Ούτε καν χαρτί τουαλέτας!

Το πείραμα θα κρατήσει ένα χρόνο. Τριμελής οικογένεια στις ΗΠΑ έχει αποφασίσει να ζήσει αυστηρά οικολογικά, αρνούμενη τις ανέσεις της σύγχρονης αστικής ζωής. Στο σπίτι τους η τηλεόραση έχει εκτοπιστεί εδώ και τέσσερις μήνες, δεν χρησιμοποιούν πια τον ανελκυστήρα ενώ στην τουαλέτα… το νερό έχει αντικαταστήσει πλήρως το χαρτί υγείας.
Είναι Πέμπτη βράδυ. Σε ένα καλοδιατηρημένο αλλά παλιό διαμέρισμα της 5ης Λεωφόρου στο Μανχάταν το τραπέζι είναι έτοιμο: στο κομμένο λάχανο προστέθηκε ξίδι από φρούτα και τα κίτρινα καρότα σερβιρίστηκαν με βούτυρο και φρέσκο θυμάρι. Το γιαούρτι είναι οικογενειακής παραγωγής και μαζί με το μέλι και το τσάι θυμαριού αποτελούν το επιδόρπιο στο δείπνο που καταναλώνεται υπό το φως κεριών – από μελισσοκέρι- και οικολογικών λαμπτήρων φθορισμού.

Η… στράτευσή τους είναι πολύ σοβαρή. Δεν είναι μικρό πράγμα να παραιτηθεί κανείς από τη χρήση του χαρτιού τουαλέτας- το οποίο, παρεμπιπτόντως, δεν έχει αντικατασταθεί από κάτι άλλο, πέρα από το πολύ νερό, με αποτέλεσμα οι επισκέπτες τους να έχουν πάψει να επισκέπτονται την τουαλέτα του σπιτιού. Η μόλις 2 ετών Ισαβέλλα Μπίβεν φαίνεται να έχει συνηθίσει την αλλαγή. Πριν από τέσσερις μήνες κυκλοφορούσε με τις συμβατικές πάνες του εμπορίου, όμως τώρα οι γονείς της επιμένουν να επιλέγουν μόνο εκείνες που έχουν κατασκευαστεί από οργανικό βαμβάκι.

Τρόφιμα και σκουπίδια.
Κάπως έτσι έχει η κατάσταση στο σπίτι του 43χρονου Κόλιν Μπίβεν – συγγραφέα- και της 39χρονης συντρόφου του, της Μισέλ Κόνλιν, η οποία εργάζεται στο αμερικανικό περιοδικό «Βusiness Week». Οι τροφές που καταναλώνει η οικογένεια, για παράδειγμα τα φρούτα και τα λαχανικά, προέρχονται αυστηρά από καλλιέργειες σε ακτίνα 400 χλμ. από το Μανχάταν- είναι η μεγαλύτερη απόσταση που μπορεί να διανύσει ένας γεωργός εντός και εκτός πόλης σε μια μέρα, ενώ έχουν απαγορευτεί και όλα τα άλλα καταναλωτικά είδη (είδη ένδυσης και υπόδησης) και μαζί τους και τα… απορρίμματα.

Γι΄ αυτό και ό,τι μπορεί να παρασκευαστεί στο σπίτι, όπως το γιαούρτι ή το ψωμί, παρασκευάζεται εκεί, χωρίς άλλη συζήτηση. Σύμφωνα μάλιστα με τους ενοίκους του, η ίδια στάση τηρείται και έξω από αυτό- για παράδειγμα, ούτε ο μπαμπάς, ούτε η μαμά χρησιμοποιούν μέσα μεταφοράς που μολύνουν την ατμόσφαιρα ενώ στο γραφείο η Κόνλιν πηγαίνει με το πατίνι της.

Κράτησαν μόνο το πλυντήριο και το αλάτι!

