[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Je ne regrette rien

Προσπαθώ να βουτηχτώ στη νοσταλγία, αλλά η φύση μου με λύσσα αντιστέκεται. Σαν να μη με χτύπησε ποτέ το χατζιδακικό αεράκι του Επιταφίου, επιστρέφω σε μνήμες του σώματος άκρως ενοχλητικές, όπως η πυρομανής λαμπάδα μου που κάθε Μεγάλο Σάββατο ανυπερθέτως χρησιμοποιούσε για προσάναμμα τα φουντωτά μαλλιά της αδελφής μου. Για τα γλυκάδια του πασχαλιάτικου αρνιού ούτε λόγος να γίνεται αφού ο υγιεινιστής πατέρας μας είχε κηρύξει από νωρίς πόλεμο κατά της χοληστερίνης. Τα πιάτα των παιδιών πέρναγαν από επιτροπή λογοκρισίας και έφταναν μπροστά μας με καθαρό άνοστο ψαχνό και τόνους υποχρεωτικής μαρουλοσαλάτας. Ακόμη και η πανηγυρική μαγειρίτσα είχε κι αυτή τα κακά της έτσι όπως μεταμόρφωνε τη συνήθως προσηνή μητέρα μας σε σκοτισμένη μάγισσα της κουζίνας, ευτυχώς άπαξ του έτους.

Τα ραδιόφωνα, λιγοστά κι αυτά, έπαιζαν τότε μόνον κλασική μουσική. «Ε, ακούστε και κανέναν Ντονιτσέτι, τσάμπα θα πάνε τα τόσα ωδεία;», έλεγε ένας τσαντίλας θείος που όλη τη Μεγάλη Εβδομάδα παρασκεύαζε κρυφά στην αυλή του αυτοσχέδια μπομπάκια.

Τότε, αρπάζαμε την ευκαιρία να τρυπώσουμε ανενόχλητες στην απαγορευμένη δισκοθήκη του μελομανούς βομβιστή και να κάνουμε τα πολύτιμα σαρανταπεντάρια του φύλλο και φτερό.

Εκεί πρωτακούσαμε το Je ne regrette rien της Πιαφ, της οποίας η μνήμη γιορτάζεται αυτή την εποχή στα αθηναϊκά σινεμά, και- ένα περίεργο πράγμα- μπήκαμε αμέσως στο νόημα χωρίς να ξέρουμε ούτε λέξη γαλλικά.