Ο ιεραπόστολος του ποδοσφαίρου

«Ελπίζουμε ο Έλληνας προπονητής μας να φέρει την τύχη της Εθνικής Ελλάδας και στη χώρα μας», έγραψαν στις 6 Μαρτίου οι εφημερίδες του Μαλάουι, της αφρικανικής χώρας των 12 εκατομμυρίων κατοίκων που βρίσκεται μεταξύ Ζάμπιας, Μοζαμβίκης και Τανζανίας. Μία ημέρα πριν είχε ανακοινωθεί πως ο Στιβ Κωνσταντινίδης θα ήταν ο προπονητής της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου τα επόμενα τρία χρόνια, με στόχο να την οδηγήσει πρώτη φορά στην ιστορία της στο Μουντιάλ της Νότιας Αφρικής το 2010.

Για τον 45χρονο Ελληνοκύπριο Στιβ Κωνσταντινίδη η Αφρική είναι η τέταρτη ήπειρος στην οποία δουλεύει και το Μαλάουι η έκτη χώρα. Προηγήθηκαν οι εθνικές ομάδες της Ινδίας, του Νεπάλ, η Μίλγουολ στη Βρετανία, ομάδες στην Κύπρο και τις ΗΠΑ. «Στη FΙFΑ με αποκάλεσαν ιεραπόστολο του ποδοσφαίρου, και η αλήθεια είναι πως έτσι νιώθω», λέει στα «ΝΕΑ» από το Μαλάουι, όπου προετοιμάζεται πυρετωδώς για το ματς της χρονιάς εναντίον της Νότιας Αφρικής. Για τον ίδιο η πρόκληση είναι να κερδίσει τον Κάρλος Αλμπέρτο Παρέιρα, πρώην προπονητή της Εθνικής Βραζιλίας και νυν των «μπαφάνα- μπαφάνα». Για το παιχνίδι ένας τοπικός μάγος τού συνέστησε να ρίξει νερό έξω από τα αποδυτήρια των αντιπάλων για να τους τρομάξουν τα πνεύματα. Αν είναι να κερδίσουμε, κουβάδες θα ρίχνω», λέει αστειευόμενος.

Στo Κατμαντού ήταν ο «νέος Μέγας Αλέξανδρος», ενώ στο Νέο Δελχί οι φίλαθλοι ζητούν επίμονα την επιστροφή του στον πάγκο της Εθνικής

Με Φυλακούρη και Νικολάου. O Στιβ Κωνσταντινίδης έκανε τα ποδοσφαιρικά του βήματα ως αμυντικός μέσος στα παιδικά και εφηβικά τμήματα της Μίλγουολ και της Τσέλσι, αν και η αγαπημένη του ομάδα είναι η Άρσεναλ. Αγωνίστηκε ένα χρόνο στην Αθλητική Ένωση Λεμεσού και στη συνέχεια μετακόμισε στις ΗΠΑ, όπου έπαιξε στο Παγκύπριο με προπονητή τον Τότη Φυλακούρη και συμπαίκτη τον Λάκη Νικολάου. «Απίθανοι τύποι και οι δύο. Με τον Λάκη μάλιστα συναντηθήκαμε την τελευταία φορά που ήρθα στην Ελλάδα». Ένας σοβαρός τραυματισμός (ρήξη συνδέσμων) τον ανάγκασε να εγκαταλείψει τον αγωνιστικό χώρο του ποδοσφαίρου και να βρεθεί να δίνει οδηγίες από τον πάγκο. Στα 30 του χρόνια κέρδισε το «βραβείο πρωταθλητή για τον προπονητή της ομάδας νέων των Νιου Γιορκ Φρίντομς».

Το 1992 πήγε στην Κύπρο και ανέλαβε προπονητής των ακαδημιών πρώτα του Απόλλωνα και στη συνέχεια της ΑΕΛ, ενώ έγινε και βοηθός προπονητής. Ανέβασε τον ΑΠΕΠ στην Α΄ Εθνική, «ωστόσο καμία μεγάλη ομάδα δεν ήθελε να με εμπιστευθεί επειδή ήμουν νέος. Τότε αποφάσισα να επιστρέψω στη Βρετανία και να αναζητήσω το καλύτερο».

Στη σκιά του Έβερεστ. «Μια μέρα χτυπάει το τηλέφωνό μου και μου λένε από τη FΙFΑ πως το Νεπάλ ζητάει προπονητή. Τον Ιούνιο του 1999 βρέθηκα στο Κατμαντού με τη γυναίκα μου και τη 18μηνη κόρη μου, σε μια χώρα για την οποία γνώριζα ελάχιστα και ακόμη λιγότερα για το ποδόσφαιρό της», εξομολογείται ο κ. Κωνσταντινίδης που αναπολεί τις πρώτες εικόνες από το Κατμαντού.

«Σε επτά εβδομάδες από την άφιξή μου έπρεπε να προετοιμάσω την ομάδα για τους αγώνες της Νότιας Ασίας, οι οποίοι θα διεξάγονταν πρώτη φορά στο Νεπάλ. Στη διάθεσή μου είχα ένα χωράφι για βοηθητικό γήπεδο, οι εστίες δεν είχαν δίχτυα και σχεδόν κάθε ένας από τους 35 ποδοσφαιριστές που κατάφερα να μαζέψω από τα βουνά είχε διαφορετικά ρούχα από τους υπόλοιπους. Επιπλέον, η εθνική ομάδα του Νεπάλ δεν είχε καταφέρει ποτέ να κερδίσει δύο αγώνες σερί».

