«Προτιμώ να κοιτάζω μπροστά»

Όταν ο Νικολά Σαρκοζί αποκαλεί μία εφημερίδα «κωλοαριστερή» (κατ΄ ιδίαν, αλλά όλα μαθαίνονται στη Γαλλία), η Σεγκολέν Ρουαγιάλ γίνεται αρχισυντάκτριά της για μία ημέρα!

Η απεσταλμένη των «ΝΕΩΝ» ήταν αυτόπτης μάρτυρας αυτού του πειράματος. Βρέθηκε στην αίθουσα συσκέψεων της εφημερίδας που ίδρυσε ο Σαρτρ, της «Λιμπερασιόν», και άκουσε την υποψήφια των Σοσιαλιστών για τη γαλλική προεδρία να μιλά για όλα – και να μη μετανιώνει για τίποτα, ούτε καν γι΄ αυτά που της χρεώνουν ως λάθη οι «δικοί» της άνθρωποι. «Αν μπορούσατε να γυρίσετε το ρολόι πίσω, στην αρχή της προεκλογικής εκστρατείας, κρατώντας τις εμπειρίες που έχετε συλλέξει, θα κάνατε κάτι διαφορετικά;», ρωτήσαμε τη Σεγκολέν. «Α, δεν ξέρω…», άρχισε να λέει. «Είναι τόσες οι έγνοιες μου για το σήμερα και για το αύριο! Δεν ασχολούμαι με αυτά. Έγιναν λάθη, αλλά προτιμώ να κοιτάζω μπροστά», προσθέτει χαμογελαστή. Ούτως ή άλλως, ξέρει καλά ότι όσο αυστηρά κρίθηκαν τα όποια στραβοπατήματά της, άλλο τόσο- αν όχι πιο αυστηρά- θα κρινόταν και το οποιοδήποτε «mea culpa» της. «Ακόμα και τα παπούτσια που φοράω γίνονται θέμα!», λέει κάποια στιγμή και συνεχίζει: «Δεν βλέπω να ασχολείται κανείς με τα παπούτσια των ανδρών πολιτικών!».

Τρίτη 27 Μαρτίου, ώρα 10 το πρωί. Η καθιερωμένη ώρα για την πρωινή σύσκεψη της «Λιμπερασιόν». Σήμερα όμως,

ΕΙΠΕ:

Ακόμα και τα παπούτσια που φοράω γίνονται θέμα! Δεν βλέπω να ασχολείται κανείς με τα παπούτσια των ανδρών πολιτικών!

στην ειδικά διαμορφωμένη αίθουσα με το μεγάλο στρογγυλό τραπέζι, στον έκτο όροφο του κτιρίου της οδού Βeranger, έχει συγκεντρωθεί ασυνήθιστα πολύς κόσμος. «Είναι που έχουμε υψηλή προσκεκλημένη», μου λέει γελώντας ο Γάλλος συνάδελφος δίπλα μου. Η Σεγκολέν Ρουαγιάλ μπαίνει συνοδευόμενη από τον Τζακ Λανγκ, τον πρώην υπουργό Πολιτισμού της Γαλλίας. Μόνο ένα «καλημέρα» θα ακούσουμε από τα χείλη του, τίποτα άλλο. Άλλωστε δεν έχει έρθει για να μιλήσει, έχει έρθει στο πλαίσιο της απελπισμένης προσπάθειας που κάνει τον τελευταίο καιρό το γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα να δείξει ότι στηρίζει στο 100% την υποψήφιά του. Παρών είναι και ο μεγαλομέτοχος της «Λιμπερασιόν», ο Εντουάρ ντε Ρότσιλντ, ο πολυεκατομμυριούχος τραπεζίτης που ανέλαβε να σώσει την εφημερίδα από τον οικονομικό κατήφορο που είχε πάρει. «Τον κάλεσα γιατί ανέκαθεν διήγε ζωή Σοσιαλιστή», χαριτολογεί ο Λοράν Ζοφρέν, ο διευθυντής της «Λιμπερασιόν».


«Δεν θα αφήσω στη Δεξιά την εθνική ταυτότητα»

Η ΣΕΓΚΟΛΕΝ Ρουαγιάλ καλείται να σχολιάσει όλα τα θέματα της πολιτικής επικαιρότητας τα οποία θα καλύψει η «Λιμπερασιόν» στο φύλλο της επόμενης ημέρας. Από την επίσκεψη του Σαρκοζί στη Μασσαλία μέχρι τον ρόλο που μπορεί να παίξει η πυρηνική ενέργεια στον αγώνα εναντίον του φαινομένου του θερμοκηπίου και τη νέα Σύνοδο Κορυφής στη Σαουδική Αραβία για το Μεσανατολικό. Το θέμα που «καίει» αυτή τη στιγμή τη Γαλλία όμως είναι αυτό της περιβόητης εθνικής ταυτότητας, και από εκεί θα αρχίσει η συζήτηση.

