«Η δισκογραφία είναι ληστρική για τους δημιουργούς»

Ο τραγουδοποιός Νίκος Ζούδιαρης ταξιδεύει (και μας ταξιδεύει) με εννέα αφηγήματα και εννέα τραγούδια, από τα νότια της Κρήτης
Oήρωας του Νίκου Ζούδιαρη είναι όπως όλοι μας. Έχοντας διανύσει κάποια χιλιόμετρα ζωής κοντοστέκεται για να επαναπροσδιορίσει τα πράγματα και να ταξιδέψει χωρίς συγκεκριμένο προορισμό. Το πλοίο πλέει από τα νότια της Κρήτης μέχρι την Υεμένη και εκείνος, αφημένος στις εικόνες που φτιάχνει η αύρα της θάλασσας (και η κλεισούρα της καμπίνας) «αναμορφώνει τις απόψεις του για τη ζωή». Κάποια στιγμή θα επιστρέψει (πάντοτε το ταξίδι έχει ένα τέλος…) για να αναμετρηθεί με τον «νέο εαυτό του».

Ο Ζούδιαρης είχε ανέκαθεν την τάση να φτιάχνει ωραίες, φανταστικές ιστορίες (ποιος δεν θυμάται το «Στην αγορά του Αλ Χαλίλι»), τραγούδια ταξιδιάρικα, με άρωμα εσωτερικής αναζήτησης, δίχως την προσποίηση του «καταραμένου».

Έτσι και τώρα. Με μια διαφορά. Στο «Για ποιο ταξίδι μου μιλάς;» δεν έγραψε μόνο τραγούδια. Έγραψε και εννέα αφηγήματα με θέμα το συγκεκριμένο ταξίδι. Τα πεζά έγιναν βάση για τις οκτώ

Βιολοντσέλο, βιολί, κιθάρες, λύρα πρωταγωνιστούν στην ενορχήστρωση του «Ταξιδιού»

μπαλάντες συν ένα ορχηστρικό. Πεζά και τραγούδια μαζί κλείστηκαν σε μια καλαίσθητη έκδοση που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Γαβριηλίδη. Ένα βιβλίο που διαβάζεται μετά μουσικής.

Η λύση βιβλίο και CD ανοίγει νέα προοπτική στη διανομή της μουσικής;

Σίγουρα. Γιατί τώρα πουλιέται και στα βιβλιοπωλεία και σε κάποια δισκοπωλεία. Στην επαρχία θα έρθω σε επαφή με τα μεγάλα δισκοπωλεία.

Οι μικρές εταιρείες δεν είναι διέξοδος για τους ανεξάρτητους μεμονωμένους δημιουργούς;

Χειρότερες είναι. Εκεί είναι που σε εκμεταλλεύονται ασύστολα. Γιατί κάνουν ό,τι κάνουν και οι μεγάλες, χωρίς να έχουν τις ίδιες δυνατότητες να σε προβάλουν. Ο χώρος είναι ληστρικός για τους δημιουργούς.

Πολλή μοναξιά (διαισθάνομαι) στον χώρο σας. Και καχυποψία…

Είναι περίεργη κατάσταση. Μόνος είσαι. Ο κύκλος των ανθρώπων που εμπιστεύεσαι είναι πάρα πολύ μικρός πια. Και όλο και μικραίνει. Σε αυτό τον δίσκο τα ένιωσα όλα. Και μοναξιά και έκπληξη και φιλία- και μάλιστα από ανθρώπους που δεν το περίμενα. Ο Στάθης (Σταυρόπουλος) ας πούμε, που έχει κάνει τα σκίτσα, μου τα έδωσε έτσι. Ο ηχολήπτης, οι μουσικοί, οι τραγουδιστές (Μανώλης Λιδάκης και Παύλος Παυλίδης από τα Ξύλινα Σπαθιά)… Αντίθετα, από ανθρώπους που περίμενα, είδαν την ιστορία με μισό μάτι. Κι ας βράζαμε μέχρι πρόσφατα στο ίδιο καζάνι.

Αισιόδοξος; Ναι. Γιατί κατάφερα να κάνω αυτό που ήθελα. Και η υλοποίησή του είναι ακόμη καλύτερη από αυτό που είχα φανταστεί. Τι άλλο να θέλω; Όταν βλέπεις μια πολωμένη και κλειστή αγορά και εσύ καταφέρνεις και βρίσκεις λύσεις, σημαίνει ότι υπάρχει μέλλον. Υπάρχει ελπίδα.


«Απάντησα με απομάκρυνση»

«Πάντα έγραφα. Απλώς είναι η πρώτη φορά που τα βλέπω τυπωμένα» λέει. Ανήσυχο πνεύμα, μάλλον μοναχικό, αποχώρησε εδώ και δύο χρόνια από τις δισκογραφικές εταιρείες και τον προηγούμενο δίσκο του («Ρoster») τον κυκλοφόρησε μόνος. «Πλέον στις εταιρείες κατοικούν τραγουδιστές. Εμείς οι δημιουργοί είμαστε φιλοξενούμενοι στους δίσκους τους. Εγώ απάντησα με την απομάκρυνσή μου».