Στο σπίτι των Μπίβεν η ζωή κάποτε ήταν αλλιώς. Για τον πρωινό καφέ ή τα γεύματα, υπήρχε πάντα ο μαγικός αριθμός. Τον πληκτρολογούσαν στο τηλέφωνο και όλα λύνονταν σε μερικά λεπτά. «Ξυπνούσαμε και καλούσαμε τον… άνθρωπό μας. Μας έφερνε δύο εφημερίδες και καφέ σε πλαστικά ποτήρια κατασκευασμένα από αφρώδες υλικό. Για το κύριο γεύμα συνήθως επισκεπτόμουν τα Wendy΄s ενώ η Ισαβέλλα, όταν έβλεπε κάποιον υπάλληλο διανομών με μηχανάκι, ξεσήκωνε τον κόσμο φωνάζοντας «ο άνθρωπός μας, ο άνθρωπός μας». Από τον Νοέμβριο και μετά όμως, όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν. Ο Κόλιν Μπίβεν χρησιμοποιεί το ξυραφάκι που του έκανε δώρο ο πατέρας του με τη μονή λεπίδα, το οποίο το προσέχει σαν τα μάτια του. Έμαθε επίσης να μαγειρεύει από ένα βιβλίο μαγειρικής που περιέχει υλικά τα οποία προέρχονται αποκλειστικά από τις γύρω περιοχές, απορρίφθηκαν οι έτοιμες σάλτσες αλλά το αλάτι… έμεινε: το ψωμί που ετοιμάζουν στο σπίτι είναι πολύ άνοστο χωρίς αλάτι. Απορρίφθηκε επίσης το ελαιόλαδο και μαζί του, η θέση της τηλεόρασης- με επίπεδη οθόνη 46 ιντσών, υψηλής ευκρίνειας- έμεινε κενή. Αχρησιμοποίητα παραμένουν ακόμη η καφετιέρα, το πλυντήριο πιάτων και ο φούρνος μικροκυμάτων. Τρένα, αεροπλάνα, αυτοκίνητα, ανήκουν και αυτά στη λίστα με τα απαγορευμένα είδη, όμως η οικογένεια χρησιμοποιεί ακόμη το πλυντήριο.


Χωρίς επιπτώσεις

Το εγχείρημά τους ονομάζεται «χωρίς επιπτώσεις» (Νo Ιmpact)- μια φράση που συνδέεται με ένα νέο τρόπο ζωής, περισσότερο ευαισθητοποιημένο περιβαλλοντικά, που αρχίζει από το μικρό κύτταρο της κοινωνίας, την οικογένεια. Ο ίδιος ο Μπίβεν κουβαλά πάντα μαζί του την κούπα του, ώστε αν κάποια στιγμή διψάσει, να μην αναγκαστεί να αγοράσει νερό, χυμούς ή πλαστικά ποτήρια και ψάχνει στο Ίντερνετ για πηγές… έμπνευσης. Κάπως έτσι ανακάλυψε τους «Compacters», μια οργάνωση η οποία ιδρύθηκε στο Σαν Φρανσίσκο και τα μέλη της έχουν αποκηρύξει τον καταναλωτισμό, αλλά και το ζευγάρι από το Βανκούβερ του Καναδά, οι οποίοι πέρασαν έναν χρόνο τρεφόμενοι μόνο με είδη που καλλιεργούνταν σε ακτίνα 160 χλμ. από το σπίτι τους. «Αυτό είναι το θέμα σήμερα με όσους μάχονται για τη διατήρηση του περιβάλλοντος», επισήμανε ο καθηγητής Ιστορίας του Περιβάλλοντος στο Πανεπιστήμιο της Νεβάδας, Άντριου Κιρκ. «Δεν έχει να κάνει με τον τρόπο που προστατεύουμε κάποια απομακρυσμένη, παρθένα περιοχή αλλά με το τι μπορούν να κάνουν οι απλοί πολίτες στο σπίτι, στο γραφείο και οπουδήποτε δραστηριοποιού- νται».