[ ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ ] Καζάνι που βράζει

Θα ήθελα να μεταδώσω και να μοιραστώ μια αίσθηση που έχω ως πολίτης και που γι΄ αυτόν ακριβώς το λόγο δεν μπορώ να κρατήσω για τον εαυτό μου. Νιώθω- τα σημάδια πολλά- ότι το καζάνι της ελληνικής κοινωνίας βράζει και ότι το χέρι που το κρατά κλειστό είναι αδύναμο όσο και ανυποψίαστο.

Η όξυνση της βίας- της βίας της καταστολής και της βίας στο όνομα της αντίστασης κατά της καταστολής- έχει οδηγήσει, για πρώτη φορά μετά τη μεταπολίτευση, σε μια κατάσταση χειρότερη από την ανασφάλεια, που θα μπορούσε να ονομαστεί «θεσμική αρρυθμία». Νιώθουμε ανίσχυροι απέναντι σε αυτούς που μας απειλούν και δεν εμπιστευόμαστε αυτούς που υποτίθεται ότι μας προστατεύουν. Η θεσμοποίηση της μάχης ΜΑΤ-κουκουλοφόρων, υπό την αιγίδα του υπουργείου Δημόσιας Τάξης, αποδομεί, στο συμβολικό αλλά και στο καθαρά πρακτικό επίπεδο, τόσο τον εγγυητικό ρόλο του κράτους όσο και τα θεμέλια του κράτους δικαίου. Το όχι σπάνιο ξεπέρασμα των ορίων της αστυνομικής βίας, το επίσης διόλου αθώο αμάλγαμα μεταξύ διαδηλωτών και κατ΄ επάγγελμα ταραξιών, η ενοχοποίηση των μεν και η έλλειψη βούλησης να αντιμετωπιστούν οι δε, η αύξηση της αστυνομικής παρουσίας με αντιστρόφως ανάλογη επιρροή στο αίσθημα ασφάλειας των πολιτών, η υστερία την οποία προσθέτουν στο μείγμα τα περισσότερα μέσα ενημέρωσης, η προσπάθεια μικροπολιτικής εκμετάλλευσης της έντασης από πλευράς κυβέρνησης αλλά και των κομμάτων της ορθόδοξης και της κατ΄ όνομα ανανεωτικής Αριστεράς, όλα αυτά συνθέτουν ένα ασφυκτικό πλαίσιο, που καταργεί τις αναστολές, τον πολιτισμό και τα όρια, δηλαδή απειλεί την ουσία της δημοκρατίας.

Μιλάμε από μήνες για τα πανεπιστήμια και την ανώτατη παιδεία. Η πολιτική τάξη ξιφούλκησε πρώτα με τους ανεμόμυλους της συνταγματικής αναθεώρησης και συμβιβάστηκε με έναν

Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ,

με ψυχολογικά και συναισθηματικά κατά βάση κριτήρια, προσπαθεί αβοήθητη να κατανοήσει τι είναι αυτό που τελικά διακυβεύεται και ποιος την κοροϊδεύει περισσότερο

εμβαλωματικό νόμο, που δεν γιατρεύει- που δεν αντιμετωπίζει καν- καμία από τις δομικές παθογένειες που όλοι γνωρίζουμε.

Η κοινωνία, με ψυχολογικά και συναισθηματικά κατά βάση κριτήρια, προσπαθεί αβοήθητη να κατανοήσει τι είναι αυτό που τελικά διακυβεύεται και ποιος την κοροϊδεύει περισσότερο. Η ακαδημαϊκή κοινότητα παλεύει να ισορροπήσει ανάμεσα στην υπεράσπιση αρχών όπως η ελευθερία έκφρασης ή το άσυλο και τη διαστρέβλωσή τους στη χειρότερη μορφή ανελευθερίας, που είναι η διά της βίας επιβολή της άποψης της μειοψηφίας. Και οι ταγοί επιτείνουν τη θολούρα με την έλλειψη μέτρου στο λόγο, την προσωποπαγή οπτική, τη λοιδορία όσων ξεφεύγουν από το μέσο όρο, την κραυγαλέα διάσταση ανάμεσα στην ατομική συμπεριφορά και στο συλλογικό παράδειγμα που, ως άλλοι κήνσορες, επικαλούνται. Δεν είναι τυχαίο που όλο και περισσότεροι σκεφτόμαστε όχι αν η εκπαίδευση μπορεί να αναμορφωθεί στην Ελλάδα, αλλά αν η παιδεία μπορεί να επιβιώσει.

Μέσα σε μια τέτοια περιρρέουσα ατμόσφαιρα- και με την κυβέρνηση να έχει οριστικά διασπαθίσει το όποιο ηθικό της κεφάλαιο- δεν πρέπει να εκπλήσσει που το επίπεδο εκνευρισμού και βουβής οργής έχει ανέβει αισθητά, που η απογοήτευση είναι πια ο κινητήριος μοχλός και οι απογοητευμένοι το πιο μεγάλο «τάργκετ γκρουπ» της πολιτικής, που όλο και περισσότεροι δικαστές και δημόσιοι λειτουργοί παραιτούνται, που τα κοινωνικά αλλά και τα ηλικιακά στρώματα όχι μόνο δεν επικοινωνούν αλλά και εγείρουν τείχη, που η πρόκληση της ακραίας συμπεριφοράς και των πιο αντιδραστικών απόψεων τείνει να γίνει κοινός τόπος. Η κοινωνία έχει τεράστια αλλά χωρίς διέξοδο ενέργεια και το ξέσπασμα είναι αναπόφευκτο. Στα τέλη Απριλίου του 1968 ένας δημοσιογράφος με όσφρηση είχε κάνει λόγο για «ανησυχητική ηρεμία» στη Γαλλία- κι ήρθαν τα γεγονότα του Μαΐου. Στα τέλη Μαρτίου του 2007 ο αέρας που φυσάει στην Ελλάδα έχει άλλη, αλλά εξίσου ανησυχητική, οσμή.

Ο συνταγματολόγος Κώστας Μποτόπουλος είναι μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