[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Από τη λογική σκέψη στον πανικό

Έτσι εξηγείται πώς αρχίζουν οι εμμονές. Όσο διαβάζει, ακούει και βλέπει κανείς τα όσα συμβαίνουν (φοιτητές- θύματα πυροβολισμών, γυναίκες που υποβάλλονται σε βασανιστήρια σαν να ήταν… σκυλιά, τρομοκρατικές επιθέσεις σε λεωφορεία, τρένα και Μετρό, ληστές με όπλο καυστικό οξύ…) ίσως και να μένει απαθής (εξαρτάται πάντα από τον βαθμό συγκίνησης και αυτοσυγκράτησης που χαρακτηρίζει τον καθένα).

Τι συμβαίνει όμως εάν κανείς περάσει στην άλλη όχθη; Αν, δηλαδή, αρχίσει να σκέφτεται έχοντας ως σημείο αναφοράς αυτές τις έως τώρα εικονικές… εμπειρίες, πλην όμως 100% ανατριχιαστικές. Χάνει τον μπούσουλα, αυτό συμβαίνει, κι αρχίζει να φοβάται ακόμη και τη σκιά του.

Αρκεί κανείς να εντοπίσει τα πρώτα σημάδια συμπεριφορών που υποδηλώνουν φόβο. Δεν συμβαίνει; Κι όμως, ποιος δεν έχει τοποθετήσει σήμερα κλειδαριές ασφαλείας που για να κλειδώσουν πρέπει να πασχίσει ο ιδιοκτήτης κάνα πεντάλεπτο με τα κλειδιά του; Ποιος δεν ανησυχεί όταν ακούει το βράδυ και ενώ περπατά προς το σπίτι του βήματα κάποιου αγνώστου ακριβώς από πίσω του; Ποιος δεν έχει εντοπίσει ενόσω ταξιδεύει με το Μετρό κάποιον που «γυαλίζει» το μάτι του;

Ε, αυτή είναι η κρίσιμη στιγμή. Χρειάζονται μερικά κλάσματα δευτερολέπτου έως ότου περάσει κανείς από τη λογική σκέψη στον πανικό!

Προσφάτως, άκουσα μια αρκετά τρομακτική ιστορία. Εκείνη, το βράδυ κλειδαμπάρωσε την πόρτα της (πέντε κλειδαριές παρακαλώ) και όταν το πρωί ξύπνησε η πόρτα ήταν ορθάνοιχτη. Κι όμως δεν έκλεψαν τίποτα από το σπίτι. Δεν είχε να στενοχωρηθεί για κλεμμένα αντικείμενα. Αυτό όμως την έκανε ακόμη πιο φοβισμένη.

Έπιασα τον εαυτό μου να πλάθει με τον νου μου ιστορίες πέραν κάθε λογικής, προσπαθώντας να εξηγήσω τι συνέβη εκείνο το βράδυ. (Ευτυχώς!) δεν ήμουν η μόνη. Αμφιβάλλω όμως για το αν μπορεί κανείς «βάζοντας το χέρι στη φωτιά» να πει πλέον πού σταματά η λογική και πού αρχίζει ο παραλογισμός του φόβου. Η ίδια η καθημερινότητα, συχνά- πυκνά πια, φαίνεται σαν ιστορία που ξεπηδά από τις εμμονές του τρελού με το πριόνι!