[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Ας μετρήσουμε την ποιότητα!

ΛΕΜΕ ΟΤΙ οι αριθμοί είναι αδιάψευστοι μάρτυρες των ισχυρισμών μας. Ή μάλλον των όσων διατείνονται οι ανά τομέα ιθύνοντες. Στη μάχη των αριθμών τα μεγαλύτερα νούμερα υπερισχύουν. Είτε πρόκειται για ενδείξεις θετικές, είτε για αρνητικές, έχουν ένα κοινό σημείο. Αναφέρονται πάντοτε σε ποσοτικά μεγέθη. Η ποιότητα δεν αποτιμάται με μονάδες μέτρησης κι έτσι βγαίνει από το παιχνίδι του εντυπωσιασμού. Απτό παράδειγμα η αντιπαράθεση για τους ρυθμούς απονομής της Δικαιοσύνης. Το αρμόδιο υπουργείο διατείνεται ότι η νομοθετική ρύθμιση για την επιτάχυνση έχει αρχίσει να αποδίδει (αριθμητικά) καρπούς. Τη θέση του υπουργού Δικαιοσύνης στηρίζει ο πρόεδρος του Αρείου Πάγου, αξιολογώντας τα μέτρα ως ικανά να επιφέρουν ποσοτικές βελτιώσεις στο μονίμως πάσχον σύστημα, ενώ, αντιθέτως, ο εισαγγελέας του Ανωτάτου Δικαστηρίου δεν πείθεται ως προς αυτό. Μόνο με επέκταση του ωραρίου λειτουργίας των δικαστηρίων θα λυθεί, κατά την άποψη του κ. Σανιδά, το πρόβλημα. Ο αντίλογος ωστόσο έχει τη μορφή κραυγής. Κραυγής διαμαρτυρίας εναντίον όλων των προαναφερόμενων απόψεων και προέρχεται κατ΄ αρχήν από τις δικαστικές ενώσεις. Και αν, λόγω κεκτημένης ταχύτητας, αποδώσουμε τις φωνές στο συνδικαλιστικό καθήκον, δεν έχουμε το δικαίωμα να αδιαφορήσουμε διαβάζοντας την απόφαση της Ολομέλειας των δικαστών του Πρωτοδικείου της Αθήνας, οι οποίοι διατυπώνουν την αγωνία τους με σθένος και επικουρικά με… αριθμούς.

Οι δικαστές του πρώτου βαθμού ομολογούν πως- λόγω συνθηκώνσύρονται στην απονομή χαμηλής ποιότητας δικαιοσύνης, ενώ δεν είναι σε θέση να εγγυηθούν για την τήρηση των διατάξεων της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του ελληνικού Συντάγματος! Οι λόγοι που παραθέτουν, τους οποίους συμμερίζονται απολύτως οι δικηγορικοί σύλλογοι και επαναφέρουν τώρα στο προσκήνιο 41 δικηγόροι, είναι άκρως ανησυχητικοί. Και, καθώς αφορούν την ποιότητα, δεν αντικρούονται ασφαλώς με αριθμούς. Απαντώνται με πρωτοβουλίες που θα αφαιρούν ακόμη και από τους πλέον αδιάφορους δικαστικούς λειτουργούς τη δυνατότητα προβολής επιχειρημάτων. Η ενεργοποίηση πειθαρχικών διαδικασιών, χωρίς άλλα εχέγγυα, δεν αποτελεί το αντίδοτο. Και πάντως δεν αφορά τον πολίτη που αν και πληρώνει το κόστος στο ακέραιο, εξακολουθεί να επαφίεται σ΄ αυτή τη Δικαιοσύνη…