[ Δρόμοι ]

Ο γαλλικός…
… τρόπος ζωής ήταν πάντοτε και για πολλούς αξιοζήλευτος: φαγητό, κρασί, πολιτισμός, κλίμα, νοσοκομεία, ακόμη και η πολιτική. Πολλοί σε άλλες χώρες ήταν εκείνοι που είδαν ακόμη και με φθόνο το 85% των Γάλλων ψηφοφόρων να προσέρχονται στις κάλπες στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών. Πόσο θα ήθελαν να είχε η πολιτική ζωή και στη δική τους χώρα τόσο ενδιαφέρον, να κινητοποιεί τις απαθείς μάζες με παρόμοιες συγκρούσεις ανάμεσα στους υποψηφίους της Αριστεράς και της Δεξιάς!

Δεν έχουν…
… όμως λόγους να ζηλεύουν. Γιατί, στην πραγματικότητα, η πολιτική ζωή στη Γαλλία δεν είναι πια όπως ήταν άλλοτε. Είναι όπως ακριβώς είναι και σε πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Ακόμη και στη Γαλλία, η οποία, όπως έγραψε η εφημερίδα «Λιμπερασιόν», επινόησε τη διάκριση ανάμεσα στην Αριστερά και τη Δεξιά, αυτή η παλιά διάκριση είναι σήμερα αγνώριστη. Ο γαλλικός πολιτικός διάλογος μπορεί να χρησιμοποιεί εκείνη την παλιά φρασεολογία, αλλά οι λέξεις είναι πια κενές περιεχομένου. Όποιος ζηλεύει αυτό τον διάλογο ζηλεύει τις σκιές από το πολιτικό παρελθόν και όχι κάτι από το πολιτικό μέλλον. Όπως είχε παρατηρήσει ο Καρλ Μαρξ, η Γαλλία ήταν η πιο πολιτικοποιημένη από πολλές άλλες ευρωπαϊκές κοινωνίες, με μια πανίσχυρη Αριστερά, που όχι μόνο ηγήθηκε της μεγάλης Επανάστασης του 1789 αλλά και που επιχείρησε τουλάχιστον άλλες τρεις στη διάρκεια του 19ου αιώνα. Όμως, η πολιτική ζωή της Γαλλίας του 21ου αιώνα, όπως σχολιάζει ο αρθρογράφος Μικ Χιουμ, έχει σήμερα πολύ περισσότερα κοινά σημεία με την πολιτική ζωή των άλλων ευρωπαϊκών χωρών παρά με τη δική της ιστορία.

Τι νόημα…
… έχει άραγε να μιλάει κανείς για τον Σαρκοζί και τη Σεγκολέν ως υποψηφίους της Δεξιάς και της Αριστεράς; Ναι, έχουν πολιτικές διαφορές. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι πράγματι προσφέρουν στους ψηφοφόρους «επιλογή». Όπως συμβαίνει σήμερα και σε πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες, η υποτιθέμενη διάκριση ανάμεσα σε Αριστερά και Δεξιά αφορά πιο πολύ στην εικόνα και την προσωπικότητα: ο «αλαζονικός και επιθετικός» Σαρκοζί εναντίον της «στοργικής» Ρουαγιάλ. Ένας διαγωνισμός πολιτικής ομορφιάς στον οποίο κανείς από τους διαγωνιζόμενους δεν κρατάει ιδεολογικές αποσκευές. Σαν να έχουν συνάψει μια μυστική συμφωνία σιωπής για τα ουσιώδη, ο Σαρκοζί και η Σεγκολέν μοιάζουν απομονωμένοι από τον πραγματικό κόσμο, όπως άλλωστε και οι ομόλογοί τους σε πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Οι ημέρες…
… της Αριστεράς και της Δεξιάς έχουν πια τελειώσει και στη Γαλλία. Δεν υπάρχουν πλέον οι επαναστάτες που κάποτε κάθησαν στα αριστερά έδρανα της γαλλικής Εθνοσυνέλευσης υποστηρίζοντας τη δημοκρατία του Διαφωτισμού. Μια εκδοχή αυτού του γεγονότος στον 21ο αιώνα θα ήταν πράγματι κάτι αξιοζήλευτο. Όμως, τουλάχιστον προς το παρόν, κάτι τέτοιο δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα.