[ Πρόσωπα ] Φιλάνθρωπα ζώα, επικίνδυνοι άνθρωποι

Η Μάγια είναι τριών ετών, έχει οικογένεια, μια φίλη και κάποτε είχε και μια δουλειά: δύο ή τρεις φορές την εβδομάδα έκανε παρέα σε αυτιστικά παιδιά και ηλικιωμένους με Αλτσχάιμερ.

Γι΄ αυτήν ήταν μάλλον παιχνίδι, όμως βοηθούσε τα παιδιά και τους ηλικιωμένους να αποκτήσουν επαφή με τον κόσμο. Τουλάχιστον μέχρι πρόσφατα, οπότε ψηφίστηκε στην Ιταλία ένας νόμος που ορίζει ως «επικίνδυνες» μια σειρά από ράτσες σκύλων και προβλέπει ότι οι σκύλοι που ανήκουν σ΄ αυτές πρέπει να κυκλοφορούν συνεχώς με φίμωτρο. Έτσι η Μάγια, η οποία πήρε την ετικέτα της «επικίνδυνης» επειδή είναι ροτβάιλερ, ζει πλέον έγκλειστη στο σπίτι της στην Μπολόνια- το σπίτι του Ρομπέρτο Μαρκεζίνι, ενός από τους κορυφαίους Ιταλούς ειδικούς στην εφαρμοσμένη ζωοανθρωπολογία. Τώρα στο μόνο παιδί που κάνει παρέα είναι η κόρη του καθηγητή, η μικρή Μπιάνκα. «Δεν μπορεί πια να κάνει τη δουλειά της», λέει ο Μαρκεζίνι στη «Λα Στάμπα». «Θα έπρεπε να είναι συνεχώς με φίμωτρο και έτσι θα ακυρωνόταν κάθε όφελος από τις συναντήσεις. Όμως πραγματικά επικίνδυνα δεν είναι τα ζώα, αλλά μόνον οι ιδιοκτήτες τους».

Το πρόβλημα με τα δυνατά σκυλιά, όπως τα ροτβάιλερ, είναι ότι τα προτιμούν συνήθως βλάκες που πιστεύουν πως είναι «σκληροί» και γι΄ αυτό θέλουν έναν «σκληρό» σκύλο- γεγονός που απλώς επιβεβαιώνει ότι είναι βλάκες, εξηγεί ο Μαρκεζίνι. Η «δουλειά» της Μάγιας με τα αυτιστικά παιδιά ήταν να ξαπλώνει δίπλα τους σ΄ ένα ήρεμο και χαλαρό περιβάλλον, εκείνα τη χάιδευαν και άνοιγαν έτσι έναν δίαυλο επικοινωνίας. Τους ηλικιωμένους, τους έκανε να μιλούν για το παρελθόν τους, έπαιζε μαζί τους.

Το τελευταίο βιβλίο του Μαρκεζίνι τιτλοφορείται «Κυνοφιλική Παιδαγωγική» (εκδ. Ρerdisa) και αφορά την εκπαίδευση ενός σκύλου και την ένταξή του στην ανθρώπινη οικογένεια. «Με τη Μάγια έχω δουλέψει απ΄ όταν ήταν κουτάβι», λέει ο καθηγητής, «ώστε να ενταχθεί καλά, να αισθανθεί πως ο κόσμος είναι γεμάτος ευκαιρίες και όχι κινδύνους, πως υπάρχει πάντα κάποιος στον οποίο μπορεί να στραφεί στις δυσκολίες. Την έχω καθησυχάσει, χωρίς να της αρνούμαι τις εμπειρίες». Το σπίτι του έχει κήπο, στον οποίο η Μάγια «βγαίνει όποτε θέλει, οι σκύλοι έχουν ανάγκη από αφεντικό, όχι να βρίσκονται πίσω από κάγκελα και να γαβγίζουν», υπογραμμίζει. «Η Μάγια είναι πάντα μαζί μου, από μικρή την έπαιρνα στις εξετάσεις, μάλιστα στην αρχή οι φοιτητές μου αστειεύονταν: ΄΄Τι πρέπει άραγε να φοβόμαστε περισσότερο, τον σκύλο ή το διαγώνισμα;΄΄». Και ένα «μυστικό»: «Αν ένα κουτάβι σας δαγκώνει το χέρι ή την άκρη του παντελονιού, για να μην το ξανακάνει αρκεί να του γυρίσετε την πλάτη», λέει ο Μαρκεζίνι. «Η απώλεια της προσοχής του αφεντικού του είναι η χειρότερη προσβολή για έναν σκύλο».