθούμε πολύ να τους κρατήσουμε εδώ, αλλά τι δουλειά να κάνουν, αφού δεν υπάρχει; Και για την κόρη μου, που τελείωσε το Λύκειο, σπούδασε κομπιούτερ κι Αγγλικά στην Αθήνα κι επέστρεψε, γιατί η Αθήνα δεν της άρεσε, το δύσκολο είναι με τι θα ασχοληθεί…». Κι ο ίδιος, όμως, στην παρούσα φάση «στριμώχνεται» οικονομικά. «Φέτος είναι δυστυχία, δεν έβρεξε καθόλου, δεν θα βγάλουμε μέλι. Για να ζήσεις μόνο απ΄ τα μελίσσια, είναι πολύ δύσκολο», θα πει, δεν χάνει, όμως, όπως λέει, και το κέφι του. Ας όψεται και το κρασάκι του, βαρελίσιο, λευκό και κόκκινο, 200 με 300 κιλά το χρόνο, «μόνο για το σπίτι».

Στο μάζεμα της ελιάς, στις οικογενειακές καλλιέργειες, τον βοηθά η παπαδιά, «εξπέρ μαγείρισσα», ειδικά στο κατσικάκι στο φούρνο με πατάτες ή γέμιση! «Κι αυτή κι εγώ είμαστε ευχαριστημένοι εδώ, η Σίκινος μας αρέσει πολύ. Να μου πουν τώρα να πάω να μείνω στην Αθήνα; Είναι πολύ δύσκολο, δεν θα πήγαινα», λέει.

Χωρίς γιατρό
Δεν το κρύβει, πάντως, ότι τον χειμώνα μέχρι και το Πάσχα, για τους περίπου 250 μόνιμους κατοίκους η εικόνα του όμορφου νησιού αγριεύει. «Τότε είναι δύσκολα, έχουμε την ανασφάλειά μας. Όταν έχει κι απαγορευτικό, λες “κάτι τώρα θα συμβεί…”. Αγροτικό γιατρό έχουμε, αλλά δεν παύει, αν χρειαστεί κάτι έκτακτο, το κοντινότερο νησί να είναι η Ίος, μισή ώρα από δω με το καράβι- αν, βέβαια, αυτό μπορεί να φύγει. Έχουμε μείνει και βδομάδα ολόκληρη αποκλεισμένοι, ούτε ελικόπτερο δεν μπορεί να έρθει…». Πολλές φορές τότε αναλαμβάνει ο ίδιος δράση, να τα βγάλει πέρα κόντρα στην επιπλέον απομόνωση που επιβάλουν τα τερτίπια του καιρού. Ακόμη, χάρη στη μεγάλη αγάπη του και για τη μουσική, ο ήχος του βιολιού του, με τα παραδοσιακά νησιώτικα που- αυτοδίδακτος από πιτσιρικάς- παίζει, δίνει το σύνθημα για γλέντια και χορούς, σε χειμωνιάτικες σπιτικές μαζώξεις, γάμους και πανηγύρια!


Η Σίκινος με μια ματιά

● Ανάμεσα στην Ίο και τη Φολέγανδρο, ένα από τα μικρότερα νησιά των Κυκλάδων, με έκταση 41 τετραγωνικών χιλιομέτρων και μόνιμο πληθυσμό 250 κατοίκων.

● Δύο είναι τα μοναδικά χωριά της, σε δύο αντικρυστές πλαγιές: το Χωριόκαι το Κάστρο. Μαζί αποτελούν τη Χώρα της Σικίνου.

● Το σχολείο έχει φέτος 4 μαθητές στο Δημοτικό κι άλλους 10 στο Γυμνάσιο και το Λύκειο.

● Το αρχαίο όνομά της ήταν Οινόη, λόγω της εκτεταμένης αμπελοκαλλιέργειας. Και σήμερα το νησί εξακολουθεί να βγάζει κρασί, πολύ θυμαρίσιο μέλι και εξαιρετικό λάδι.

● Το μικρό λιμάνι της- και ταυτόχρονα ο παραθαλάσσιος οικισμός με την παραλία, τα ενοικιαζόμενα δωμάτια και τις ταβέρνες- ονομάζεται Αλοπρόνοια (αλς + πρόνοια), που θα πει «φροντίδα για τη θάλασσα».