Πολλοί κατηγορούν τις τελευταίες ημέρες την υποψήφια των Σοσιαλιστών ότι ζητώντας ξαφνικά από όλους τους Γάλλους να έχουν σπίτι τους μια γαλλική σημαία, παιανίζοντας συχνά-πυκνά τη Μασσαλιώτισσα στις προεκλογικές της συγκεντρώσεις, μιλώντας για το έθνος και την πατρίδα, παίζει το «παιχνίδι» του Σαρκοζί. Αυτή δεν ήταν που αποκάλεσε «απεχθές αμάλγαμα» την πρότασή του για δημιουργία ενός υπουργείου Μετανάστευσης και Εθνικής Ταυτότητας; «Αρνούμαι να αφήσω στη Δεξιά και την Ακροδεξιά τα σύμβολα της εθνικής ταυτότητας», λέει η Σεγκολέν. Ευρώπη και κόσμος
«Νομίζω ότι η Αριστερά είχε για πολύ καιρό πρόβλημα με αυτά επειδή ακριβώς χρησιμοποιήθηκαν πολλές φορές με αρνητικό τρόπο, για να υποδηλώσουν την απόρριψη, ακόμα και για να τροφοδοτήσουν τον ρατσισμό, την Ακροδεξιά. Έχω υποχρέωση ως υποψήφια πρόεδρος να πω πώς αντιλαμβάνομαι εγώ το έθνος. Έθνος σημαίνει “ελευθερία, ισότητα, αλληλεγγύη”, μόνο που δεν κρατά όπως θα έπρεπε την υπόσχεσή του για ισότητα και σε αυτό πρέπει να επικεντρωθούμε. Αυτή είναι η άποψή μου για το έθνος και η άποψη αυτή διαφέρει από της Δεξιάς και από της Ακροδεξιάς. Εγώ διαφωνώ με την αναδίπλωση στον εαυτό μας. Η πρόκληση για τη Γαλλία είναι να βρει τη δύναμη να στραφεί χωρίς φόβο προς την Ευρώπη και προς τον κόσμο. Κάθε αναδίπλωση, ατομική, εθνικιστική, τοπική, θα σημάνει την αποτυχία της Γαλλίας, που πρέπει να ξαναβρεί τη θέση της στην Ευρώπη, να αντιμετωπίσει τον διεθνή ανταγωνισμό».

«Ευρώπη» και «κόσμος»: να δύο θέματα που δεν εμφανίζονται ιδιαίτερα σε αυτή την προεκλογική εκστρατεία. Σχολιάζοντας την απουσία της Ευρώπης από τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, η Σεγκολέν Ρουαγιάλ επισημαίνει την επείγουσα ανάγκη να αποκτήσει η Γηραιά Ήπειρος ενιαία φωνή, να αποκτήσει έναν υπουργό Εξωτερικών. «Να το προτείνουμε στον Τόνι Μπλερ», φωνάζει κάποιος και η αίθουσα σείεται από τα γέλια. Η «Σεγκό» δεν έχει κρύψει- ιδίως στην αρχή- τη συμπάθειά της προς τον Βρετανό πρωθυπουργό, αλλά μέχρι εκεί μάλλον δεν θα φτάσει.


«Ο Σαρκοζί είναι επικίνδυνος»

ΝΑ ΕΠΑΝΕΛΘΟΥΜΕ λίγο στα «εν οίκω»; Η «Σεγκό» χαρακτηρίζει απερίφραστα «επικίνδυνο» για την κοινωνική ηρεμία τον Σαρκοζί· θεωρεί πως είναι θέμα χρόνου να φουντώσει ξανά η φλόγα στα υποβαθμισμένα προάστια αν εκλεγεί εκείνος πρόεδρος. Με τον Φρανσουά Μπαϊρού, τον κεντρώο υποψήφιο, δεν πολυασχολείται. «Αυτό το “όχι Δεξιά ούτε Αριστερά”», λέει, «είναι για μένα έλλειψη θάρρους, αρνείται να πει ποιες είναι οι λύσεις που προτείνει στα προβλήματα που τίθενται. Άλλωστε το λέει και ο ίδιος- είναι απίστευτο- λέει “δεν έχω πρόγραμμα!”».

Είναι διαφορετική η «Σεγκό» από κοντά. Παραμένει όσο κομψή την περιμέναμε, δείχνει όμως λιγότερο «ατσάλινη». Ο τόνος της φωνής της μένει σταθερά χαμηλός. «Είναι λίγο κουρασμένη από τις πολλές εμφανίσεις», σχολιάζουν χαμηλόφωνα δίπλα μου οι Γάλλοι συνάδελφοι. Και από εδώ πρέπει να φύγει βιαστικά, την περιμένει άλλη υποχρέωση. «Καλή τύχη», της εύχονται όλοι. «Είστε η επόμενη πρόεδρος!», της λέει κάποιος. Το χαμόγελο στα χείλη της παρέμεινε απαράλλακτο, από την αρχή μέχρι και το τέλος.


Οι Ολυμπιακοί και το περιβάλλον

ΣΤΗ ΣΥΣΚΕΨΗ της « Λιμπερασιόν» τα θέματα εναλλάσσονται και η υποψήφια των Σοσιαλιστών σχολιάζει. Μιλά για την Αφρική και τάσσεται υπέρ μιας «τοπικιστικής» αναπτυξιακής βοήθειας, όχι σε χώρες συνολικά, αλλά σε κάθε περιοχή ξεχωριστά, ανάλογα με τις ανάγκες της. Μιλά για το Νταρφούρ και αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο «να αφήσει η Γαλλία να πλανάται» η απειλή του μποϊκοτάζ των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου, ώστε να πιεστεί η Κίνα να συνεργαστεί στο θέμα των κυρώσεων εναντίον του σουδανικού καθεστώτος- επισημαίνει όμως πως αυτές οι απειλές δεν έχουν νόημα χωρίς παράλληλη διπλωματική κινητοποίηση. Μιλά για το περιβάλλον, τον αγώνα εναντίον των κλιματικών αλλαγών και τονίζει πως η Γαλλία δεν πρέπει να χρησιμοποιεί την πυρηνική ενέργεια ως πρόσχημα για να μην κάνει επενδύσεις στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας- μπορεί να μην πρόκειται για ορυκτό καύσιμο, όπως λέει, αλλά «το πρόβλημα των πυρηνικών αποβλήτων, που θάβονται στο υπέδαφος, δεν έχει λυθεί».