[ Δρόμοι ]

Επιτέλους…
… ανακαλύψαμε μια ενδιαφέρουσα ερμηνεία της νίκης του Σαρκοζί στις κατά τα άλλα αδιάφορες προεδρικές εκλογές στη Γαλλία.

Όλα άρχισαν…
… όταν μάθαμε από το περιοδικό «Νιου Σάιεντιστ» για τις προσπάθειες του Τζόναθαν Γκότσαλ να ξαναδιαβάσει την «Ιλιάδα» του Ομήρου μέσα από τον «Γυμνό πίθηκο» του Ντέσμοντ Μόρις. Ο Γκότσαλ άρχισε τις έρευνές του με μια απλή παρατήρηση. Ο έντονος ανταγωνισμός ανάμεσα στους μεγάλους πιθήκους, όπως τον έχουν περιγράψει τόσο ο Όμηρος όσο και οι ανθρωπολόγοι, συχνά καταλήγει στο ίδιο πράγμα: την κατάκτηση του θηλυκού. Στον Όμηρο, οι συγκρούσεις για την Ελένη, την Πηνελόπη και τη Βρισηίδα δεν είναι παρά οι κορυφές του παγόβουνου. Ο Τρωικός Πόλεμος δεν έγινε μονάχα για την Ελένη, αλλά και για την Ανδρομάχη του Έκτορα και για όλες τις άλλες ανώνυμες γυναίκες των απλών Τρώων. «Ας μη βιαστεί κανείς να γυρίσει στην πατρίδα, προτού πλαγιάσει με τη γυναίκα κάποιου Τρώα στο πλευρό του», ο γερο-Νέστορας εξόρκιζε τους Έλληνες. Η κατάκτηση των γυναικών δεν ήταν απλώς ένα πολεμικό προνόμιο. Ήταν μια από τις πιο σημαντικές αιτίες του πολέμου. Αυτό ακριβώς λέει ο Αχιλλέας, όταν αναθυμάται τη ζωή του ως πολεμιστή: «Πέρασα πολλές ξάγρυπνες νύχτες και ματωμένες μέρες στη μάχη, πολεμώντας άνδρες για τις γυναίκες τους». Στα ομηρικά χρόνια οι άνδρες δεν συνήθιζαν την πολυγαμία, λέει ο Γκότσαλ, αλλά οι ισχυρότεροι από αυτούς είχαν πολλές γυναίκες. Κάθε παραπανήσια γυναίκα που είχε ένας ισχυρός άνδρας, τη στερούνταν ένας λιγότερο ισχυρός ή λιγότερο τυχερός. Όπου υπάρχουν τέτοια «χαμένα θηλυκά», από τη σύγχρονη Κίνα μέχρι την αρχαία Ελλάδα, ξεσπούν συγκρούσεις για τις γυναίκες και άγριοι ανταγωνισμοί ανάμεσα στους άνδρες για τα πλούτη και το κύρος που χρειάζονται για να τις προσελκύσουν.

Πού μπαίνει…
… ο Σαρκοζί σε όλα αυτά; Οι φήμες που κυκλοφορούν στο Παρίσι θέλουν τον επόμενο ένοικο του μεγάρου των Ηλυσίων να μετακομίζει σε αυτό μόνος του. Και τη σύζυγό του Σεσίλια, πρώην μοντέλο, να επιστρέφει στον νεαρό εραστή της στη Νέα Υόρκη. Σε αυτές τις εκλογές, λοιπόν, ο Σαρκοζί κατέβηκε όχι μονάχα χωρίς την παραπανήσια γυναίκα που πέφτει στο μερτικό κάθε ισχυρού άνδρα, αλλά και χωρίς καν τη δική του (το «χαμένο θηλυκό»). Αφού δεν μπορούσε να κερδίσει τη δική του, δεν του έμενε παρά να κερδίσει τη Σεγκολέν.

Καλή, κακή…
… αυτή είναι η ερμηνεία με την οποία επιθυμούμε να συμβάλουμε στον διάλογο για τις γαλλικές εκλογές. Αν δεν σας αρέσει, υπάρχει κι άλλη: πως θριάμβευσε η δημοκρατία, επειδή υπήρξε μαζική συμμετοχή των ψηφοφόρων. Μια απορία μονάχα: αφού γνώριζαν εδώ και πολύ καιρό τις απόψεις των υποψηφίων, είναι δημοκρατικός θρίαμβος να στέκονται σχεδόν οι μισοί Γάλλοι αναποφάσιστοι μπροστά στις κάλπες και να επιλέγουν μόλις την τελευταία στιγμή ποιον θα ψηφίσουν; Ή μήπως είναι θρίαμβος του τυχαίου μπροστά στη φτώχεια των ιδεών;