Ο πρώτος αγώνας εναντίον του Μπουτάν συγκέντρωσε 45.000 Νεπαλέζους στο εθνικό στάδιο. Το τελικό σκορ 7-0 υπέρ του Νεπάλ προκάλεσε ολονύκτιο πανηγύρι σε όλη τη χώρα, ενώ ο νικηφόρος ημιτελικός με τις Μαλδίβες (2-1) παρέλυσε τη χώρα για μία εβδομάδα. Στον τελικό απέναντι στο Μπανγκλαντές το Νεπάλ έχασε 1-0, αλλά για τη χώρα ό,τι είχε συμβεί ήταν μοναδικό. «Πετύχαμε το ακατόρθωτο» έγραψε ο Τύπος του Νεπάλ, που χαρακτήρισε τον Κωνσταντινίδη «νέο Μέγα Αλέξανδρο» και ο πρίγκιπας Ντίπεντρα τού απένειμε την ανώτερη τιμητική διάκριση της χώρας, το μετάλλιο Ρrabal Gorkha Dakshin Βaahu. Στη σκιά του Έβερεστ γνώρισε και τον Γιώργο Παπανδρέου, όταν ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ με την ιδιότητα του υπουργού Εξωτερικών είχε επισκεφθεί το Νεπάλ και ζήτησε να συναντηθεί με τους Έλληνες της περιοχής. «Μου έκανε εξαιρετική εντύπωση ως άνθρωπος, ενώ ανταλλάξαμε και απόψεις για το ποδόσφαιρο, για το οποίο ήξερε πολλά».

Τα προβλήματα στις σχέσεις Ομοσπονδίας και κράτους- κάτι θυμίζει από Ελλάδα η υπόθεση- τον ανάγκασαν να παραιτηθεί ύστερα από δύο «αξέχαστα χρόνια» με πολλές εμπειρίες και γεμάτα πνευμόνια από το οξυγόνο των Ιμαλαΐων.

Μαχαραγιάς. Ο επόμενος σταθμός της καριέρας του ήταν η Ινδία. Λίγους μήνες αργότερα η Ινδία πανηγύρισε την κατάκτηση του πρώτου της τροπαίου στο ποδόσφαιρο ύστερα από 40 χρόνια, στο Κύπελλο Νοτιανατολικής Ασίας με την εθνική ομάδα ελπίδων. «Το ποδόσφαιρο είναι ο βασιλιάς των σπορ και ο προπονητής μας ο 13ος θεός των Ελλήνων», έγραψε μια ινδική εφημερίδα, ενώ η επιτυχία αυτή του προσέφερε τον τίτλο του «προπονητή του μήνα στο ασιατικό ποδόσφαιρο για τον Νοέμβριο του 2003».

«Η δουλειά μου εκεί ήταν πολύ δύσκολη. Έπρεπε να ταξιδεύω για μέρες, με κάθε πιθανό μέσο για να παρακολουθήσω κάποιον παίκτη, ενώ οι 16 επίσημες γλώσσες και οι εκατοντάδες διάλεκτοι έκαναν τη δουλειά μου ακόμη δυσκολότερη, καθώς τις περισσότερες φορές δεν μπορούσα να συνεννοηθώ ή έπρεπε να έχω ένα… στρατό μεταφραστών μαζί μου. Επιπλέον οι Ινδοί ασχολούνται περισσότερο με το κρίκετ και το χόκεϊ επί χόρτου παρά με το ποδόσφαιρο. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν πηγαίνουν στο γήπεδο. Στα παιχνίδια μας για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου είχαμε 100.000 φιλάθλους σε κάθε αγώνα», λέει ο Στιβ Κωνσταντινίδης.

Το 2005 με τη λήξη του τριετούς συμβολαίου του αποφάσισε να φύγει από την Ινδία, παρά τις εκκλήσεις Ομοσπονδίας, φιλάθλων και παικτών. «Ήθελα να γυρίσω στην Ευρώπη. Είχα κάνει πια τον κύκλο μου στο ασιατικό ποδόσφαιρο το οποίο έζησα για 5 χρόνια» λέει, αλλά παραδέχεται πως του λείπει το σπίτι που είχε στην παραλία της Γκόα.

Στην Ινδία πάντως το όνομά του συχνά επανέρχεται στο προσκήνιο και οι φίλαθλοι ζητούν επίμονα την επιστροφή του. Στο Μουντιάλ της Γερμανίας μάλιστα ήταν ο επίσημος σχολιαστής της ινδικής τηλεόρασης.

Μεγάλη πρόκληση. Ακολούθησε μία χρονιά στον πάγκο της Μίλγουολ, ώσπου ήρθε η πρόταση από το Μαλάουι. «Είναι μεγάλη πρόκληση. Ομολογώ πως τα πράγματα, όσον αφορά την αξία των παικτών, είναι πολύ καλύτερα από ό,τι τα περίμενα. Το επίπεδο όμως ζωής σε αυτή τη χώρα με σόκαρε. Είναι απίστευτο με τι μέσα καταφέρνουν και επιβιώνουν», λέει ο Στιβ Κωνσταντινίδης. Από τους πρώτους που πήγαν να τον συναντήσουν ήταν μια οικογένεια Ελλήνων που ζουν εκεί. «Εδώ ζουν Συνολικά 160 Έλληνες, σχεδόν όλοι με καταγωγή από τη Λήμνο, και οι περισσότεροι ασχολούνται με φυτείες καπνού. Πάντως κατάφερα να φάω και πάλι σουβλάκι και μουσακά στα σπίτια τους όπου με καλούν».