[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Αμφισβήτηση

ΔΕΝ ΗΤΑΝ έμφυτη, την απέκτησα όταν ενηλικιώθηκα και όσο μεγάλωνα, μεγάλωνε, κι όσο φεύγουν τα χρόνια τόσο περισσότερο με συντροφεύει: μια σύντονη δυσπιστία. Δυσπιστία για όλα. Αμφισβητώ πλέον με πάθος τους πολιτικούς και τις κορόνες τους. Είμαι σίγουρος ότι πίσω από το σύνολο των ωραιοποιημένων λόγων τους κρύβεται επιμελώς το προσωπικό, και μόνον, συμφέρον τους. Αμφισβητώ τους οικονομικούς αναλυτές και τις προβλέψεις τους. Θεωρώ και το υπερασπίζομαι σθεναρά ότι άμετρη υστεροβουλία διέπει τις εκτιμήσεις τους. Αμφισβητώ τις καλές προθέσεις όσων συνδιαλέγονται μαζί μου. Έχω την εμμονή ότι όλοι πασχίζουν παντοιοτρόπως να με ζημιώσουν. Αμφιβάλλω πλέον για τα πάντα και «τα πάντα» αμφιβάλλουν για μένα.

Μεγαλοβδόμαδο. Η γιορτή των ήχων, των χρωμάτων και των αρωμάτων έχει ξεθωριάσει στη σκέψη μου. Θυμάμαι τα παιδικά μου, ταπεινά βήματα στην κατανυκτική ατμόσφαιρα των ναών. Τη μελωδία των Εγκωμίων να μαλακώνει τους σκληρούς Απρίληδες.

Ο Θεός μ΄ έκανε δύσπιστο! Με μπέρδεψαν οι αντιφάσεις των Ευαγγελίων, με εξόργισαν οι βίοι των σύγχρονων «αγίων» της Εκκλησίας, με αφήνει τραγικά μόνο η απουσία του Χριστού. Συνέλαβα δεκάδες φορές τον εαυτό μου να εκλιπαρώ ένα θαύμα για να πιστέψω. Ποτέ δεν ήρθε. Αγανακτώ ακόμη με τις θέσεις των παπάδων που προσπαθούν να γαληνέψουν τις αναζητήσεις μου: «Καλύτερα η πίστη που καθησυχάζει παρά η λογική που ανησυχεί»! Αμφισβητώ και πλέον δεν προσβλέπω στους απώτατους κόσμους που ευαγγελίζονται οι ανά τον κόσμο θρησκείες. Είμαι πεπεισμένος πια ότι μόνο ο ίσκιος μου θα ζήσει περισσότερο από μένα γιατί θα βρει αμέσως κάποιον να ακολουθήσει όταν εγώ «αποχωρήσω». Ο Θωμάς αβίαστα χαρακτηρίστηκε άπιστος ενώ ήταν απλά πραγματιστής. Έπρεπε να αγγίξει για να πεισθεί. Προσπαθώ χρόνια τώρα να «αγγίξω», μα χάνομαι στο κενό. Πάντα με βαραίνει μια αόριστη ενοχή σαν να ΄χω κλείσει την πόρτα σ΄ ένα παιδί.

Τη Μεγάλη Παρασκευή η δυσπιστία μου γιγαντώνεται: πέθανε ο Θεός; Πού πήγε; Το βράδυ της Ανάστασης ακόμα πιο σοβαρά τα πράγματα: από πού γύρισε; Ποιο το φως, ποιο το σκοτάδι; Αχ Θεέ μου, αν ήξερες τελικά πόσες φορές προσπάθησα να επικοινωνήσω μαζί σου θα με συγχωρούσες που δεν τα κατάφερα. Τελικά όλες αυτές οι αμφισβητήσεις μού άδειασαν τη ζωή. Ξέρω πια ότι δεν έχω τίποτα, τρέμω όμως μη μου το πάρουν κι αυτό!